Critically analyze the New Economic Policy of 1991 in India. Discuss its merits and demerits with special reference to liberalization and privatization.
Introduction
The New Economic Policy (NEP) of 1991 marked a watershed in India’s economic history. Announced by then Finance Minister Dr. Manmohan Singh under Prime Minister P.V. Narasimha Rao, the policy aimed to rescue India from a severe balance of payments crisis and to transition from a state-controlled economy to a market-oriented economy. It was based on the three pillars of Liberalization, Privatization, and Globalization (LPG).
Background
- In 1991, India faced a foreign exchange reserve crisis (barely sufficient for two weeks of imports).
- High fiscal deficit (≈8.5% of GDP) and inflation (over 13%) had crippled the economy.
- The government sought assistance from the IMF and World Bank, which demanded structural reforms.
- Thus, the NEP 1991 was introduced as part of a structural adjustment programme.
Main Features of the NEP 1991
- Liberalization
- Reduction of government control and red-tapism.
- Abolition of the License Raj (except for a few sectors like defense, atomic energy, etc.).
- Relaxation of restrictions on industries and imports.
- Reduction in tariffs and duties to encourage competition.
- Privatization
- Transfer of ownership or management of public sector enterprises (PSEs) to private hands.
- Disinvestment of government equity in loss-making PSUs.
- Encouraging private sector participation in key industries (telecom, banking, aviation, etc.).
- Globalization
- Integration of the Indian economy with the global market.
- Encouragement to foreign direct investment (FDI) and foreign institutional investment (FII).
- Deregulation of trade and exchange rate reforms (introduction of partial convertibility of rupee).
Merits of the New Economic Policy
1. Economic Growth
- India’s GDP growth accelerated from about 5% in the 1980s to over 7% in the 2000s.
- Boosted industrial and service sector expansion, especially in IT, telecom, and banking.
2. Increased Foreign Investment
- FDI inflows rose significantly, enhancing foreign exchange reserves.
- Helped India emerge as a global outsourcing hub.
3. Efficiency and Competitiveness
- Competition forced industries to improve quality, reduce costs, and adopt technology.
- Reduced inefficiency in public sector undertakings.
4. Expansion of Private Sector
- Privatization encouraged entrepreneurship and innovation.
- Growth of private banks, telecom operators, and startups.
5. Integration with Global Economy
- India became part of the global trade network and benefitted from globalization.
- Access to international markets and technology increased.
Demerits of the New Economic Policy
1. Rising Inequality
- Growth was urban- and service-sector-centric, widening the rural-urban and rich-poor divide.
- Agriculture lagged behind, with minimal reforms in the primary sector.
2. Employment Challenges
- Growth became “jobless”, with limited employment generation in organized sectors.
- Informalization of labor increased.
3. Regional Imbalance
- Industrial growth concentrated in already developed states (Tamil Nadu, Maharashtra, Gujarat), neglecting backward regions.
4. Decline of Public Sector
- Disinvestment and privatization weakened the socialistic model.
- Strategic and essential sectors (like energy, railways) faced commercialization pressures.
5. External Dependence
- Greater dependence on foreign investment and markets exposed India to global economic fluctuations.
- Vulnerability to global financial crises increased.
Conclusion
The New Economic Policy of 1991 transformed India from a closed, regulated economy into one of the world’s fastest-growing market economies. While it revitalized growth and modernized industry, it also led to inequalities, jobless growth, and regional disparities.
Thus, the NEP must be seen as a necessary reform, but one that requires inclusive measures—stronger regulation, rural development, and equitable growth—to realize the true spirit of economic liberalization.
TAMIL VERSION
1991 ஆம் ஆண்டு இந்தியப் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் விமர்சன ரீதியான பகுப்பாய்வு
அறிமுகம்
1991 ஆம் ஆண்டின் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை (NEP) இந்தியாவின் பொருளாதார வரலாற்றில் ஒரு திருப்புமுனையாக அமைந்தது. அப்போதைய பிரதமர் பி.வி. நரசிம்ம ராவ் அவர்களின் கீழ் நிதி அமைச்சர் டாக்டர் மன்மோகன் சிங் அவர்களால் அறிவிக்கப்பட்ட இந்தக் கொள்கை, கடுமையான பணவீக்க நெருக்கடியிலிருந்து (Balance of Payments crisis) இந்தியாவைக் காப்பாற்றுவதையும், ஒரு அரசு-கட்டுப்பாட்டிற்குட்பட்ட பொருளாதாரத்திலிருந்து சந்தை-நோக்குடைய பொருளாதாரத்திற்கு மாறுவதையும் நோக்கமாகக் கொண்டிருந்தது. இது தாராளமயமாக்கல் (Liberalization), தனியார்மயமாக்கல் (Privatization) மற்றும் உலகமயமாக்கல் (Globalization) (LPG) ஆகிய மூன்று தூண்களை அடிப்படையாகக் கொண்டது.
