Explain the New Collective Quantified Goal on Climate Finance (NCQG). What issues are associated with the current climate finance target?
The New Collective Quantified Goal on Climate Finance (NCQG) refers to the international commitment that emerged from the UN Framework Convention on Climate Change (UNFCCC) negotiations, particularly after the Paris Agreement (2015). This goal is aimed at addressing the financing needs of developing countries to tackle climate change and its impacts, and it was meant to build on the previous financial target of $100 billion per year set for 2020. The NCQG was established during the COP26 (Glasgow, 2021) to enhance climate finance efforts moving forward, in alignment with the principle of common but differentiated responsibilities and respective capabilities (CBDR-RC).
Key Aspects of the NCQG
- Target Setting:
- The NCQG aims to provide substantial financial support from developed countries to developing countries for climate action.
- Unlike the $100 billion per year target, the NCQG is expected to be a more comprehensive and evolving commitment, reflecting the increasing climate finance needs of developing countries, especially vulnerable regions.
- Negotiations around the exact value for NCQG are still ongoing, and countries are expected to scale up financial flows progressively over the next decades.
- Financial Mobilization:
- The NCQG goes beyond just government-to-government funding and includes private sector contributions, as well as climate finance from multilateral institutions (like the World Bank, Green Climate Fund, etc.).
- This goal also emphasizes innovative financing mechanisms, such as carbon markets and climate bonds.
- Adaptation and Mitigation:
- The funding provided under the NCQG is expected to be used for both mitigation (reducing emissions) and adaptation (adjusting to the impacts of climate change). Developing nations have been calling for a more balanced distribution of funds towards adaptation projects, which often receive less attention compared to mitigation projects.
- Transparency and Accountability:
- A key component of the NCQG is ensuring transparency in the mobilization and utilization of climate finance. Developed countries are required to track their financial contributions, and developing countries must ensure that funds are used effectively to address climate challenges.
Issues Associated with the Current Climate Finance Target (e.g., the $100 Billion Target)
- Shortfall in Funding:
- The $100 billion target set for 2020 has not been met consistently. In many instances, developed countries have failed to deliver the agreed-upon amount, leading to criticism and distrust among developing nations. While the overall funding has increased, it remains insufficient to meet the growing needs of developing countries.
- For example, in 2020, the funding mobilized was around $83 billion, falling short of the $100 billion target, which has hindered progress in addressing the climate crisis.
- Disproportionate Allocation:
- Another major issue is the allocation of funds, where the focus has predominantly been on mitigation, often sidelining adaptation efforts, which are crucial for climate-vulnerable nations. A balance needs to be struck between funding for mitigation (e.g., renewable energy) and adaptation (e.g., climate-resilient infrastructure).
- For instance, small island nations and least developed countries (LDCs) are more concerned about adaptation finance due to their vulnerability to rising sea levels and extreme weather events. However, adaptation finance remains underfunded compared to mitigation finance.
- Quality and Accessibility of Funds:
- The quality of climate finance is another pressing concern. A significant portion of climate finance is often in the form of loans, which can increase the debt burden of developing countries. Developing nations argue that climate finance should be grant-based, particularly for the most vulnerable regions.
- For example, countries like Bangladesh or Maldives are already facing significant economic challenges, and adding debt to their financial burdens limits their capacity to undertake necessary climate adaptation and mitigation measures.
- Lack of Clear Guidelines and Monitoring:
- There is also a lack of clear guidelines and monitoring mechanisms to ensure that climate finance is being used effectively. Without robust monitoring systems, it becomes difficult to track whether the funds are being used for the intended purposes, and whether they are being channeled to the most vulnerable populations.
- This has led to concerns that funds could be misallocated or used inefficiently. For example, there were reports of funds being diverted to non-climate projects or inefficient initiatives.
- Political and Economic Barriers:
- The political landscape in developed countries often hinders consistent financial contributions, as national priorities may change with changing governments. Furthermore, some developed countries argue that their own economic challenges, such as post-pandemic recovery and inflation, limit their ability to meet the climate finance goals.
- For example, during periods of economic downturn or austerity measures, countries like the US or the EU may reduce their contributions to global climate funds, creating unpredictability in the finance flow.
