TNPSC MAINS ANSWER WRITING – ANSWER – NOV 06

Discuss the growth of the Dravidian Movement in Tamil Nadu during the 20th century. How did it influence socio-political reforms?

Introduction

The Dravidian Movement emerged in Tamil Nadu in the early 20th century as a powerful social, cultural, and political reform movement. Rooted in the ideals of social justice, rationalism, self-respect, and linguistic pride, it challenged caste hierarchy, Brahminical dominance, and the imposition of Hindi. Over time, it transformed from a social reform initiative into a major political force shaping Tamil Nadu’s modern identity.

Background: Origins of the Movement

The roots of the Dravidian Movement can be traced to:

The South Indian Liberal Federation (Justice Party) – founded in 1916 by non-Brahmin elites to demand representation in government jobs and education.
Colonial Context: Under British rule, Brahmins dominated the administrative and educational sectors, leading to resentment among non-Brahmin communities.
Ideological Influences: Enlightenment ideals, Western education, and social reform movements inspired a questioning of caste-based inequalities.

Phases in the Growth of the Dravidian Movement

1. Justice Party Era (1916–1944)

Formed as a non-Brahmin movement, advocating social equality and political representation.
Major achievements:
- Introduction of reservations in education and employment (Communal G.O. of 1921).
- Promoted secular governance and discouraged caste discrimination.
However, the party was seen as elitist and gradually lost mass appeal.

2. Self-Respect Movement (1925 onwards)

Led by E.V. Ramasamy (Periyar) after his exit from the Indian National Congress.
Focus: Eradication of caste, women’s emancipation, rationalism, and self-respect for non-Brahmins.
Promoted inter-caste and self-respect marriages, critique of religion and priesthood, and Tamil linguistic pride.
Popularised slogans like “Ondre Kulam, Oruvane Devan” (One community, One God).
The Self-Respect Movement expanded the base of social reform and prepared the ground for political mobilisation.

3. Dravidar Kazhagam and Political Expansion (1944 onwards)

In 1944, Periyar transformed the movement into Dravidar Kazhagam (DK), calling for an independent Dravida Nadu for South Indians.
He stayed away from electoral politics but mentored younger leaders who would later form the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK).
DK focused on cultural reform, opposing North Indian cultural domination and Hindi imposition.

4. Rise of DMK and Political Dravidianism (1949 onwards)

C.N. Annadurai founded the DMK in 1949, breaking away from DK to participate in electoral politics.
Advocated for social justice, linguistic rights, and state autonomy.
Successfully mobilized masses through cinema, literature, and theatre.
Led the Anti-Hindi agitations (1965), which gained widespread support and solidified Tamil linguistic identity.
DMK came to power in 1967, marking a historic shift from social reform to political governance.

5. Post-1967 Developments

Dravidian parties (DMK, AIADMK) dominated Tamil Nadu politics.
The movement institutionalised welfare policies, reservations, and regional pride.
Focus shifted from secession to state autonomy within the Indian Union.
Under leaders like M. Karunanidhi and M.G. Ramachandran, Dravidian ideology merged with populist welfare governance.

Influence on Socio-Political Reforms

1. Social Equality and Reservation

The Dravidian Movement institutionalised affirmative action for backward classes and Dalits.
Strengthened social justice policies, later adopted nationally (e.g., Mandal Commission ideas).

2. Caste and Gender Reforms

Challenged Brahminical dominance and caste-based discrimination.
Promoted inter-caste marriages, widow remarriage, and women’s rights.
Encouraged rational thinking over religious orthodoxy.

3. Linguistic and Cultural Identity

Asserted Tamil language and culture, opposing imposition of Hindi.
Helped establish Tamil as a classical language and promoted local literature, arts, and cinema.
The anti-Hindi movements strengthened the sense of Tamil nationalism.

4. Political Empowerment

Created space for non-Brahmin and backward class leadership in politics.
Popularised the idea of federalism and state autonomy, influencing India’s political discourse.
Dravidian parties became a model for regional political assertion within a democratic framework.

