Trace the evolution of the Justice Party and its role in social justice reforms in Tamil Nadu
Introduction
The Justice Party, formally known as the South Indian Liberal Federation, was the first organised political movement in the Madras Presidency that articulated the aspirations of non-Brahmin communities. Founded in 1916, it played a decisive role in institutionalising social justice, representation, and equality in Tamil Nadu and laid the ideological foundation for the later Dravidian movement.
1. Background and Emergence of the Justice Party
Socio-Political Context
- During the late 19th and early 20th centuries, Brahmins were disproportionately represented in education, administration, and public services in the Madras Presidency.
- Non-Brahmin communities, despite being numerically dominant, faced social exclusion and limited access to power.
- Growing awareness and mobilisation among non-Brahmin elites created the demand for a separate political platform.
Formation (1916)
- The Justice Party was founded in 1916 by leaders such as C. Natesa Mudaliar, T. M. Nair, and P. Theagaraya Chetty.
- It aimed to secure political representation, social equality, and employment opportunities for non-Brahmins.
- The party used the newspaper Justice to spread its ideology and mobilise support.
2. Political Growth and Governance
Entry into Electoral Politics
- The Government of India Act, 1919 introduced dyarchy and provincial elections.
- In the 1920 Madras Presidency elections, the Justice Party won and formed the first non-Brahmin government.
Period of Rule (1920–1937)
- The party governed the Madras Presidency for much of this period.
- Despite constraints under colonial rule, it implemented several progressive reforms aimed at social justice.
3. Role in Social Justice Reforms
A. Reservation and Representation
- Introduced Communal Government Orders providing reservations in:
- Government employment
- Educational institutions
- Local self-government bodies
- These measures were the earliest forms of affirmative action in India and became the foundation for Tamil Nadu’s reservation policy.
B. Educational Reforms
- Introduced free and compulsory primary education.
- Expanded access to education for backward and marginalised communities.
- Removed Sanskrit as a compulsory subject, making professional education more accessible.
- Promoted indigenous systems of medicine such as Siddha, Ayurveda, and Unani.
C. Social Welfare Measures
- Encouraged women’s education and political participation.
- Supported women’s suffrage and entry into public life.
- Introduced welfare schemes such as school noon-meal initiatives.
- Implemented policies for the upliftment of depressed classes and fishing communities.
D. Religious and Temple Reforms
- Enacted the Hindu Religious Endowments Act (1925) to regulate temple administration.
- Reduced Brahmin monopoly over temple management.
- Promoted equal access to public spaces such as roads, schools, and wells.
E. Abolition of Social Evils
- Took steps towards the abolition of the Devadasi system.
- Addressed caste-based discrimination and ritual exclusion.
- Emphasised dignity, self-respect, and equality.
4. Ideological Shift and Decline
Electoral Decline
- The party lost power in the 1937 elections due to rising Congress influence and internal limitations.
Periyar’s Influence
- E. V. Ramasamy (Periyar) joined the Justice Party and transformed its ideology.
- Focus shifted from administrative reforms to:
- Caste annihilation
- Rationalism
- Women’s rights
- Anti-Brahminism and social equality
Transformation into Dravidar Kazhagam (1944)
- In 1944, the Justice Party was renamed Dravidar Kazhagam (DK).
- It withdrew from electoral politics and became a social reform movement.
- This marked the transition from constitutional politics to mass social mobilisation.
5. Legacy and Long-Term Impact
Foundation of Dravidian Politics
- DK later gave rise to the Dravida Munnetra Kazhagam (DMK) and subsequently AIADMK.
- These parties institutionalised social justice in governance after 1967.
Enduring Contributions
- Established reservation as a permanent feature of Tamil Nadu politics.
- Ensured broad-based access to education and employment.
- Made social justice the core principle of state policy.
- Created a distinct political culture centred on equality and representation.
Conclusion
The Justice Party was a pioneer of social justice in Tamil Nadu. By challenging caste hierarchy, promoting affirmative action, expanding education, and reforming religious institutions, it fundamentally altered the socio-political landscape of the state. Its transformation into the Dravidar Kazhagam and its ideological legacy continue to shape Tamil Nadu’s governance and commitment to social justice.
TAMIL VERSION
நீதிக்கட்சியின் பரிணாம வளர்ச்சியையும், தமிழ்நாட்டில் சமூக நீதிக்கான சீர்திருத்தங்களில் அதன் பங்கையும் கண்டறிதல்
அறிமுகம்
நீதிக்கட்சி, முறையாகத் தென்னிந்திய நலவுரிமைச் சங்கம் (South Indian Liberal Federation) என்று அறியப்படுகிறது. இது மதராஸ் மாகாணத்தில் பிராமணர் அல்லாத சமூகங்களின் அபிலாஷைகளை வெளிப்படுத்திய முதல் ஒழுங்கமைக்கப்பட்ட அரசியல் இயக்கமாகும். 1916 ஆம் ஆண்டு நிறுவப்பட்ட இக்கட்சி, தமிழ்நாட்டில் சமூக நீதி, பிரதிநிதித்துவம் மற்றும் சமத்துவத்தை நிறுவனமயமாக்குவதில் தீர்க்கமான பங்களிப்பை வழங்கியதுடன், பிற்கால திராவிட இயக்கத்திற்கான சித்தாந்த அடித்தளத்தையும் அமைத்தது.