Examples to Highlight
When discussing the topic, one can use these real-world examples and facts to substantiate points. For example:
- Example 1: “Despite the commitment of $100 billion per year in climate finance, developed countries have struggled to meet this target, with a shortfall in funds, as seen in 2020 when only $83 billion was mobilized. This shortfall impacts the ability of vulnerable countries like Bangladesh and the Maldives to carry out necessary adaptation measures.”
- Example 2: “The disproportionate allocation of climate finance to mitigation rather than adaptation is a major issue, particularly for Small Island Developing States (SIDS). For instance, countries like the Marshall Islands are disproportionately affected by rising sea levels and are in dire need of adaptation finance, which remains underfunded.”
- Example 3: “Another challenge is the increasing reliance on loans instead of grants for climate finance. This can create a debt burden for developing nations. For example, many African nations face a double challenge: rising climate impacts and increasing debt levels due to the nature of climate finance mobilized.”
Conclusion
The New Collective Quantified Goal on Climate Finance (NCQG) aims to provide more robust and consistent support to developing countries. However, several challenges associated with the current climate finance framework—such as underfunding, allocation imbalances, and debt issues—remain unresolved. Effective climate finance is crucial to achieving the goals of the Paris Agreement, and addressing these issues is vital to ensuring that vulnerable nations can effectively mitigate and adapt to the impacts of climate change.
TAMIL VERSION
காலநிலை நிதிக்கான புதிய கூட்டு அளவு இலக்கை (NCQG) விளக்குங்கள். தற்போதைய காலநிலை நிதி இலக்குடன் என்ன சிக்கல்கள் தொடர்புடையவை?
காலநிலை நிதிக்கான புதிய கூட்டு அளவு இலக்கு (NCQG), குறிப்பாக பாரிஸ் ஒப்பந்தம் (2015)க்குப் பிறகு, ஐ.நா. கட்டமைப்பு மாநாடு (UNFCCC) பேச்சுவார்த்தைகளில் இருந்து வெளிப்பட்ட சர்வதேச உறுதிப்பாட்டைக் குறிக்கிறது. இந்த இலக்கு வளரும் நாடுகளின் காலநிலை மாற்றம் மற்றும் அதன் தாக்கங்களைச் சமாளிக்க நிதி தேவைகளை நிவர்த்தி செய்வதை நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது, மேலும் இது 2020 ஆம் ஆண்டுக்கு நிர்ணயிக்கப்பட்ட முந்தைய நிதி இலக்கான ஆண்டுக்கு $100 பில்லியன் நிதியை உருவாக்குவதாகும். பொதுவான ஆனால் வேறுபட்ட பொறுப்புகள் மற்றும் அந்தந்த திறன்கள் (CBDR-RC) என்ற கொள்கையுடன் இணக்கமாக, காலநிலை நிதி முயற்சிகளை முன்னோக்கி நகர்த்துவதற்காக COP26 (கிளாஸ்கோ, 2021) இன் போது NCQG நிறுவப்பட்டது.
NCQG இன் முக்கிய அம்சங்கள்
- இலக்கு அமைத்தல்:
- காலநிலை நடவடிக்கைகளுக்காக வளரும் நாடுகளுக்கு வளர்ந்த நாடுகளிடமிருந்து கணிசமான நிதி உதவியை வழங்குவதை NCQG நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது.
- வருடத்திற்கு $100 பில்லியன் இலக்கைப் போலன்றி, NCQG என்பது வளரும் நாடுகளின், குறிப்பாக பாதிக்கப்படக்கூடிய பகுதிகளின் அதிகரித்து வரும் காலநிலை நிதித் தேவைகளைப் பிரதிபலிக்கும் வகையில், மிகவும் விரிவான மற்றும் பரிணாம வளர்ச்சியடைந்து வரும் உறுதிப்பாடாக இருக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
- NCQG-க்கான சரியான மதிப்பைப் பற்றிய பேச்சுவார்த்தைகள் இன்னும் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன, மேலும் அடுத்த தசாப்தங்களில் நாடுகள் நிதி ஓட்டங்களை படிப்படியாக அதிகரிக்கும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது.
