India’s nuclear energy program faces both technological and public acceptance challenges. Discuss
India’s nuclear energy program is a critical component of its strategy to meet growing energy demands, reduce dependence on fossil fuels, and address climate change concerns. However, the program encounters significant challenges, both technological and in terms of public acceptance, which impede its smooth expansion and implementation. These challenges stem from a combination of scientific, infrastructural, safety, and societal factors, requiring a balanced approach to ensure sustainable progress.
Technological Challenges
India’s nuclear energy program relies heavily on indigenous technology, given the limited access to international nuclear markets in the past due to its non-signatory status to the Nuclear Non-Proliferation Treaty (NPT). One of the primary technological hurdles is the development and deployment of advanced reactors, such as the Prototype Fast Breeder Reactor (PFBR) under the second stage of its three-stage nuclear program. This stage, which involves thorium-based fuel cycles, is crucial for utilizing India’s abundant thorium reserves. However, the PFBR, being developed at Kalpakkam, has faced repeated delays due to complex engineering issues, safety concerns, and the need for rigorous testing. The technology is still in an experimental phase, and scaling it up to commercial levels remains a significant challenge.
Another technological constraint is the limited availability of uranium, which fuels the first stage of the program. Although India has expanded its uranium mining efforts in states like Andhra Pradesh and Jharkhand, domestic production is insufficient to meet the needs of its Pressurized Heavy Water Reactors (PHWRs). This necessitates imports, which are constrained by geopolitical factors and high costs, despite the 2008 India-US Civil Nuclear Agreement opening doors to global suppliers. Furthermore, the management of nuclear waste poses a persistent challenge. High-level radioactive waste requires advanced reprocessing and safe disposal techniques, but India’s infrastructure for long-term waste management is still evolving, raising concerns about environmental and safety risks.
Public Acceptance Challenges
Public acceptance is an equally pressing issue that hampers India’s nuclear energy ambitions. Nuclear power plants, such as those at Kudankulam in Tamil Nadu and Jaitapur in Maharashtra, have faced stiff opposition from local communities and environmental activists. The primary concern is safety, amplified by global incidents like the Fukushima disaster in 2011. In Kudankulam, protests erupted over fears of radiation leaks, seismic risks, and potential harm to marine ecosystems and livelihoods of fishing communities. Despite assurances from the government and the Nuclear Power Corporation of India Limited (NPCIL), distrust persists due to a perceived lack of transparency and inadequate public consultation.
The displacement of local populations and loss of agricultural land further fuel resistance. For instance, the Jaitapur project, envisioned as the world’s largest nuclear power complex, has met with resistance from farmers and villagers who fear losing their livelihoods. Compensation and rehabilitation efforts have often been deemed insufficient, exacerbating tensions. Additionally, the stigma surrounding nuclear energy—linked to its association with weapons and catastrophic accidents—creates a psychological barrier. Misinformation and lack of awareness about safety measures and the benefits of nuclear energy, such as low carbon emissions, compound the problem.
Interplay of Technological and Public Challenges
The technological and public acceptance challenges are interconnected. Delays in technological advancements, such as ensuring reactor safety or waste management, reinforce public skepticism. For example, any minor incident or delay in a project like Kudankulam is quickly amplified by media and activists, eroding trust further. Conversely, public opposition slows down project timelines, as seen in the prolonged commissioning of Kudankulam Units 1 and 2, which in turn delays technological refinement and cost recovery.
Way Forward
To address these challenges, a multi-pronged approach is essential. Technologically, India must invest in research and development to expedite the thorium-based fuel cycle and enhance waste management systems. Collaboration with international partners, leveraging agreements like the India-US nuclear deal, can provide access to cutting-edge technology and expertise. Simultaneously, ensuring stringent safety standards and regular audits can build credibility. On the public acceptance front, the government needs to adopt a participatory approach, involving local communities in decision-making, offering fair compensation, and launching awareness campaigns to dispel myths about nuclear energy. Transparent communication about safety protocols and environmental safeguards can bridge the trust deficit.
Conclusion
In conclusion, India’s nuclear energy program holds immense potential to bolster energy security and sustainability, but its success hinges on overcoming technological bottlenecks and winning public confidence. A harmonious blend of innovation, safety assurance, and inclusive governance is critical to realizing this vision, ensuring that nuclear power contributes effectively to India’s energy mix while addressing the concerns of its people.