1. நீதிக்கட்சியின் பின்னணியும் எழுச்சியும்
சமூக-அரசியல் சூழல்
- 19 ஆம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 20 ஆம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும், மதராஸ் மாகாணத்தில் கல்வி, நிர்வாகம் மற்றும் பொதுச் சேவைகளில் பிராமணர்கள் அதிக விகிதத்தில் பிரதிநிதித்துவப்படுத்தப்பட்டனர்.
- பிராமணர் அல்லாத சமூகங்கள், எண்ணிக்கையில் ஆதிக்கம் செலுத்தினாலும், சமூக விலக்கு மற்றும் அதிகாரத்திற்கான வரையறுக்கப்பட்ட அணுகலை எதிர்கொண்டன.
- பிராமணர் அல்லாத உயரடுக்கு மக்களிடையே வளர்ந்து வந்த விழிப்புணர்வு மற்றும் அணிதிரட்டல் ஒரு தனி அரசியல் தளத்திற்கான தேவையை உருவாக்கியது.
உருவாக்கம் (1916)
- நீதிக்கட்சி 1916 ஆம் ஆண்டு சி. நடேச முதலியார், டி. எம். நாயர், மற்றும் பி. தியாகராய செட்டி போன்ற தலைவர்களால் நிறுவப்பட்டது.
- இதன் நோக்கம் பிராமணர் அல்லாதவர்களுக்கு அரசியல் பிரதிநிதித்துவம், சமூக சமத்துவம், மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளைப் பாதுகாப்பதாகும்.
- இக்கட்சி அதன் சித்தாந்தத்தைப் பரப்புவதற்கும் ஆதரவைத் திரட்டுவதற்கும் “ஜஸ்டிஸ்” (Justice) என்ற செய்தித்தாள்களைப் பயன்படுத்தியது.
2. அரசியல் வளர்ச்சியும் ஆட்சியும்
தேர்தல் அரசியலில் நுழைவு
- இந்திய அரசு சட்டம், 1919 இரட்டை ஆட்சி முறையையும் மாகாணத் தேர்தல்களையும் அறிமுகப்படுத்தியது.
- 1920 மதராஸ் மாகாணத் தேர்தலில், நீதிக்கட்சி வெற்றி பெற்று முதல் பிராமணர் அல்லாத அரசாங்கத்தை அமைத்தது.
ஆட்சிக் காலம் (1920–1937)
- இக்கட்சி இக்காலப்பகுதியின் பெரும்பகுதிக்கு மதராஸ் மாகாணத்தை ஆட்சி செய்தது.
- காலனித்துவ ஆட்சியின் கட்டுப்பாடுகள் இருந்தபோதிலும், இது சமூக நீதியை இலக்காகக் கொண்ட பல முற்போக்கான சீர்திருத்தங்களை நடைமுறைப்படுத்தியது.
3. சமூக நீதி சீர்திருத்தங்களில் பங்கு
அ. இட ஒதுக்கீடு மற்றும் பிரதிநிதித்துவம்
- பின்வரும் துறைகளில் இட ஒதுக்கீடு வழங்கும் வகுப்புவாரி அரசு ஆணைகளை (Communal Government Orders) அறிமுகப்படுத்தியது:
- அரசு வேலைவாய்ப்பு
- கல்வி நிறுவனங்கள்
- உள்ளாட்சி அமைப்புகள்
- இந்த நடவடிக்கைகள் இந்தியாவில் ஆரம்பகால affirmative action (இட ஒதுக்கீடு) வடிவங்களாக இருந்தன, மேலும் அவை தமிழ்நாட்டின் இட ஒதுக்கீட்டுக் கொள்கைக்கு அடித்தளமாக அமைந்தன.
ஆ. கல்விச் சீர்திருத்தங்கள்
- இலவச மற்றும் கட்டாய ஆரம்பக் கல்வியை அறிமுகப்படுத்தியது.
- பிற்படுத்தப்பட்ட மற்றும் விளிம்புநிலை சமூகங்களுக்கான கல்வி அணுகலை விரிவுபடுத்தியது.
- சமஸ்கிருதத்தை கட்டாயப் பாடமாக நீக்கியது, தொழில்முறைக் கல்வியை எளிதாக்கியது.
- சித்த, ஆயுர்வேத, மற்றும் யுனானி போன்ற உள்நாட்டு மருத்துவ முறைகளை ஊக்குவித்தது.
இ. சமூக நல நடவடிக்கைகள்
- பெண்களின் கல்வி மற்றும் அரசியல் பங்கேற்பை ஊக்குவித்தது.