பின்னணி
- 1991 இல், இந்தியா ஒரு அந்நிய செலாவணி கையிருப்பு நெருக்கடியை (Foreign Exchange Reserve Crisis) எதிர்கொண்டது (இது இரண்டு வார இறக்குமதிக்கு மட்டுமே போதுமானதாக இருந்தது).
- அதிக நிதிக் பற்றாக்குறை (Fiscal Deficit) (மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தியில் $\approx8.5\%$) மற்றும் பணவீக்கம் (13% க்கும் மேல்) பொருளாதாரம் சீர்குலையக் காரணமானது.
- அரசாங்கம் சர்வதேச நாணய நிதியம் (IMF) மற்றும் உலக வங்கி ஆகியவற்றின் உதவியை நாடியது, அவை கட்டமைப்பு சீர்திருத்தங்களை (structural reforms) கோரின.
- இதனால், 1991 இன் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை ஒரு கட்டமைப்பு சரிசெய்தல் திட்டத்தின் (Structural Adjustment Programme) ஒரு பகுதியாக அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது.
1991 NEP-இன் முக்கிய அம்சங்கள்
1. தாராளமயமாக்கல் (Liberalization)
- அரசு கட்டுப்பாட்டையும், அதிகாரத்துவத்தையும் (red-tapism) குறைத்தல்.
- உரிமம் வழங்குவதில் அரசு கட்டுப்பாட்டு முறையை (License Raj) (பாதுகாப்பு, அணுசக்தி போன்ற ஒரு சில துறைகளைத் தவிர) ஒழித்தல்.
- தொழில்கள் மற்றும் இறக்குமதி மீதான கட்டுப்பாடுகளை தளர்த்துதல்.
- போட்டியை ஊக்குவிக்க வரிகள் மற்றும் சுங்க வரிகளைக் குறைத்தல்.
2. தனியார்மயமாக்கல் (Privatization)
- பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் (PSEs) உரிமை அல்லது நிர்வாகத்தை தனியார் கைகளுக்கு மாற்றுதல்.
- நஷ்டத்தில் இயங்கும் பொதுத்துறை நிறுவனங்களில் உள்ள அரசாங்கத்தின் பங்குகளை (equity) விற்றல் (Disinvestment).
- முக்கிய தொழில்களில் (தொலைத்தொடர்பு, வங்கி, விமானப் போக்குவரத்து போன்றவை) தனியார் துறையின் பங்கேற்பை ஊக்குவித்தல்.
3. உலகமயமாக்கல் (Globalization)
- இந்தியப் பொருளாதாரத்தை உலகச் சந்தையுடன் ஒருங்கிணைத்தல்.
- அந்நிய நேரடி முதலீடு (FDI) மற்றும் அந்நிய நிறுவன முதலீடு (FII) ஆகியவற்றை ஊக்குவித்தல்.
- வர்த்தகத்தை நெறிப்படுத்துதல் மற்றும் மாற்று விகிதச் சீர்திருத்தங்கள் (ரூபாயின் பகுதி மாற்றத்தக்கதன்மையை அறிமுகப்படுத்துதல்).
புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் நிறைகள் (Merits)
- பொருளாதார வளர்ச்சி (Economic Growth):
- இந்தியாவின் மொத்த உள்நாட்டு உற்பத்தி (GDP) வளர்ச்சி 1980களில் சுமார் $5\%$ ஆக இருந்தது 2000களில் $7\%$ க்கும் அதிகமாக வேகமெடுத்தது.
- குறிப்பாக தகவல் தொழில்நுட்பம் (IT), தொலைத்தொடர்பு மற்றும் வங்கித் துறைகளில் தொழில்துறை மற்றும் சேவைத் துறை விரிவாக்கத்தை அதிகரித்தது.
- அந்நிய முதலீடு அதிகரிப்பு (Increased Foreign Investment):
- அந்நிய நேரடி முதலீட்டு வரத்து குறிப்பிடத்தக்க அளவில் உயர்ந்து, அந்நிய செலாவணி கையிருப்புகளை மேம்படுத்தியது.
- இந்தியா ஒரு உலகளாவிய அவுட்சோர்சிங் மையமாக (global outsourcing hub) உருவாக உதவியது.
- செயல்திறன் மற்றும் போட்டித்தன்மை (Efficiency and Competitiveness):
- போட்டியானது தொழில்துறைகளை தரத்தை மேம்படுத்தவும், செலவுகளைக் குறைக்கவும் மற்றும் தொழில்நுட்பத்தை பின்பற்றவும் கட்டாயப்படுத்தியது.