TAMIL VERSION
இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டம் தொழில்நுட்ப மற்றும் பொதுமக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் சவால்களை எதிர்கொள்கிறது. விவாதிக்கவும்.
இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டம், வளர்ந்து வரும் எரிசக்தி தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்தல், புதைபடிவ எரிபொருட்களைச் சார்ந்திருப்பதைக் குறைத்தல் மற்றும் காலநிலை மாற்றக் கவலைகளை நிவர்த்தி செய்தல் ஆகியவற்றுக்கான அதன் மூலோபாயத்தின் ஒரு முக்கிய அங்கமாகும். இருப்பினும், இந்தத் திட்டம் தொழில்நுட்ப ரீதியாகவும், பொதுமக்களின் ஏற்றுக்கொள்ளல் ரீதியாகவும் குறிப்பிடத்தக்க சவால்களை எதிர்கொள்கிறது, இது அதன் சீரான விரிவாக்கம் மற்றும் செயல்படுத்தலைத் தடுக்கிறது. இந்த சவால்கள் அறிவியல், உள்கட்டமைப்பு, பாதுகாப்பு மற்றும் சமூக காரணிகளின் கலவையிலிருந்து உருவாகின்றன, நிலையான முன்னேற்றத்தை உறுதி செய்வதற்கு ஒரு சீரான அணுகுமுறை தேவைப்படுகிறது.
தொழில்நுட்ப சவால்கள்
அணுசக்தி பரவல் தடை ஒப்பந்தத்தில் (NPT) கையெழுத்திடாததன் காரணமாக, கடந்த காலங்களில் சர்வதேச அணுசக்தி சந்தைகளுக்கான அணுகல் குறைவாக இருந்ததால், இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டம் உள்நாட்டு தொழில்நுட்பத்தை பெரிதும் நம்பியுள்ளது. அதன் மூன்று-நிலை அணுசக்தித் திட்டத்தின் இரண்டாம் கட்டத்தின் கீழ், முன்மாதிரி ஃபாஸ்ட் பிரீடர் ரியாக்டர் (PFBR) போன்ற மேம்பட்ட உலைகளை உருவாக்குவதும் பயன்படுத்துவதும் முதன்மையான தொழில்நுட்பத் தடைகளில் ஒன்றாகும். தோரியம் சார்ந்த எரிபொருள் சுழற்சிகளை உள்ளடக்கிய இந்த நிலை, இந்தியாவின் ஏராளமான தோரியம் இருப்புகளைப் பயன்படுத்துவதற்கு மிகவும் முக்கியமானது. இருப்பினும், கல்பாக்கத்தில் உருவாக்கப்படும் PFBR, சிக்கலான பொறியியல் சிக்கல்கள், பாதுகாப்பு கவலைகள் மற்றும் கடுமையான சோதனைக்கான தேவை காரணமாக மீண்டும் மீண்டும் தாமதங்களை எதிர்கொண்டுள்ளது. தொழில்நுட்பம் இன்னும் சோதனை கட்டத்தில் உள்ளது, மேலும் அதை வணிக மட்டங்களுக்கு அளவிடுவது ஒரு குறிப்பிடத்தக்க சவாலாகவே உள்ளது.
