How did the Supreme Court interpret Article 200 of the Constitution with respect to governor’s options when dealing with bills passes by state assemblies?
Introduction:
Article 200 of the Indian Constitution deals with the Governor’s powers with respect to bills passed by the State Legislature. It provides the Governor with four options: to assent, withhold assent, reserve the bill for the consideration of the President, or return the bill (if it is not a money bill) for reconsideration by the legislature.
Recent judicial pronouncements, particularly by the Supreme Court in 2024, have provided clarity on the constitutional scope and limits of these powers, especially in the context of delays and misuse.
Constitutional Provision – Article 200:
According to Article 200, when a bill is presented to the Governor after being passed by the State Legislature, the Governor may:
- Give assent to the bill;
- Withhold assent;
- Reserve the bill for the consideration of the President;
- Return the bill (if not a money bill) for reconsideration by the legislature.
Supreme Court Interpretation:
In the 2024 judgment (State of Tamil Nadu vs. Governor) and related observations, the Supreme Court emphasized the following key interpretations:
1. Reasonable Timeframe is Mandatory:
- The Court ruled that Governors cannot indefinitely delay a bill.
- Any decision under Article 200 must be taken within a “reasonable time”, though the Constitution does not specify an exact duration.
- This was in response to delays in Tamil Nadu, where bills were pending with the Governor for several months without any action.
2. Governor is Not an Independent Authority:
- The Governor is a constitutional head and must act on the aid and advice of the Council of Ministers under Article 163, except in certain specific situations.
- The Court emphasized that the Governor does not have discretionary power to sit on bills passed by an elected legislature.
3. Judicial Review is Possible:
- The Governor’s inaction or excessive delay in giving assent to bills can be subject to judicial review.
- Though the assent itself may not be justiciable, delays and mala fide actions can be questioned in court.
4. Misuse of ‘Reservation for President’ Power:
- The Court cautioned against the misuse of the power to reserve bills for the President, particularly when used to stall the legislative process.
- It held that this provision should be used only in cases where there is a clear conflict with central laws or constitutional provisions.
Relevant Case Law:
- State of Tamil Nadu vs. Governor (2024): Court directed that pending bills must be processed without undue delay.
- Shamsher Singh v. State of Punjab (1974): Reiterated that the Governor must act on the advice of the Council of Ministers.
- Kehar Singh vs. Union of India (1989): Highlighted the limited discretionary powers of constitutional authorities.
Conclusion:
The Supreme Court’s interpretation of Article 200 strengthens the federal structure and democratic accountability by limiting arbitrary actions by the Governor. The Governor is not a parallel legislature but a constitutional authority meant to act in harmony with the elected state government. This judicial clarification is particularly relevant in states like Tamil Nadu, where political conflicts have led to constitutional deadlocks.
TAMIL VERSION
உச்சநீதிமன்றம் அரசியலமைப்பின் பிரிவு 200-ஐ மாநில சட்டமன்றங்களால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களை கையாள்வதற்கு ஆளுநரின் விருப்பங்களை எவ்வாறு விளக்கியது?
முன்னுரை:
இந்திய அரசியலமைப்பின் பிரிவு 200, மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களைப் பற்றி ஆளுநரின் அதிகாரங்களை விவரிக்கிறது. இது ஆளுநருக்கு நான்கு விருப்பங்களை வழங்குகிறது: மசோதாவுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பது, ஒப்புதலை நிறுத்தி வைப்பது, மசோதாவை குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்கு ஒதுக்குவது, அல்லது மசோதாவை (பண மசோதா இல்லையெனில்) மறுபரிசீலனைக்காக சட்டமன்றத்திற்கு திருப்பி அனுப்புவது.
2024-இல் உச்சநீதிமன்றத்தின் சமீபத்திய தீர்ப்புகள், குறிப்பாக தாமதங்கள் மற்றும் தவறான பயன்பாடுகள் தொடர்பாக, இந்த அதிகாரங்களின் அரசியலமைப்பு எல்லைகள் மற்றும் விளைவுகளை தெளிவுபடுத்தியுள்ளன.
அரசியல் சட்ட விதி – பிரிவு 200:
பிரிவு 200-இன்படி, மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதா ஆளுநருக்கு அனுப்பப்படும்போது, ஆளுநர் பின்வருவனவற்றை செய்யலாம்:
- மசோதாவுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பது;
- ஒப்புதலை நிறுத்தி வைப்பது;
- மசோதாவை குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்கு ஒதுக்குவது;
- மசோதாவை (பண மசோதா இல்லையெனில்) மறுபரிசீலனைக்காக சட்டமன்றத்திற்கு திருப்பி அனுப்புவது.