- பெண்களுக்கு வாக்களிக்கும் உரிமையையும் பொது வாழ்வில் நுழைவதையும் ஆதரித்தது.
- பள்ளி மதிய உணவுத் திட்டம் போன்ற நலத்திட்டங்களை அறிமுகப்படுத்தியது.
- ஒடுக்கப்பட்ட வகுப்பினர் மற்றும் மீனவ சமூகங்களின் மேம்பாட்டிற்கான கொள்கைகளைச் செயல்படுத்தியது.
ஈ. மத மற்றும் கோவில் சீர்திருத்தங்கள்
- கோவில் நிர்வாகத்தை ஒழுங்குபடுத்துவதற்காக இந்து சமய அறக்கட்டளைச் சட்டத்தை (Hindu Religious Endowments Act) (1925) இயற்றியது.
- கோவில் நிர்வாகத்தில் பிராமணர்களின் ஏகபோகத்தைக் குறைத்தது.
- சாலைகள், பள்ளிகள் மற்றும் கிணறுகள் போன்ற பொது இடங்களுக்கு சமமான அணுகலை ஊக்குவித்தது.
உ. சமூக தீமைகளை ஒழித்தல்
- தேவதாசி முறையை ஒழிப்பதற்கான நடவடிக்கைகளை எடுத்தது.
- சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடு மற்றும் சடங்கு விலக்குகளைக் கையாண்டது.
- கண்ணியம், சுயமரியாதை மற்றும் சமத்துவத்தை வலியுறுத்தியது.
4. சித்தாந்த மாற்றம் மற்றும் வீழ்ச்சி
தேர்தல் வீழ்ச்சி
- காங்கிரஸின் செல்வாக்கு அதிகரிப்பு மற்றும் உள் வரம்புகள் காரணமாக இக்கட்சி 1937 தேர்தல்களில் அதிகாரத்தை இழந்தது.
பெரியாரின் தாக்கம்
- ஈ. வெ. இராமசாமி (பெரியார்) நீதிக்கட்சியில் சேர்ந்து அதன் சித்தாந்தத்தை மாற்றினார்.
- கவனம் நிர்வாகச் சீர்திருத்தங்களிலிருந்து பின்வருவனவற்றுக்கு மாறியது:
- சாதி ஒழிப்பு
- பகுத்தறிவுவாதம்
- பெண்கள் உரிமைகள்
- பிராமணர் எதிர்ப்பு மற்றும் சமூக சமத்துவம்
திராவிடர் கழகமாக மாற்றம் (1944)
- 1944 ஆம் ஆண்டு நீதிக்கட்சி திராவிடர் கழகம் (DK) எனப் பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டது.
- இது தேர்தல் அரசியலில் இருந்து விலகி ஒரு சமூகச் சீர்திருத்த இயக்கமாக மாறியது.
- இது அரசியலமைப்பு அரசியலில் இருந்து வெகுஜன சமூக அணிதிரட்டலுக்கு மாறியதைக் குறித்தது.
5. மரபும் நீண்ட காலத் தாக்கமும்
திராவிட அரசியலின் அடித்தளம்
- திராவிடர் கழகம் பின்னர் திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (திமுக) மற்றும் அதைத் தொடர்ந்து அனைத்திந்திய அண்ணா திராவிட முன்னேற்றக் கழகம் (அதிமுக) ஆகியவற்றுக்கு வழிவகுத்தது.
- இந்த கட்சிகள் 1967 க்குப் பிறகு ஆட்சியில் சமூக நீதியை நிறுவனமயமாக்கின.
நீடித்த பங்களிப்புகள்
- இட ஒதுக்கீட்டைத் தமிழக அரசியலின் நிரந்தர அம்சமாக நிறுவியது.
- கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புக்கு விரிவான அணுகலை உறுதி செய்தது.
- சமூக நீதியை மாநிலக் கொள்கையின் மையக் கோட்பாடாக ஆக்கியது.
- சமத்துவம் மற்றும் பிரதிநிதித்துவத்தை மையமாகக் கொண்ட ஒரு தனித்துவமான அரசியல் கலாச்சாரத்தை உருவாக்கியது.
முடிவுரை
நீதிக்கட்சி தமிழ்நாட்டில் சமூக நீதியின் முன்னோடியாகும். சாதி படிநிலையை எதிர்த்தல், இட ஒதுக்கீட்டை ஊக்குவித்தல், கல்வியை விரிவுபடுத்துதல் மற்றும் மத நிறுவனங்களைச் சீர்திருத்துதல் ஆகியவற்றின் மூலம், இது மாநிலத்தின் சமூக-அரசியல் நிலப்பரப்பை அடிப்படையில் மாற்றியது. இது திராவிடர் கழகமாக மாறியதும், அதன் சித்தாந்த மரபும் தமிழ்நாட்டின் ஆட்சி மற்றும் சமூக நீதிக்கான அர்ப்பணிப்பையும் தொடர்ந்து வடிவமைத்து வருகின்றன.