5. Welfare and Development

Introduced pro-poor welfare schemes, free education, mid-day meals, and subsidies that became hallmarks of Tamil Nadu governance.
Made Tamil Nadu one of the most socially developed states in India.

Conclusion

The Dravidian Movement transformed Tamil Nadu’s social and political landscape by democratising power and promoting social justice. What began as a protest against caste and cultural domination evolved into a mass political revolution that continues to shape Tamil Nadu’s governance model today. Its enduring legacy lies in empowerment, linguistic pride, and welfare-oriented federalism—pillars of modern Tamil society.

TAMIL VERSION

20 ஆம் நூற்றாண்டில் தமிழ்நாட்டில் திராவிட இயக்கத்தின் வளர்ச்சி மற்றும் அதன் சமூக-அரசியல் சீர்திருத்தங்கள் மீதான தாக்கம்

அறிமுகம்

திராவிட இயக்கம் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியில் தமிழ்நாட்டில் ஒரு சக்திவாய்ந்த சமூக, கலாச்சார மற்றும் அரசியல் சீர்திருத்த இயக்கமாக உருவெடுத்தது. சமூக நீதி, பகுத்தறிவு, சுயமரியாதை மற்றும் மொழியியல் பெருமை ஆகிய கொள்கைகளில் வேரூன்றிய இது, சாதி படிநிலை, பிராமண ஆதிக்கம் மற்றும் இந்தி திணிப்பு ஆகியவற்றை எதிர்த்துப் போராடியது. காலப்போக்கில், இது ஒரு சமூக சீர்திருத்த முன்முயற்சியிலிருந்து தமிழ்நாட்டின் நவீன அடையாளத்தை வடிவமைக்கும் ஒரு முக்கிய அரசியல் சக்தியாக மாறியது.

பின்னணி: இயக்கத்தின் தோற்றம்

திராவிட இயக்கத்தின் வேர்களைப் பின்வருவனவற்றில் காணலாம்:

தென்னிந்திய நல உரிமைச் சங்கம் (நீதிக்கட்சி): அரசு வேலைகள் மற்றும் கல்வியில் பிராமணர் அல்லாதவர்களுக்குப் பிரதிநிதித்துவம் கோருவதற்காக 1916 ஆம் ஆண்டில் பிராமணர் அல்லாத உயர்மட்டத்தினரால் நிறுவப்பட்டது.
காலனித்துவ சூழல்: பிரிட்டிஷ் ஆட்சியின் கீழ், நிர்வாக மற்றும் கல்வித் துறைகளில் பிராமணர்கள் ஆதிக்கம் செலுத்தினர், இது பிராமணர் அல்லாத சமூகங்களிடையே அதிருப்திக்கு வழிவகுத்தது.
கருத்தியல் தாக்கங்கள்: அறிவொளி சிந்தனைகள், மேற்கத்திய கல்வி மற்றும் சமூக சீர்திருத்த இயக்கங்கள் ஆகியவை சாதி அடிப்படையிலான ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கேள்வி கேட்கத் தூண்டின.

திராவிட இயக்கத்தின் வளர்ச்சிக் கட்டங்கள்

1. நீதிக்கட்சி சகாப்தம் (1916–1944)

சமூக சமத்துவம் மற்றும் அரசியல் பிரதிநிதித்துவத்தை ஆதரிக்கும் பிராமணர் அல்லாத இயக்கமாக இது உருவாக்கப்பட்டது.
முக்கிய சாதனைகள்:
- கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்பில் இட ஒதுக்கீடு அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது (1921 இன் வகுப்புவாரி அரசாணை).
- மதச்சார்பற்ற நிர்வாகத்தை ஊக்குவித்தது மற்றும் சாதி பாகுபாட்டைக் குறைத்தது.
ஆயினும், இந்த கட்சி உயர்மட்டத்தினரின் கட்சியாகக் கருதப்பட்டது மற்றும் படிப்படியாகப் பொதுமக்களின் ஈர்ப்பை இழந்தது.