உச்சநீதிமன்றத்தின் விளக்கம்:
2024-இல் தமிழ்நாடு அரசு எதிர் ஆளுநர் வழக்கு மற்றும் தொடர்புடைய அவதானிப்புகளில், உச்சநீதிமன்றம் பின்வரும் முக்கிய விளக்கங்களை வலியுறுத்தியது:
- நியாயமான கால அவகாசம் கட்டாயமானது:
- ஆளுநர்கள் ஒரு மசோதாவை எல்லையற்ற காலத்திற்கு தாமதப்படுத்த முடியாது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
- பிரிவு 200-இன்படி எந்த முடிவும் “நியாயமான காலத்திற்குள்” எடுக்கப்பட வேண்டும், இருப்பினும் அரசியலமைப்பு குறிப்பிட்ட கால அளவை குறிப்பிடவில்லை.
- தமிழ்நாட்டில் பல மாதங்களாக ஆளுநரிடம் எந்த நடவடிக்கையும் இல்லாமல் மசோதாக்கள் நிலுவையில் இருந்ததற்கு இது பதிலாக அமைந்தது.
- ஆளுநர் ஒரு சுதந்திரமான அதிகாரம் அல்ல:
- ஆளுநர் ஒரு அரசியல் தலைவராகவும், பிரிவு 163-இன்படி அமைச்சரவையின் ஆலோசனை மற்றும் உதவியுடன் செயல்பட வேண்டியவராகவும் உள்ளார், சில குறிப்பிட்ட சூழ்நிலைகளைத் தவிர.
- தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களை ஆளுநர் தனது விருப்பப்படி தாமதப்படுத்துவதற்கு எந்த விவேக அதிகாரமும் இல்லை என்று நீதிமன்றம் வலியுறுத்தியது.
- நீதித்துறை மறுஆய்வு சாத்தியமானது:
- ஆளுநரின் செயலற்ற தன்மை அல்லது மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதில் அதிகப்படியான தாமதம் நீதித்துறை மறுஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்படலாம்.
- ஒப்புதல் முடிவு நீதிமன்றத்தால் மறுஆய்வு செய்யப்படாவிட்டாலும், தாமதங்கள் மற்றும் தவறான நோக்கத்துடன் கூடிய செயல்கள் நீதிமன்றத்தில் கேள்விக்குள்ளாக்கப்படலாம்.
- ‘குடியரசுத் தலைவருக்கு ஒதுக்குதல்’ அதிகாரத்தின் தவறான பயன்பாடு:
- மசோதாக்களை குடியரசுத் தலைவருக்கு ஒதுக்கும் அதிகாரத்தை, சட்டமன்ற செயல்முறையை தடுப்பதற்காக தவறாகப் பயன்படுத்துவதற்கு எதிராக நீதிமன்றம் எச்சரித்தது.
- இந்த விதி மத்திய சட்டங்களுடன் தெளிவான முரண்பாடு அல்லது அரசியலமைப்பு விதிகளுடன் மோதல் இருக்கும்போது மட்டுமே பயன்படுத்தப்பட வேண்டும் என்று தீர்ப்பளிக்கப்பட்டது.
தொடர்புடைய வழக்கு சட்டங்கள்:
- தமிழ்நாடு அரசு எதிர் ஆளுநர் (2024): நிலுவையில் உள்ள மசோதாக்கள் உரிய தாமதமின்றி செயலாக்கப்பட வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.
- ஷம்ஷர் சிங் எதிர் பஞ்சாப் மாநிலம் (1974): ஆளுநர் அமைச்சரவையின் ஆலோசனையின்படி செயல்பட வேண்டும் என்று மீண்டும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டது.
- கேஹர் சிங் எதிர் இந்திய ஒன்றியம் (1989): அரசியல் அதிகாரிகளின் வரையறுக்கப்பட்ட விவேக அதிகாரங்களை எடுத்துக்காட்டியது.
முடிவு:
உச்சநீதிமன்றத்தின் பிரிவு 200-இன் விளக்கம், ஆளுநரின் தன்னிச்சையான செயல்களை வரையறுப்பதன் மூலம் கூட்டாட்சி கட்டமைப்பு மற்றும் ஜனநாயக பொறுப்பை வலுப்படுத்துகிறது. ஆளுநர் ஒரு இணை சட்டமன்றமாக இல்லாமல், தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுடன் ஒத்திசைவாக செயல்பட வேண்டிய அரசியல் அதிகாரியாக உள்ளார். இந்த நீதித்துறை தெளிவுபடுத்தல், தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்களில், அரசியல் மோதல்கள் அரசியலமைப்பு முட்டுக்கட்டைகளுக்கு வழிவகுத்த இடங்களில் குறிப்பாக முக்கியமானது.