- நிதி திரட்டல்:
- NCQG அரசாங்கத்திற்கு அரசு நிதியுதவியை மட்டும் தாண்டி, தனியார் துறை பங்களிப்புகளையும், பலதரப்பு நிறுவனங்களின் (உலக வங்கி, பசுமை காலநிலை நிதி போன்றவை) காலநிலை நிதியையும் உள்ளடக்கியது.
- இந்த இலக்கு கார்பன் சந்தைகள் மற்றும் காலநிலை பத்திரங்கள் போன்ற புதுமையான நிதி வழிமுறைகளையும் வலியுறுத்துகிறது.
- தகவமைப்பு மற்றும் தணிப்பு:
- NCQG இன் கீழ் வழங்கப்படும் நிதி, தணிப்பு (உமிழ்வைக் குறைத்தல்) மற்றும் தழுவல் (காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கங்களுக்கு ஏற்ப சரிசெய்தல்) ஆகிய இரண்டிற்கும் பயன்படுத்தப்படும் என்று எதிர்பார்க்கப்படுகிறது. வளரும் நாடுகள் தகவமைப்புத் திட்டங்களுக்கு நிதியை மிகவும் சீரான முறையில் விநியோகிக்க வேண்டும் என்று அழைப்பு விடுத்து வருகின்றன, ஏனெனில் இவை பெரும்பாலும் தணிப்புத் திட்டங்களுடன் ஒப்பிடும்போது குறைவான கவனத்தைப் பெறுகின்றன.
- வெளிப்படைத்தன்மை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல்:
- காலநிலை நிதி திரட்டுதல் மற்றும் பயன்பாட்டில் வெளிப்படைத்தன்மையை உறுதி செய்வதே NCQG இன் முக்கிய அங்கமாகும். வளர்ந்த நாடுகள் தங்கள் நிதி பங்களிப்புகளைக் கண்காணிக்க வேண்டும், மேலும் வளரும் நாடுகள் காலநிலை சவால்களை எதிர்கொள்ள நிதி திறம்பட பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
தற்போதைய காலநிலை நிதி இலக்குடன் தொடர்புடைய சிக்கல்கள் (எ.கா., $100 பில்லியன் இலக்கு)
- நிதி பற்றாக்குறை:
- 2020 ஆம் ஆண்டிற்கான நிர்ணயிக்கப்பட்ட $100 பில்லியன் இலக்கு தொடர்ந்து அடையப்படவில்லை. பல சந்தர்ப்பங்களில், வளர்ந்த நாடுகள் ஒப்புக் கொள்ளப்பட்ட தொகையை வழங்கத் தவறிவிட்டன, இது வளரும் நாடுகளிடையே விமர்சனத்திற்கும் அவநம்பிக்கைக்கும் வழிவகுத்தது. ஒட்டுமொத்த நிதி அதிகரித்துள்ள போதிலும், வளரும் நாடுகளின் வளர்ந்து வரும் தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய இது போதுமானதாக இல்லை.
- உதாரணமாக, 2020 ஆம் ஆண்டில், திரட்டப்பட்ட நிதி சுமார் $83 பில்லியனாக இருந்தது, இது $100 பில்லியன் இலக்கை விடக் குறைவாக இருந்தது, இது காலநிலை நெருக்கடியை நிவர்த்தி செய்வதில் முன்னேற்றத்தைத் தடுக்கிறது.
- சமமற்ற ஒதுக்கீடு:
- மற்றொரு முக்கிய பிரச்சினை நிதி ஒதுக்கீடு ஆகும், இங்கு முக்கியமாக தணிப்பு மீது கவனம் செலுத்தப்படுகிறது, பெரும்பாலும் காலநிலை-பாதிக்கப்படும் நாடுகளுக்கு முக்கியமான தகவமைப்பு முயற்சிகளை ஒதுக்கி வைக்கிறது. தணிப்புக்கான நிதி (எ.கா., புதுப்பிக்கத்தக்க ஆற்றல்) மற்றும் தகவமைப்பு (எ.கா., காலநிலை-எதிர்ப்பு உள்கட்டமைப்பு) ஆகியவற்றுக்கு இடையே ஒரு சமநிலையை ஏற்படுத்த வேண்டும்.
