Healthcare in India requires systemic reforms to bridge the urban – rural divide. Analayze the challenges and suggest solutions
Introduction
Healthcare in India has made significant progress since independence, yet a wide urban–rural divide persists. According to the National Health Profile, more than 65% of India’s population lives in rural areas, but a disproportionately higher share of healthcare infrastructure and personnel are concentrated in urban regions. Bridging this divide is crucial for inclusive and equitable development.
Challenges in Bridging the Urban–Rural Healthcare Divide
1. Inadequate Infrastructure
- Rural areas suffer from shortages of PHCs (Primary Health Centres), CHCs (Community Health Centres), and sub-centres.
- Many existing centres lack basic amenities such as power, water, and proper sanitation.
- Example: In Tamil Nadu, rural blocks in districts like Dharmapuri and Villupuram still struggle with under-equipped PHCs.
2. Shortage of Medical Professionals
- According to the Rural Health Statistics Report, there is a 40% shortfall of doctors at PHCs nationwide.
- Rural postings are often avoided due to poor living conditions and lack of incentives.
3. Poor Health Awareness and Accessibility
- Low health literacy in rural areas leads to delayed treatment-seeking behaviour.
- Physical inaccessibility due to poor road and transport connectivity further worsens the situation.
4. Urban Bias in Policy and Investment
- Most private healthcare facilities and advanced diagnostics are centered in urban areas.
- Government investments are often skewed towards tertiary care rather than strengthening rural primary care.
5. Technology Gap
- Rural areas often lack internet connectivity and digital infrastructure, hindering telemedicine and e-health initiatives.
Solutions to Bridge the Gap
1. Strengthening Primary Healthcare Infrastructure
- Upgrade and equip existing PHCs and sub-centres with modern tools and diagnostics.
- Increase the budget allocation to the health sector (currently ~2.1% of GDP) with specific rural targeting.
- Example: Tamil Nadu’s “Makkalai Thedi Maruthuvam” scheme brings doorstep healthcare services, especially in remote areas.
2. Human Resource Development and Incentivization
- Implement compulsory rural postings for MBBS graduates with incentives such as higher pay, accelerated promotions, and PG reservations.
- Train and empower ASHA workers and community health officers.
- Example: Tamil Nadu’s Health Sub-Centre Nurses model ensures 24/7 service delivery in rural belts.
3. Expanding Telemedicine and Digital Health
- Develop robust teleconsultation platforms and ensure digital infrastructure in rural areas.
- Leverage initiatives like eSanjeevani, India’s national telemedicine service.
- Example: Tamil Nadu’s use of telemedicine in tribal areas of Nilgiris for specialist consultations.
4. Mobile Health Units (MHUs)
- Deploy MHUs to remote regions on a rotational basis to provide diagnostics and treatment.
- Example: The Mobile Medical Units (MMUs) in Tamil Nadu serve inaccessible hamlets on a daily schedule.
5. Community Participation and Awareness
- Conduct regular health awareness campaigns on hygiene, nutrition, and preventive care.
- Engage Panchayats and SHGs (Self-Help Groups) in monitoring local health facilities.
Conclusion
Bridging the urban–rural healthcare divide requires a multidimensional approach – combining infrastructure development, human resource policy reform, technological integration, and community empowerment. Tamil Nadu stands as a model state with its public health initiatives like the Universal Health Coverage Scheme, but even here, rural pockets need special attention. A people-centric, inclusive, and decentralized healthcare strategy will pave the way for equitable health outcomes across India.