2. சுயமரியாதை இயக்கம் (1925 முதல்)

இந்திய தேசிய காங்கிரஸிலிருந்து விலகிய பிறகு ஈ. வெ. இராமசாமி (பெரியார்) தலைமையில் தொடங்கப்பட்டது.
கவனம்: சாதியை ஒழித்தல், பெண்களின் விடுதலை, பகுத்தறிவு மற்றும் பிராமணர் அல்லாதவர்களின் சுயமரியாதை ஆகியவற்றை நிலைநாட்டுதல்.
கலப்புத் திருமணங்கள் மற்றும் சுயமரியாதைத் திருமணங்களை ஊக்குவித்தது, மதம் மற்றும் புரோகிதத்தைக் கடுமையாக விமர்சித்தது, மற்றும் தமிழ் மொழியியல் பெருமையை நிலைநிறுத்தியது.
“ஒன்றே குலம், ஒருவனே தேவன்” போன்ற முழக்கங்களை பிரபலப்படுத்தியது.
சுயமரியாதை இயக்கம் சமூக சீர்திருத்தத்தின் தளத்தை விரிவுபடுத்தியது மற்றும் அரசியல் அணிதிரள்வுக்கு அடித்தளம் அமைத்தது.

3. திராவிடர் கழகம் மற்றும் அரசியல் விரிவாக்கம் (1944 முதல்)

1944 இல், பெரியார் இந்த இயக்கத்தை திராவிடர் கழகமாக (தி.க.) மாற்றினார், தென் இந்தியர்களுக்கு ஒரு தனி திராவிட நாடு வேண்டும் என்று கோரினார்.
அவர் தேர்தல் அரசியலில் இருந்து விலகி இருந்தார், ஆனால் பின்னர் திராவிட முன்னேற்றக் கழகத்தை (தி.மு.க.) உருவாக்கிய இளம் தலைவர்களுக்கு வழிகாட்டினார்.
தி.க. கலாச்சார சீர்திருத்தத்தில் கவனம் செலுத்தியது, வட இந்திய கலாச்சார ஆதிக்கம் மற்றும் இந்தி திணிப்பை எதிர்த்தது.

4. தி.மு.க.வின் எழுச்சி மற்றும் அரசியல் திராவிடியம் (1949 முதல்)

தி.க.விலிருந்து விலகி, தேர்தல் அரசியலில் பங்கேற்க சி.என். அண்ணாதுரை 1949 இல் தி.மு.கவை நிறுவினார்.
சமூக நீதி, மொழியியல் உரிமைகள் மற்றும் மாநில சுயாட்சி ஆகியவற்றுக்காகப் பேசினார்.
சினிமா, இலக்கியம் மற்றும் நாடகம் மூலம் மக்களை வெற்றிகரமாக அணிதிரட்டினார்.
இந்தி எதிர்ப்புப் போராட்டங்களை (1965) வழிநடத்தினார், இது பரவலான ஆதரவைப் பெற்று தமிழ் மொழியியல் அடையாளத்தை உறுதிப்படுத்தியது.
1967 இல் தி.மு.க. ஆட்சிக்கு வந்தது, இது சமூக சீர்திருத்தத்திலிருந்து அரசியல் நிர்வாகத்திற்கு ஒரு வரலாற்று மாற்றத்தைக் குறித்தது.

5. 1967க்குப் பிந்தைய வளர்ச்சிகள்

திராவிடக் கட்சிகள் (தி.மு.க., அ.இ.அ.தி.மு.க.) தமிழ்நாட்டின் அரசியலில் ஆதிக்கம் செலுத்தி வருகின்றன.
இந்த இயக்கம் நலன்புரி கொள்கைகள், இட ஒதுக்கீடு மற்றும் பிராந்தியப் பெருமை ஆகியவற்றை நிறுவனமயமாக்கியது.
பிரிவினைவாதத்திலிருந்து இந்திய யூனியனுக்குள் மாநில சுயாட்சிக்கு கவனம் மாறியது.
மு. கருணாநிதி மற்றும் எம்.ஜி. இராமச்சந்திரன் போன்ற தலைவர்களின் கீழ், திராவிடக் கருத்தியல் மக்கள் நலனை மையமாகக் கொண்ட நிர்வாகத்துடன் இணைந்தது.

