The preservation of India’s biodiversity requires balancing conservation with development needs. Examine the policy framework.
Introduction
India is one of the 17 megadiverse countries in the world, home to nearly 8% of the world’s biodiversity, including over 45,000 species of plants and 91,000 species of animals. However, rapid development, urbanization, infrastructure expansion, and climate change pose serious threats to this biological wealth. Hence, preserving biodiversity while pursuing economic growth presents a key challenge.
This dual objective requires a policy framework that integrates environmental conservation with developmental planning, ensuring sustainable use of natural resources.
Need for Balance: Conservation vs Development
Conservation Needs:
- India’s biodiversity is under pressure due to:
- Habitat destruction
- Pollution
- Invasive species
- Poaching and illegal trade
- Climate change
Development Needs:
- India’s population and economic goals necessitate:
- Infrastructure (roads, rail, dams)
- Industrial expansion
- Agricultural intensification
- Urban housing and energy needs
🡺 Challenge: These often conflict — e.g., clearing forests for highways threatens wildlife corridors.
Policy Framework for Biodiversity Conservation and Development Balance
India has enacted several laws, programs, and institutional mechanisms to address this balance.
1. Constitutional Provisions
- Article 48A: State shall protect and improve the environment and safeguard forests and wildlife.
- Article 51A(g): Duty of every citizen to protect the environment.
2. Key Legislations
| Legislation | Purpose |
| Wildlife Protection Act (1972) | Establishes protected areas like national parks and sanctuaries. |
| Forest Conservation Act (1980) | Restricts deforestation; requires central approval for using forest land for non-forest purposes. |
| Environment Protection Act (1986) | Umbrella act empowering the central government to regulate all environmental issues. |
| Biological Diversity Act (2002) | Promotes conservation, sustainable use, and fair benefit-sharing from biological resources. |
3. Institutional Mechanisms
- National Biodiversity Authority (NBA) – Implements Biological Diversity Act at national level.
- State Biodiversity Boards – State-level planning and monitoring.
- Biodiversity Management Committees (BMCs) – Local governance of biodiversity through People’s Biodiversity Registers (PBRs).
- Ministry of Environment, Forest and Climate Change (MoEFCC) – Nodal ministry for conservation.
4. Environmental Impact Assessment (EIA)
- Mandatory for large infrastructure and industrial projects.
- Evaluates environmental and biodiversity impact.
- Suggests mitigation or rejection if biodiversity is severely threatened.
🡺 Example: The Ken-Betwa river-linking project underwent an EIA as it passes through the Panna Tiger Reserve, threatening habitat. A compromise plan included habitat restoration and wildlife relocation.
5. National and International Programs
| Program | Description |
| National Biodiversity Action Plan (NBAP) | Framework to protect biodiversity with sustainable practices. |
| National Action Plan on Climate Change (NAPCC) | Includes missions on sustainable agriculture, water, and forests. |
| UN Convention on Biological Diversity (CBD) | India is a signatory, aligning its national policies with global conservation targets. |
Conclusion
India’s biodiversity conservation cannot be seen as an obstacle to development, but rather a precondition for sustainable development. A robust policy framework exists, but effective implementation, community participation, and inter-ministerial coordination are critical. Only through such integration can India secure both its ecological heritage and developmental aspirations.
