Examine the challenges posed by Snakebite Envenoming in India. What measures are needed to address this public health concern?
Introduction:
Snakebite envenoming is a neglected tropical disease (NTD) recognized by the World Health Organization (WHO). India accounts for nearly 50% of the global deaths due to snakebites, making it a major public health concern, particularly in rural areas. According to The Lancet (2020), India recorded around 58,000 snakebite deaths per year from 2000 to 2019.
Challenges Posed by Snakebite Envenoming in India:
1. High Mortality and Morbidity:
- India witnesses the highest number of snakebite deaths globally.
- Bites often lead to permanent disabilities, organ failure, and psychological trauma in survivors.
2. Geographical and Seasonal Vulnerability:
- Snakebites are more prevalent in rural, agricultural regions, especially in states like Uttar Pradesh, West Bengal, Odisha, Bihar, and Tamil Nadu.
- Monsoon season sees a spike in cases due to increased human-snake encounters.
3. Lack of Timely Medical Access:
- Victims often rely on traditional healers or home remedies.
- Delayed transport to healthcare facilities contributes to complications and fatalities.
4. Inadequate Availability of Antivenom:
- Polyvalent antivenoms (targeting the ‘big four’ snakes) may not be effective against region-specific species like the hump-nosed pit viper or banded krait.
- Cold storage and distribution issues affect availability in remote areas.
5. Lack of Trained Personnel:
- Many healthcare workers are not trained to manage snakebite cases effectively.
- Mismanagement, such as excessive or under-dosage of antivenom, can worsen outcomes.
6. Underreporting and Data Deficiency:
- A large number of snakebite deaths go unreported, especially in tribal and interior areas.
- No comprehensive national database exists for snakebite surveillance.
7. Neglected Public Awareness:
- General public lacks knowledge of first aid, risk prevention, and the importance of hospital-based treatment.
Measures Needed to Address the Issue:
1. Strengthening Healthcare Infrastructure:
- Ensure availability of antivenoms in all Primary Health Centres (PHCs) and rural hospitals.
- Provide ambulance services and telemedicine support in remote areas.
2. Research and Development:
- Develop region-specific antivenoms by mapping venom variations across different snake species.
- Encourage collaboration between ICMR, Haffkine Institute, and other biotech firms.
3. Training Healthcare Personnel:
- Integrate snakebite management training into MBBS and paramedical curricula.
- Regular workshops and drills for rural medical staff.
4. Community Awareness and Education:
- Use IEC campaigns (Information, Education, Communication) to inform about first aid, early hospital admission, and risk reduction.
- Promote safe agricultural practices, proper footwear, and the use of torches at night.
5. Snakebite Surveillance System:
- Establish a national registry to track snakebite cases and outcomes.
- Mandate reporting of snakebite-related admissions and deaths.
6. Inclusion in Public Health Programs:
- Recognize snakebite as a public health emergency under the National Health Mission (NHM).
- Allocate dedicated funding and implement State-level Snakebite Control Programs, especially in high-incidence states like Tamil Nadu.
7. Partnership with NGOs and Global Agencies:
- Collaborate with organizations like WHO, MSF, and local NGOs for technical and logistical support.
Conclusion:
Snakebite envenoming is a preventable cause of death and disability in India. A multi-pronged approach involving medical, social, educational, and administrative reforms is necessary to reduce its burden. Given India’s commitment to Universal Health Coverage and SDG-3 (Good Health and Well-being), tackling snakebite must become a national priority, especially for states like Tamil Nadu with significant rural populations.
TAMIL VERSION
இந்தியாவில் பாம்புக்கடி விஷமாக்குதல் சவால்களை ஆராய்தல்
அறிமுகம்
பாம்புக்கடி விஷமாக்குதல் (Snakebite Envenoming) உலக சுகாதார அமைப்பு (WHO) ஆல் புறக்கணிக்கப்பட்ட வெப்பமண்டல நோயாக (Neglected Tropical Disease – NTD) அங்கீகரிக்கப்பட்டுள்ளது. இந்தியா, உலகளவில் பாம்புக்கடி இறப்புகளில் கிட்டத்தட்ட 50% பங்கு வகிக்கிறது, இது குறிப்பாக கிராமப்புறங்களில் ஒரு முக்கியமான பொது சுகாதார பிரச்சினையாக உள்ளது. The Lancet (2020) இதழின்படி, 2000 முதல் 2019 வரை இந்தியாவில் ஆண்டுக்கு சுமார் 58,000 பாம்புக்கடி இறப்புகள் பதிவாகியுள்ளன.