சமூக-அரசியல் சீர்திருத்தங்கள் மீதான தாக்கம்

1. சமூக சமத்துவம் மற்றும் இட ஒதுக்கீடு

திராவிட இயக்கம் பின்தங்கிய வகுப்பினர் மற்றும் தலித்துகளுக்கான உறுதிப்படுத்தும் நடவடிக்கைகளை (Affirmative Action) நிறுவனமயமாக்கியது.
சமூக நீதி கொள்கைகளை வலுப்படுத்தியது, இது பின்னர் தேசிய அளவில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டது (எ.கா., மண்டல் கமிஷன் கருத்துக்கள்).

2. சாதி மற்றும் பாலின சீர்திருத்தங்கள்

பிராமண ஆதிக்கம் மற்றும் சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகளை சவாலுக்குள்ளாக்கியது.
கலப்புத் திருமணங்கள், விதவை மறுமணம் மற்றும் பெண்களின் உரிமைகளை ஊக்குவித்தது.
மத மரபுக்கு மாறாக பகுத்தறிவான சிந்தனையை ஊக்குவித்தது.

3. மொழியியல் மற்றும் கலாச்சார அடையாளம்

இந்தி திணிப்பை எதிர்த்துத் தமிழ் மொழி மற்றும் கலாச்சாரத்தை வலியுறுத்தியது.
தமிழ் ஒரு செம்மொழியாக அங்கீகரிக்கப்படுவதற்கும், உள்ளூர் இலக்கியம், கலை மற்றும் சினிமாவை மேம்படுத்துவதற்கும் உதவியது.
இந்தி எதிர்ப்பு இயக்கங்கள் தமிழ்க் தேசிய உணர்வை வலுப்படுத்தின.

4. அரசியல் அதிகாரம் அளித்தல்

அரசியலில் பிராமணர் அல்லாத மற்றும் பின்தங்கிய வகுப்பினரின் தலைமைக்கு இடமளித்தது.
கூட்டாட்சித் தத்துவம் மற்றும் மாநில சுயாட்சி என்ற கருத்தை பிரபலப்படுத்தியது, இந்தியாவின் அரசியல் விவாதத்தைப் பாதித்தது.
திராவிடக் கட்சிகள் ஒரு ஜனநாயகக் கட்டமைப்புக்குள் பிராந்திய அரசியல் வலியுறுத்தலுக்கான ஒரு முன்மாதிரியாக மாறியது.

5. நலன் மற்றும் மேம்பாடு

ஏழைகளுக்கான நலத்திட்டங்கள், இலவசக் கல்வி, மதிய உணவுத் திட்டங்கள் மற்றும் மானியங்களை அறிமுகப்படுத்தியது, இது தமிழ்நாடு நிர்வாகத்தின் அடையாளமாக மாறியது.
சமூக வளர்ச்சியில் தமிழ்நாடு, இந்தியாவில் மிகவும் வளர்ந்த மாநிலங்களில் ஒன்றாக மாற உதவியது.

முடிவுரை

திராவிட இயக்கம் அதிகாரத்தை ஜனநாயகமயமாக்குவதன் மூலமும் சமூக நீதியை ஊக்குவிப்பதன் மூலமும் தமிழ்நாட்டின் சமூக மற்றும் அரசியல் நிலப்பரப்பை மாற்றியது. சாதி மற்றும் கலாச்சார ஆதிக்கத்திற்கு எதிரான ஒரு போராட்டமாகத் தொடங்கிய இது, இன்றும் தமிழ்நாட்டின் நிர்வாக மாதிரியை வடிவமைக்கும் ஒரு மக்கள் அரசியல் புரட்சியாக வளர்ந்தது. அதன் நீடித்த மரபு அதிகாரம் அளித்தல், மொழியியல் பெருமை மற்றும் நலன் சார்ந்த கூட்டாட்சித் தத்துவம் ஆகியவற்றில் உள்ளது—இவை நவீன தமிழ்ச் சமூகத்தின் தூண்கள் ஆகும்.