TAMIL VERSION
இந்தியாவின் உயிர்ப்பன்மையைப் பாதுகாத்தல்: பாதுகாப்பு மற்றும் வளர்ச்சித் தேவைகளை சமநிலைப்படுத்துதல் – கொள்கை கட்டமைப்பு ஆய்வு
முன்னுரை
இந்தியா உலகின் 17 மிகப்பெரிய உயிர்ப்பன்மை நாடுகளில் ஒன்றாகும், இது உலகின் உயிர்ப்பன்மையில் கிட்டத்தட்ட 8% உள்ளது. இதில் 45,000-க்கும் மேற்பட்ட தாவர இனங்களும், 91,000-க்கும் மேற்பட்ட விலங்கு இனங்களும் அடங்கும். இருப்பினும், விரைவான வளர்ச்சி, நகரமயமாக்கல், உள்கட்டமைப்பு விரிவாக்கம் மற்றும் பருவநிலை மாற்றம் ஆகியவை இந்த உயிரியல் செல்வத்திற்கு கடுமையான அச்சுறுத்தலை ஏற்படுத்துகின்றன. எனவே, பொருளாதார வளர்ச்சியைப் பின்பற்றும்போது உயிர்ப்பன்மையைப் பாதுகாப்பது ஒரு முக்கிய சவாலாக உள்ளது. இந்த இரட்டை நோக்கத்திற்கு, இயற்கை வளங்களின் நிலையான பயன்பாட்டை உறுதி செய்யும் வகையில், சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பை வளர்ச்சித் திட்டமிடலுடன் ஒருங்கிணைக்கும் கொள்கைக் கட்டமைப்பு தேவைப்படுகிறது.
சமநிலையின் தேவை: பாதுகாப்பு எதிராக வளர்ச்சி
பாதுகாப்பு தேவைகள்: இந்தியாவின் உயிர்ப்பன்மை பின்வரும் காரணங்களால் அழுத்தத்திற்கு உள்ளாகிறது:
- வாழிட அழிவு
- மாசுபாடு
- ஆக்கிரமிப்பு இனங்கள்
- வேட்டையாடுதல் மற்றும் சட்டவிரோத வர்த்தகம்
- பருவநிலை மாற்றம்
வளர்ச்சி தேவைகள்: இந்தியாவின் மக்கள்தொகை மற்றும் பொருளாதார இலக்குகளுக்கு பின்வருவன தேவை:
- உள்கட்டமைப்பு (பாலங்கள், இரயில்வே, அணைகள்)
- தொழில்துறை விரிவாக்கம்
- விவசாய தீவிரமாக்கல்
- நகர வீட்டுவசதி மற்றும் ஆற்றல் தேவைகள்
சவால்: இவை பெரும்பாலும் முரண்பாடுகளை உருவாக்குகின்றன — உதாரணமாக, நெடுஞ்சாலைகளுக்காக காடுகளை அழிப்பது வனவிலங்கு பாதைகளை அச்சுறுத்துகிறது.
உயிர்ப்பன்மை பாதுகாப்பு மற்றும் வளர்ச்சி சமநிலைக்கான கொள்கைக் கட்டமைப்பு
இந்த சமநிலையை அடைவதற்கு இந்தியா பல சட்டங்கள், திட்டங்கள் மற்றும் நிறுவன பொறிமுறைகளை இயற்றியுள்ளது.
- அரசியலமைப்பு விதிகள்
- பிரிவு 48A: அரசு சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாக்கவும், மேம்படுத்தவும், காடுகள் மற்றும் வனவிலங்குகளை பாதுகாக்கவும் முயற்சிக்க வேண்டும்.
- பிரிவு 51A(g): ஒவ்வொரு குடிமகனின் கடமையாக சுற்றுச்சூழலைப் பாதுகாப்பது உள்ளது.
- முக்கிய சட்டங்கள் | சட்டம் | நோக்கம் | |————|————-| | வனவிலங்கு பாதுகாப்பு சட்டம் (1972) | தேசிய பூங்காக்கள் மற்றும் வனவிலங்கு சரணாலயங்கள் போன்ற பாதுகாக்கப்பட்ட பகுதிகளை நிறுவுதல். | | காடு பாதுகாப்பு சட்டம் (1980) | காடழிப்பை கட்டுப்படுத்துதல்; காட்டு நிலத்தை காட்டு அல்லாத பயன்பாட்டிற்கு மத்திய அரசின் அனுமதி தேவை. | | சுற்றுச்சூழல் பாதுகாப்பு சட்டம் (1986) | அனைத்து சுற்றுச்சூழல் பிரச்சினைகளையும் கட்டுப்படுத்த மத்திய அரசுக்கு அதிகாரம் அளிக்கும் மேல்நிலைச் சட்டம். | | உயிர்ப்பன்மை சட்டம் (2002) | உயிரியல் வளங்களின் பாதுகாப்பு, நிலையான பயன்பாடு மற்றும் நியாயமான பயன் பகிர்வை ஊக்குவித்தல். |
- நிறுவன பொறிமுறைகள்
- தேசிய உயிர்ப்பன்மை ஆணையம் (NBA): உயிர்ப்பன்மை சட்டத்தை தேசிய அளவில் செயல்படுத்துதல்.