TAMIL VERSION
இந்தியாவில் மருத்துவத்துறையில் நகர-கிராம வேறுபாட்டைக் குறைக்க முறையான சீர்திருத்தங்கள் தேவை
முன்னுரை
இந்தியாவில் சுதந்திரத்திற்குப் பிறகு மருத்துவத்துறையில் குறிப்பிடத்தக்க முன்னேற்றம் ஏற்பட்டுள்ளது, ஆனால் நகர-கிராம வேறுபாடு இன்னும் தொடர்கிறது. தேசிய சுகாதாரப் பதிவேட்டின் படி, இந்திய மக்கள் தொகையில் 65%க்கும் மேற்பட்டோர் கிராமப்புறங்களில் வசிக்கின்றனர், ஆனால் மருத்துவ உள்கட்டமைப்பு மற்றும் பணியாளர்கள் பெரும்பாலும் நகரங்களில் மையப்படுத்தப்பட்டுள்ளனர். இந்த வேறுபாட்டைக் குறைப்பது உள்ளடக்கமான மற்றும் சமத்துவமான வளர்ச்சிக்கு முக்கியமானது.
நகர-கிராம மருத்துவ வேறுபாட்டைக் குறைப்பதற்கான சவால்கள்
- போதிய உள்கட்டமைப்பு இன்மை
- கிராமப்புறங்களில் முதன்மை சுகாதார மையங்கள் (PHCs), சமுதாய சுகாதார மையங்கள் (CHCs), மற்றும் துணை மையங்களின் பற்றாக்குறை உள்ளது.
- பல மையங்களில் மின்சாரம், நீர், மற்றும் சரியான சுகாதார வசதிகள் போன்ற அடிப்படை வசதிகள் இல்லை.
- எடுத்துக்காட்டு: தமிழ்நாட்டில், தர்மபுரி மற்றும் விழுப்புரம் மாவட்டங்களின் கிராமப்புறத் தொகுதிகளில் இன்னும் பற்றாக்குறையான PHCs உள்ளன.
- மருத்துவ வல்லுநர்களின் பற்றாக்குறை
- கிராம சுகாதார புள்ளிவிவர அறிக்கையின்படி, தேசிய அளவில் PHCs-களில் 40% மருத்துவர்கள் பற்றாக்குறை உள்ளது.
- மோசமான வாழ்க்கை நிலைமைகள் மற்றும் ஊக்குவிப்பு இல்லாததால் கிராமப்புற பணியிடங்கள் தவிர்க்கப்படுகின்றன.
- குறைந்த சுகாதார விழிப்புணர்வு மற்றும் அணுகல்
- கிராமப்புறங்களில் குறைந்த சுகாதார அறிவு காரணமாக மருத்துவ உதவி தேடுவதில் தாமதம் ஏற்படுகிறது.
- மோசமான சாலை மற்றும் போக்குவரத்து இணைப்பு மேலும் நிலைமையை மோசமாக்குகிறது.
- கொள்கை மற்றும் முதலீட்டில் நகர சார்பு
- பெரும்பாலான தனியார் மருத்துவ வசதிகள் மற்றும் மேம்பட்ட நோயறிதல் மையங்கள் நகரங்களில் மையப்படுத்தப்பட்டுள்ளன.
- அரசு முதலீடுகள் பெரும்பாலும் கிராம முதன்மை பராமரிப்பை வலுப்படுத்துவதற்கு பதிலாக மூன்றாம் நிலை பராமரிப்புக்கு ஒதுக்கப்படுகின்றன.
- தொழில்நுட்ப இடைவெளி
- கிராமப்புறங்களில் இணைய இணைப்பு மற்றும் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பு இல்லாததால், தொலை மருத்துவம் மற்றும் இ-சுகாதார முயற்சிகள் தடைபடுகின்றன.
இடைவெளியைக் குறைப்பதற்கான தீர்வுகள்
- முதன்மை மருத்துவ உள்கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துதல்
- முதன்மை சுகாதார மையங்கள் மற்றும் துணை மையங்களை நவீன கருவிகள் மற்றும் நோயறிதல் வசதிகளுடன் மேம்படுத்துதல்.
- சுகாதாரத் துறைக்கு ஒதுக்கப்படும் பட்ஜெட் ஒதுக்கீட்டை (தற்போது GDP-யில் ~2.1%) உயர்த்தி, கிராமப்புறங்களை குறிவைத்து முதலீடு செய்ய வேண்டும்.