இந்தியாவில் பாம்புக்கடி விஷமாக்குதலால் ஏற்படும் சவால்கள்
- உயர் இறப்பு மற்றும் நோயுற்ற தன்மை:
- இந்தியா உலகளவில் அதிக பாம்புக்கடி இறப்புகளைக் கொண்டுள்ளது.
- பாம்புக்கடி, உயிர் பிழைத்தவர்களுக்கு நிரந்தர இயலாமை, உறுப்பு செயலிழப்பு மற்றும் உளவியல் அதிர்ச்சியை ஏற்படுத்துகிறது.
- புவியியல் மற்றும் பருவகால பாதிப்பு:
- பாம்புக்கடிகள் கிராமப்புற, விவசாய பகுதிகளில், குறிப்பாக உத்தரபிரதேசம், மேற்கு வங்காளம், ஒடிசா, பீகார் மற்றும் தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களில் அதிகம் உள்ளன.
- பருவமழை காலத்தில் மனித-பாம்பு சந்திப்புகள் அதிகரிப்பதால் வழக்குகள் உயர்கின்றன.
- பராமரிப்பு அணுகல் குறைபாடு:
- பாதிக்கப்பட்டவர்கள் பெரும்பாலும் பாரம்பரிய மருத்துவர்கள் அல்லது வீட்டு வைத்தியங்களை நம்புகின்றனர்.
- மருத்துவமனைகளுக்கு தாமதமாக அழைத்துச் செல்லப்படுவது சிக்கல்கள் மற்றும் இறப்புகளுக்கு வழிவகுக்கிறது.
- விஷமறி மருந்து (Antivenom) கிடைப்பதில் பற்றாக்குறை:
- ‘பிக் ஃபோர்’ பாம்புகளை (ரஸ்ஸல் வைப்பர், கோப்ரா, கிரைட், சா-ஸ்கேல் வைப்பர்) இலக்காகக் கொண்ட பாலிவலண்ட் விஷமறி மருந்துகள், கும்பமூக்கு பிட் வைப்பர் அல்லது கோடிட்ட கிரைட் போன்ற பிராந்திய-குறிப்பிட்ட இனங்களுக்கு பயனுள்ளதாக இருக்காது.
- குளிர்பதன சேமிப்பு மற்றும் விநியோக பிரச்சினைகள் தொலைதூர பகுதிகளில் கிடைப்பதை பாதிக்கின்றன.
- பயிற்சி பெற்ற பணியாளர்கள் இன்மை:
- பல மருத்துவ பணியாளர்களுக்கு பாம்புக்கடி வழக்குகளை திறம்பட கையாள பயிற்சி இல்லை.
- விஷமறி மருந்தின் அதிகப்படியான அல்லது குறைவான அளவு போன்ற தவறான மேலாண்மை மோசமான விளைவுகளை ஏற்படுத்துகிறது.
- பதிவு செய்யப்படாதவை மற்றும் தரவு குறைபாடு:
- குறிப்பாக பழங்குடி மற்றும் உள்நாட்டு பகுதிகளில் பல பாம்புக்கடி இறப்புகள் பதிவு செய்யப்படுவதில்லை.
- பாம்புக்கடி கண்காணிப்புக்கு விரிவான தேசிய தரவுத்தளம் இல்லை.
- புறக்கணிக்கப்பட்ட பொது விழிப்புணர்வு:
- முதலுதவி, ஆபத்து தடுப்பு மற்றும் மருத்துவமனை சிகிச்சையின் முக்கியத்துவம் குறித்து பொது மக்களுக்கு அறிவு இல்லை.
இந்த பிரச்சினையை நிவர்த்தி செய்ய தேவையான நடவடிக்கைகள்
- மருத்துவ உள்கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துதல்:
- அனைத்து முதன்மை சுகாதார மையங்கள் (PHCs) மற்றும் கிராமப்புற மருத்துவமனைகளில் விஷமறி மருந்துகள் கிடைப்பதை உறுதி செய்யவும்.