- மாநில உயிர்ப்பன்மை வாரியங்கள்: மாநில அளவில் திட்டமிடல் மற்றும் கண்காணிப்பு.
- உயிர்ப்பன்மை மேலாண்மைக் குழுக்கள் (BMCs): மக்கள் உயிர்ப்பன்மை பதிவேடுகள் (PBRs) மூலம் உள்ளூர் உயிர்ப்பன்மை ஆளுகை.
- சுற்றுச்சூழல், வனம் மற்றும் பருவநிலை மாற்ற அமைச்சகம் (MoEFCC): பாதுகாப்பிற்கான மைய அமைச்சகம்.
- சுற்றுச்சூழல் தாக்க மதிப்பீடு (EIA)
- பெரிய உள்கட்டமைப்பு மற்றும் தொழில்துறை திட்டங்களுக்கு கட்டாயமாக்கப்பட்டுள்ளது.
- சுற்றுச்சூழல் மற்றும் உயிர்ப்பன்மை தாக்கத்தை மதிப்பீடு செய்கிறது.
- உயிர்ப்பன்மைக்கு கடுமையான அச்சுறுத்தல் இருந்தால் தணிப்பு அல்லது நிராகரிப்பு ஆலோசனைகளை வழங்குகிறது.
- உதாரணம்: பன்னா புலிகள் காப்பகத்தின் வழியாக செல்லும் கென்-பெத்வா ஆறு இணைப்புத் திட்டம் EIA-க்கு உட்படுத்தப்பட்டது, இது வாழிட மறுசீரமைப்பு மற்றும் வனவிலங்கு இடமாற்றம் உள்ளிட்ட சமரசத் திட்டத்தை உருவாக்கியது.
- தேசிய மற்றும் சர்வதேச திட்டங்கள் | திட்டம் | விளக்கம் | |————|————-| | தேசிய உயிர்ப்பன்மை செயல் திட்டம் (NBAP) | நிலையான நடைமுறைகளுடன் உயிர்ப்பன்மையைப் பாதுகாக்கும் கட்டமைப்பு. | | பருவநிலை மாற்றத்திற்கான தேசிய செயல் திட்டம் (NAPCC) | நிலையான விவசாயம், நீர் மற்றும் காடுகள் பற்றிய பணிகளை உள்ளடக்கியது. | | உயிர்ப்பன்மை குறித்த ஐநா மாநாடு (CBD) | இந்தியா ஒப்பந்தத்தில் கையெழுத்திட்ட நாடு, தேசிய கொள்கைகளை உலகளாவிய பாதுகாப்பு இலக்குகளுடன் ஒருங்கிணைக்கிறது. |
முடிவுரை
இந்தியாவின் உயிர்ப்பன்மை பாதுகா�ப்பு வளர்ச்சிக்கு தடையாகக் கருதப்படக்கூடாது, மாறாக நிலையான வளர்ச்சிக்கு முன்நிபந்தனையாக இருக்க வேண்டும். வலுவான கொள்கைக் கட்டமைப்பு உள்ளது, ஆனால் திறம்பட செயல்படுத்தல், சமூகப் பங்கேற்பு மற்றும் அமைச்சகங்களுக்கு இடையேயான ஒருங்கிணைப்பு மிகவும் முக்கியமானவை. இத்தகைய ஒருங்கிணைப்பு மூலமே இந்தியா தனது சுற்றுச்சூழல் பாரம்பரியத்தையும் வளர்ச்சி ஆசைகளையும் பாதுகாக்க முடியும்.