- உதாரணமாக, சிறிய தீவு நாடுகள் மற்றும் குறைந்த வளர்ச்சியடைந்த நாடுகள் (LDCs) கடல் மட்டங்கள் உயர்வு மற்றும் தீவிர வானிலை நிகழ்வுகளால் பாதிக்கப்படக்கூடியவை என்பதால், தகவமைப்பு நிதி குறித்து அதிக அக்கறை கொண்டுள்ளன. இருப்பினும், தணிப்பு நிதியுடன் ஒப்பிடும்போது தகவமைப்பு நிதி குறைவாகவே உள்ளது.
- நிதிகளின் தரம் மற்றும் அணுகல்:
- காலநிலை நிதியின் தரம் மற்றொரு முக்கிய கவலையாகும். காலநிலை நிதியின் குறிப்பிடத்தக்க பகுதி பெரும்பாலும் கடன்களின் வடிவத்தில் உள்ளது, இது வளரும் நாடுகளின் கடன் சுமையை அதிகரிக்கும். வளரும் நாடுகள் காலநிலை நிதி மானிய அடிப்படையிலானதாக இருக்க வேண்டும் என்று வாதிடுகின்றன, குறிப்பாக மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய பகுதிகளுக்கு.
- உதாரணமாக, பங்களாதேஷ் அல்லது மாலத்தீவு போன்ற நாடுகள் ஏற்கனவே குறிப்பிடத்தக்க பொருளாதார சவால்களை எதிர்கொள்கின்றன, மேலும் அவற்றின் நிதிச் சுமைகளில் கடனைச் சேர்ப்பது தேவையான காலநிலை தழுவல் மற்றும் தணிப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் திறனைக் கட்டுப்படுத்துகிறது.
- தெளிவான வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் கண்காணிப்பு இல்லாதது:
- காலநிலை நிதி திறம்பட பயன்படுத்தப்படுவதை உறுதி செய்வதற்கான தெளிவான வழிகாட்டுதல்கள் மற்றும் கண்காணிப்பு வழிமுறைகள் இல்லாததும் உள்ளது. வலுவான கண்காணிப்பு அமைப்புகள் இல்லாமல், நிதிகள் நோக்கம் கொண்ட நோக்கங்களுக்காகப் பயன்படுத்தப்படுகிறதா, மேலும் அவை மிகவும் பாதிக்கப்படக்கூடிய மக்களுக்குச் செலுத்தப்படுகிறதா என்பதைக் கண்காணிப்பது கடினமாகிவிடும்.
- இது நிதி தவறாக ஒதுக்கப்படலாம் அல்லது திறமையற்ற முறையில் பயன்படுத்தப்படலாம் என்ற கவலைகளுக்கு வழிவகுத்துள்ளது. உதாரணமாக, காலநிலை அல்லாத திட்டங்களுக்கு அல்லது திறமையற்ற முயற்சிகளுக்கு நிதி திருப்பி விடப்படுவதாக செய்திகள் வந்தன.
- அரசியல் மற்றும் பொருளாதார தடைகள்:
- வளர்ந்த நாடுகளின் அரசியல் சூழல், மாறிவரும் அரசாங்கங்களுடன் தேசிய முன்னுரிமைகள் மாறக்கூடும் என்பதால், நிலையான நிதி பங்களிப்புகளைத் தடுக்கிறது. மேலும், சில வளர்ந்த நாடுகள், தொற்றுநோய்க்குப் பிந்தைய மீட்சி மற்றும் பணவீக்கம் போன்ற தங்கள் சொந்த பொருளாதார சவால்கள், காலநிலை நிதி இலக்குகளை அடைவதற்கான தங்கள் திறனைக் கட்டுப்படுத்துவதாக வாதிடுகின்றன.
- உதாரணமாக, பொருளாதார மந்தநிலை அல்லது சிக்கன நடவடிக்கைகளின் போது, அமெரிக்கா அல்லது ஐரோப்பிய ஒன்றியம் போன்ற நாடுகள் உலகளாவிய காலநிலை நிதிகளுக்கான தங்கள் பங்களிப்புகளைக் குறைத்து, நிதி ஓட்டத்தில் கணிக்க முடியாத தன்மையை உருவாக்கக்கூடும்.