- பொதுத்துறை நிறுவனங்களின் செயல்திறன் குறைபாடுகள் குறைக்கப்பட்டன.
- தனியார் துறையின் விரிவாக்கம் (Expansion of Private Sector):
- தனியார்மயமாக்கல் தொழில்முனைவோர் மற்றும் புதுமைகளை ஊக்குவித்தது.
- தனியார் வங்கிகள், தொலைத்தொடர்பு நிறுவனங்கள் மற்றும் புதிய தொழில் நிறுவனங்களின் (startups) வளர்ச்சிக்கு வழிவகுத்தது.
- உலகப் பொருளாதாரத்துடன் ஒருங்கிணைப்பு (Integration with Global Economy):
- இந்தியா உலக வர்த்தக வலையமைப்பின் ஒரு பகுதியாகி உலகமயமாக்கலால் பயனடைந்தது.
- சர்வதேச சந்தைகள் மற்றும் தொழில்நுட்பத்திற்கான அணுகல் அதிகரித்தது.
புதிய பொருளாதாரக் கொள்கையின் குறைகள் (Demerits)
தாராளமயமாக்கல் மற்றும் தனியார்மயமாக்கல் குறித்த சிறப்புக் குறைபாடுகள்:
- சமத்துவமின்மை உயர்வு (Rising Inequality):
- வளர்ச்சி நகர்ப்புறம் மற்றும் சேவைத் துறை மையமாக இருந்தது, கிராமப்புற-நகர்ப்புற மற்றும் பணக்காரர்-ஏழை இடையே உள்ள இடைவெளியை அதிகரித்தது.
- விவசாயத் துறை பின் தங்கியது, அத்துறையில் குறைந்த அளவிலான சீர்திருத்தங்களே மேற்கொள்ளப்பட்டன.
- வேலைவாய்ப்பு சவால்கள் (Employment Challenges):
- வளர்ச்சி “வேலையில்லா” (jobless) வளர்ச்சியாக மாறியது, ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட துறைகளில் வேலைவாய்ப்பு உருவாக்கம் குறைவாக இருந்தது.
- தொழிலாளர்களின் முறைசாராத் தன்மை (Informalization of labor) அதிகரித்தது.
- பிராந்திய சமநிலையற்ற தன்மை (Regional Imbalance):
- தொழில்துறை வளர்ச்சி ஏற்கனவே வளர்ந்த மாநிலங்களில் (தமிழ்நாடு, மகாராஷ்டிரா, குஜராத்) செறிவடைந்து, பின்தங்கிய பகுதிகளைப் புறக்கணித்தது.
- பொதுத்துறையின் சரிவு (Decline of Public Sector):
- பங்குகளை விற்றல் மற்றும் தனியார்மயமாக்கல் ஆகியவை சமூக நோக்குடைய பொருளாதார மாதிரியை (socialistic model) பலவீனப்படுத்தின.
- மூலோபாய மற்றும் அத்தியாவசியத் துறைகள் (எரிசக்தி, இரயில்வே போன்றவை) வணிகமயமாக்கல் அழுத்தங்களை எதிர்கொண்டன.
- வெளிச் சார்பு (External Dependence):
- அந்நிய முதலீடு மற்றும் சந்தைகளை அதிகம் சார்ந்திருப்பது இந்தியாவை உலகப் பொருளாதார ஏற்ற இறக்கங்களுக்கு உள்ளாக்கியது.
- உலகளாவிய நிதி நெருக்கடிகளுக்கான பாதிப்பு அதிகரித்தது.
முடிவுரை
1991 ஆம் ஆண்டின் புதிய பொருளாதாரக் கொள்கை இந்தியாவை ஒரு மூடப்பட்ட, ஒழுங்குபடுத்தப்பட்ட பொருளாதாரத்திலிருந்து உலகின் வேகமாக வளர்ந்து வரும் சந்தைப் பொருளாதாரங்களில் ஒன்றாக மாற்றியது. இது வளர்ச்சியை மீட்டெடுத்து தொழில்துறையை நவீனமயமாக்கிய அதே வேளையில், சமத்துவமின்மை, வேலையில்லா வளர்ச்சி மற்றும் பிராந்திய வேறுபாடுகளுக்கும் வழிவகுத்தது.
எனவே, இந்த NEP ஒரு அவசியமான சீர்திருத்தமாக கருதப்பட வேண்டும். ஆனால், பொருளாதாரத் தாராளமயமாக்கலின் உண்மையான உணர்வை அடைய அதிகமான ஒழுங்குமுறை, கிராமப்புற மேம்பாடு மற்றும் சமமான வளர்ச்சி போன்ற அனைவரையும் உள்ளடக்கிய நடவடிக்கைகள் அவசியமானவை.