மற்றொரு தொழில்நுட்பக் கட்டுப்பாடு, திட்டத்தின் முதல் கட்டத்திற்கு எரிபொருளாக இருக்கும் யுரேனியத்தின் வரம்புக்குட்பட்ட கிடைக்கும் தன்மை ஆகும். ஆந்திரப் பிரதேசம் மற்றும் ஜார்க்கண்ட் போன்ற மாநிலங்களில் இந்தியா தனது யுரேனியம் சுரங்க முயற்சிகளை விரிவுபடுத்தியிருந்தாலும், உள்நாட்டு உற்பத்தி அதன் அழுத்தப்பட்ட கன நீர் உலைகளின் (PHWRs) தேவைகளைப் பூர்த்தி செய்ய போதுமானதாக இல்லை. 2008 ஆம் ஆண்டு இந்தியா-அமெரிக்க சிவில் அணுசக்தி ஒப்பந்தம் உலகளாவிய சப்ளையர்களுக்கு கதவுகளைத் திறந்த போதிலும், புவிசார் அரசியல் காரணிகள் மற்றும் அதிக செலவுகளால் கட்டுப்படுத்தப்படும் இறக்குமதிகளை இது அவசியமாக்குகிறது. மேலும், அணுக்கழிவுகளை நிர்வகிப்பது ஒரு தொடர்ச்சியான சவாலை ஏற்படுத்துகிறது. உயர் மட்ட கதிரியக்கக் கழிவுகளுக்கு மேம்பட்ட மறு செயலாக்கம் மற்றும் பாதுகாப்பான அகற்றல் நுட்பங்கள் தேவைப்படுகின்றன, ஆனால் நீண்டகால கழிவு மேலாண்மைக்கான இந்தியாவின் உள்கட்டமைப்பு இன்னும் உருவாகி வருகிறது, இது சுற்றுச்சூழல் மற்றும் பாதுகாப்பு அபாயங்கள் குறித்த கவலைகளை எழுப்புகிறது.
பொதுமக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் சவால்கள்
இந்தியாவின் அணுசக்தி லட்சியங்களைத் தடுக்கும் ஒரு முக்கிய பிரச்சினையாக பொதுமக்களின் ஏற்பு உள்ளது. தமிழ்நாட்டில் கூடங்குளம் மற்றும் மகாராஷ்டிராவில் ஜெய்தாபூர் போன்ற அணு மின் நிலையங்கள் உள்ளூர் சமூகங்கள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்களிடமிருந்து கடுமையான எதிர்ப்பைச் சந்தித்துள்ளன. 2011 இல் புகுஷிமா பேரழிவு போன்ற உலகளாவிய சம்பவங்களால் அதிகரித்த பாதுகாப்புதான் முதன்மையான கவலை. கூடங்குளத்தில், கதிர்வீச்சு கசிவுகள், நில அதிர்வு அபாயங்கள் மற்றும் கடல் சுற்றுச்சூழல் அமைப்புகள் மற்றும் மீன்பிடி சமூகங்களின் வாழ்வாதாரங்களுக்கு ஏற்படக்கூடிய தீங்குகள் குறித்த அச்சங்கள் காரணமாக போராட்டங்கள் வெடித்தன. அரசாங்கம் மற்றும் இந்திய அணுசக்தி கழகம் (NPCIL) உத்தரவாதங்கள் அளித்த போதிலும், வெளிப்படைத்தன்மை இல்லாதது மற்றும் போதுமான பொது ஆலோசனை இல்லாததால் அவநம்பிக்கை நீடிக்கிறது.
உள்ளூர் மக்களின் இடம்பெயர்வு மற்றும் விவசாய நில இழப்பு ஆகியவை எதிர்ப்பை மேலும் அதிகரிக்கின்றன. உதாரணமாக, உலகின் மிகப்பெரிய அணுசக்தி வளாகமாகக் கருதப்படும் ஜெய்தாபூர் திட்டம், விவசாயிகள் மற்றும் கிராமவாசிகளிடமிருந்து எதிர்ப்பைச் சந்தித்துள்ளது, அவர்கள் தங்கள் வாழ்வாதாரத்தை இழக்க நேரிடும் என்று அஞ்சுகிறார்கள். இழப்பீடு மற்றும் மறுவாழ்வு முயற்சிகள் பெரும்பாலும் போதுமானதாக இல்லை என்று கருதப்பட்டு, பதட்டங்களை அதிகரிக்கின்றன. கூடுதலாக, அணுசக்தியைச் சுற்றியுள்ள களங்கம் – ஆயுதங்கள் மற்றும் பேரழிவு விபத்துகளுடன் தொடர்புடையது – ஒரு உளவியல் தடையை உருவாக்குகிறது. பாதுகாப்பு நடவடிக்கைகள் மற்றும் அணுசக்தியின் நன்மைகள், அதாவது குறைந்த கார்பன் உமிழ்வுகள் பற்றிய தவறான தகவல் மற்றும் விழிப்புணர்வு இல்லாமை, சிக்கலை அதிகப்படுத்துகிறது.