- தொலைதூர பகுதிகளில் ஆம்புலன்ஸ் சேவைகள் மற்றும் டெலிமெடிசின் ஆதரவு வழங்கவும்.
- ஆராய்ச்சி மற்றும் மேம்பாடு:
- பல்வேறு பாம்பு இனங்களின் விஷ மாறுபாடுகளை வரைபடமாக்குவதன் மூலம் பிராந்திய-குறிப்பிட்ட விஷமறி மருந்துகளை உருவாக்கவும்.
- ICMR, ஹாஃப்கின் நிறுவனம் மற்றும் பிற உயிரி தொழில்நுட்ப நிறுவனங்களுக்கு இடையே ஒத்துழைப்பை ஊக்குவிக்கவும்.
- மருத்துவ பணியாளர்களுக்கு பயிற்சி:
- MBBS மற்றும் துணை மருத்துவ பாடத்திட்டங்களில் பாம்புக்கடி மேலாண்மை பயிற்சியை ஒருங்கிணைக்கவும்.
- கிராமப்புற மருத்துவ ஊழியர்களுக்கு தவறாமல் பயிற்சி முகாம்கள் மற்றும் பயிற்சிகள் நடத்தவும்.
- சமூக விழிப்புணர்வு மற்றும் கல்வி:
- முதலுதவி, ஆரம்ப மருத்துவமனை அனுமதி மற்றும் ஆபத்து குறைப்பு குறித்து தகவல், கல்வி, தகவல் தொடர்பு (IEC) பிரச்சாரங்களைப் பயன்படுத்தவும்.
- பாதுகாப்பான விவசாய நடைமுறைகள், உரிய காலணிகள் மற்றும் இரவில் டார்ச் விளக்கு பயன்பாட்டை ஊக்குவிக்கவும்.
- பாம்புக்கடி கண்காணிப்பு அமைப்பு:
- பாம்புக்கடி வழக்குகள் மற்றும் விளைவுகளை கண்காணிக்க தேசிய பதிவேட்டை உருவாக்கவும்.
- பாம்புக்கடி தொடர்பான அனுமதிகள் மற்றும் இறப்புகளை கட்டாயமாக பதிவு செய்யவும்.
- பொது சுகாதார திட்டங்களில் உள்ளடக்குதல்:
- தேசிய சுகாதார மிஷன் (NHM) இன் கீழ் பாம்புக்கடியை பொது சுகாதார அவசரநிலையாக அங்கீகரிக்கவும்.
- குறிப்பாக தமிழ்நாடு போன்ற அதிக நிகழ்வு மாநிலங்களில் மாநில-நிலை பாம்புக்கடி கட்டுப்பாட்டு திட்டங்களுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நிதியை ஒதுக்கவும்.
- NGOக்கள் மற்றும் உலகளாவிய அமைப்புகளுடன் கூட்டாண்மை:
- WHO, MSF மற்றும் உள்ளூர் NGOக்களுடன் தொழில்நுட்ப மற்றும் தளவாட ஆதரவுக்காக ஒத்துழைக்கவும்.
முடிவுரை
பாம்புக்கடி விஷமாக்குதல் இந்தியாவில் தடுக்கக்கூடிய இறப்பு மற்றும் இயலாமைக்கு ஒரு காரணமாக உள்ளது. மருத்துவ, சமூக, கல்வி மற்றும் நிர்வாக சீர்திருத்தங்களை உள்ளடக்கிய பல திசை அணுகுமுறை இந்த சுமையை குறைக்க தேவையாக உள்ளது. இந்தியாவின் உலகளாவிய சுகாதார கவரேஜ் மற்றும் SDG-3 (நல்ல ஆரோக்கியம் மற்றும் நல்வாழ்வு) மீதான உறுதிப்பாட்டை கருத்தில் கொண்டு, பாம்புக்கடியை தேசிய முன்னுரிமையாக கையாள வேண்டும், குறிப்பாக தமிழ்நாடு போன்ற குறிப்பிடத்தக்க கிராமப்புற மக்கள்தொகை உள்ள மாநிலங்களுக்கு.