- எடுத்துக்காட்டு: தமிழ்நாட்டின் “மக்களைத் தேடி மருத்துவம்” திட்டம், குறிப்பாக தொலைதூர பகுதிகளில் வீட்டு வாசலில் மருத்துவ சேவைகளை வழங்குகிறது.
- மனித வள மேம்பாடு மற்றும் ஊக்குவிப்பு
- MBBS பட்டதாரிகளுக்கு கிராமப்புற பணியிடங்களை கட்டாயமாக்கி, உயர்ந்த சம்பளம், விரைவான பதவி உயர்வு, மற்றும் முதுகலை படிப்பிற்கு முன்னுரிமை போன்ற ஊக்குவிப்புகளை வழங்குதல்.
- ASHA பணியாளர்கள் மற்றும் சமுதாய சுகாதார அதிகாரிகளை பயிற்றுவித்து அதிகாரமளித்தல்.
- எடுத்துக்காட்டு: தமிழ்நாட்டின் சுகாதார துணை மைய செவிலியர் மாதிரி கிராமப்புற பகுதிகளில் 24/7 சேவை வழங்குவதை உறுதி செய்கிறது.
- தொலை மருத்துவம் மற்றும் டிஜிட்டல் சுகாதாரத்தை விரிவாக்குதல்
- வலுவான தொலை ஆலோசனை தளங்களை உருவாக்கி, கிராமப்புறங்களில் டிஜிட்டல் உள்கட்டமைப்பை உறுதி செய்ய வேண்டும்.
- இந்தியாவின் தேசிய தொலை மருத்துவ சேவையான eSanjeevani போன்ற முயற்சிகளை பயன்படுத்துதல்.
- எடுத்துக்காட்டு: தமிழ்நாட்டின் நீலகிரி பழங்குடி பகுதிகளில் தொலை மருத்துவத்தை பயன்படுத்தி நிபுணர் ஆலோசனைகளை வழங்குதல்.
- நகரும் மருத்துவ பிரிவுகள் (MHUs)
- தொலைதூர பகுதிகளுக்கு சுழற்சி அடிப்படையில் நகரும் மருத்துவ பிரிவுகளை அனுப்பி நோயறிதல் மற்றும் சிகிச்சை வழங்குதல்.
- எடுத்துக்காட்டு: தமிழ்நாட்டின் நகரும் மருத்துவ பிரிவுகள் (MMUs) அணுக முடியாத கிராமங்களுக்கு தினசரி அட்டவணையில் சேவை செய்கின்றன.
- சமுதாய பங்கேற்பு மற்றும் விழிப்புணர்வு
- சுகாதாரம், ஊட்டச்சத்து, மற்றும் தடுப்பு பராமரிப்பு குறித்து தொடர்ச்சியான விழிப்புணர்வு பிரச்சாரங்களை நடத்துதல்.
- உள்ளூர் சுகாதார வசதிகளை கண்காணிக்க பஞ்சாயத்துகள் மற்றும் சுய உதவி குழுக்களை (SHGs) ஈடுபடுத்துதல்.
முடிவுரை
நகர-கிராம மருத்துவ வேறுபாட்டைக் குறைப்பதற்கு உள்கட்டமைப்பு மேம்பாடு, மனித வள கொள்கை சீர்திருத்தம், தொழில்நுட்ப ஒருங்கிணைப்பு, மற்றும் சமுதாய அதிகாரமளித்தல் ஆகியவற்றை உள்ளடக்கிய பன்முக அணுகுமுறை தேவை. தமிழ்நாடு, உலகளாவிய சுகாதார பாதுகாப்பு திட்டம் போன்ற பொது சுகாதார முயற்சிகளுடன் மாதிரி மாநிலமாக உள்ளது, ஆனால் இங்கு கூட கிராமப்புற பகுதிகளுக்கு சிறப்பு கவனம் தேவை. மக்கள் மையமாகவும், உள்ளடக்கமாகவும், பரவலாக்கப்பட்ட மருத்துவ உத்தியும் இந்தியாவில் சமத்துவமான சுகாதார விளைவுகளுக்கு வழி வகுக்கும்.