முன்னிலைப்படுத்துவதற்கான எடுத்துக்காட்டுகள்
தலைப்பைப் பற்றி விவாதிக்கும்போது, இந்த நிஜ உலக உதாரணங்களையும் உண்மைகளையும் பயன்படுத்தி கருத்துக்களை உறுதிப்படுத்தலாம். உதாரணமாக:
- எடுத்துக்காட்டு 1:“காலநிலை நிதிக்காக ஆண்டுக்கு $100 பில்லியன் நிதி ஒதுக்கப்பட்ட போதிலும், வளர்ந்த நாடுகள் இந்த இலக்கை அடைய போராடி வருகின்றன. நிதி பற்றாக்குறை ஏற்பட்டுள்ளது. 2020 ஆம் ஆண்டில் $83 பில்லியன் மட்டுமே திரட்டப்பட்டபோது இது காணப்பட்டது. இந்தப் பற்றாக்குறை வங்கதேசம் மற்றும் மாலத்தீவு போன்ற பாதிக்கப்படக்கூடிய நாடுகளின் தேவையான தகவமைப்பு நடவடிக்கைகளை மேற்கொள்ளும் திறனை பாதிக்கிறது.”
- எடுத்துக்காட்டு 2:“தழுவல் நடவடிக்கைகளுக்குப் பதிலாக தணிப்பு நடவடிக்கைகளுக்கு பருவநிலை நிதியை விகிதாசாரமற்ற முறையில் ஒதுக்குவது ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாகும், குறிப்பாக சிறு தீவு வளரும் நாடுகளுக்கு (SIDS). உதாரணமாக, மார்ஷல் தீவுகள் போன்ற நாடுகள் கடல் மட்ட உயர்வு காரணமாக விகிதாசாரமற்ற முறையில் பாதிக்கப்படுகின்றன, மேலும் அவற்றுக்கு தகவமைப்பு நிதி மிகவும் தேவைப்படுகிறது, இது நிதி பற்றாக்குறையாகவே உள்ளது.”
- எடுத்துக்காட்டு 3:“காலநிலை நிதிக்கு மானியங்களுக்குப் பதிலாக கடன்களை நம்பியிருப்பது அதிகரித்து வருவது மற்றொரு சவாலாகும். இது வளரும் நாடுகளுக்கு கடன் சுமையை உருவாக்கலாம். எடுத்துக்காட்டாக, பல ஆப்பிரிக்க நாடுகள் இரட்டை சவாலை எதிர்கொள்கின்றன: அதிகரித்து வரும் காலநிலை தாக்கங்கள் மற்றும் திரட்டப்பட்ட காலநிலை நிதியின் தன்மை காரணமாக கடன் அளவுகள் அதிகரிப்பு.”
முடிவுரை
வளரும் நாடுகளுக்கு மிகவும் வலுவான மற்றும் நிலையான ஆதரவை வழங்குவதே புதிய கூட்டு அளவிலான காலநிலை நிதி இலக்கு (NCQG) நோக்கமாகும். இருப்பினும், தற்போதைய காலநிலை நிதி கட்டமைப்புடன் தொடர்புடைய பல சவால்கள் – நிதி பற்றாக்குறை, ஒதுக்கீடு ஏற்றத்தாழ்வுகள் மற்றும் கடன் பிரச்சினைகள் போன்றவை – தீர்க்கப்படாமல் உள்ளன. பாரிஸ் ஒப்பந்தத்தின் இலக்குகளை அடைவதற்கு பயனுள்ள காலநிலை நிதி மிகவும் முக்கியமானது, மேலும் பாதிக்கப்படக்கூடிய நாடுகள் காலநிலை மாற்றத்தின் தாக்கங்களைத் திறம்படத் தணிக்கவும் மாற்றியமைக்கவும் முடியும் என்பதை உறுதி செய்வதற்கு இந்தப் பிரச்சினைகளைத் தீர்ப்பது மிக முக்கியம்.