தொழில்நுட்ப மற்றும் பொது சவால்களின் தொடர்பு
தொழில்நுட்ப மற்றும் பொதுமக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் சவால்கள் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையவை. அணு உலை பாதுகாப்பை உறுதி செய்தல் அல்லது கழிவு மேலாண்மை போன்ற தொழில்நுட்ப முன்னேற்றங்களில் ஏற்படும் தாமதங்கள் பொதுமக்களின் சந்தேகத்தை வலுப்படுத்துகின்றன. எடுத்துக்காட்டாக, கூடங்குளம் போன்ற ஒரு திட்டத்தில் ஏற்படும் எந்தவொரு சிறிய சம்பவமோ அல்லது தாமதமோ ஊடகங்கள் மற்றும் ஆர்வலர்களால் விரைவாகப் பெருக்கப்பட்டு, நம்பிக்கையை மேலும் அரிக்கிறது. மாறாக, கூடங்குளம் அலகுகள் 1 மற்றும் 2 இன் நீண்டகால செயல்பாட்டுத் திட்டத்தில் காணப்படுவது போல், பொதுமக்களின் எதிர்ப்பு திட்ட காலக்கெடுவை மெதுவாக்குகிறது, இது தொழில்நுட்ப சுத்திகரிப்பு மற்றும் செலவு மீட்பு ஆகியவற்றை தாமதப்படுத்துகிறது.
முன்னோக்கி வழி
இந்த சவால்களை எதிர்கொள்ள, பன்முக அணுகுமுறை அவசியம். தொழில்நுட்ப ரீதியாக, தோரியம் அடிப்படையிலான எரிபொருள் சுழற்சியை விரைவுபடுத்தவும், கழிவு மேலாண்மை அமைப்புகளை மேம்படுத்தவும் இந்தியா ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாட்டில் முதலீடு செய்ய வேண்டும். சர்வதேச கூட்டாளர்களுடன் ஒத்துழைப்பு, இந்தியா-அமெரிக்க அணுசக்தி ஒப்பந்தம் போன்ற ஒப்பந்தங்களைப் பயன்படுத்துதல், அதிநவீன தொழில்நுட்பம் மற்றும் நிபுணத்துவத்தை அணுக உதவும். அதே நேரத்தில், கடுமையான பாதுகாப்பு தரநிலைகள் மற்றும் வழக்கமான தணிக்கைகளை உறுதி செய்வது நம்பகத்தன்மையை வளர்க்கும். பொதுமக்கள் ஏற்றுக்கொள்ளும் முன்னணியில், அரசாங்கம் ஒரு பங்கேற்பு அணுகுமுறையை பின்பற்ற வேண்டும், உள்ளூர் சமூகங்களை முடிவெடுப்பதில் ஈடுபடுத்த வேண்டும், நியாயமான இழப்பீடு வழங்க வேண்டும் மற்றும் அணுசக்தி பற்றிய கட்டுக்கதைகளை அகற்ற விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களைத் தொடங்க வேண்டும். பாதுகாப்பு நெறிமுறைகள் மற்றும் சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்புகள் பற்றிய வெளிப்படையான தகவல்தொடர்பு நம்பிக்கை பற்றாக்குறையைக் குறைக்கும்.
முடிவுரை முடிவில், இந்தியாவின் அணுசக்தித் திட்டம் எரிசக்தி பாதுகாப்பு மற்றும் நிலைத்தன்மையை வலுப்படுத்துவதற்கான மகத்தான ஆற்றலைக் கொண்டுள்ளது, ஆனால் அதன் வெற்றி தொழில்நுட்ப தடைகளைத் தாண்டி பொதுமக்களின் நம்பிக்கையைப் பெறுவதில் தங்கியுள்ளது. புதுமை, பாதுகாப்பு உறுதி மற்றும் உள்ளடக்கிய நிர்வாகம் ஆகியவற்றின் இணக்கமான கலவையானது இந்த தொலைநோக்குப் பார்வையை நனவாக்குவதற்கு மிக முக்கியமானது, அணுசக்தி இந்தியாவின் எரிசக்தி கலவையில் திறம்பட பங்களிப்பதை உறுதிசெய்து அதன் மக்களின் கவலைகளை நிவர்த்தி செய்கிறது
