Examine the federal structure of India with reference to Centre-State relations. Critically analyze the role of the Governor in this context, citing recent controversies in Tamil Nadu.
Introduction
India is described as a “Union of States” (Article 1), signifying a unique blend of federal and unitary features. The Constitution establishes a dual polity—Centre and States—with distribution of powers, yet retains strong centralising elements to preserve national unity. The balance between state autonomy and central authority forms the essence of Indian federalism.
Federal Structure of India: Constitutional Framework
The federal nature of India is reflected through:
- Written Constitution: Clearly demarcates powers between Centre and States.
- Supremacy of Constitution and Judiciary: Ensures both levels function within constitutional limits.
- Division of Powers: Provided in Articles 245–255 and the Seventh Schedule —
- Union List (List I): Matters of national importance (defence, foreign affairs).
- State List (List II): Subjects of local importance (police, agriculture).
- Concurrent List (List III): Both can legislate; Union prevails in case of conflict.
However, the Constitution also includes unitary features like emergency provisions, All-India Services, and the office of the Governor appointed by the President — making India “quasi-federal”.
Centre–State Relations
1. Legislative Relations
- States have autonomy over subjects in the State List, but Parliament can legislate on these in certain conditions (Articles 249, 250).
- Article 200 allows the Governor to reserve bills for the President’s consideration, linking state legislation with central control.
- In practice, overlap of subjects and Parliament’s predominance in concurrent matters limit state autonomy.
2. Administrative Relations
- Articles 256–257 require states to ensure implementation of Union laws.
- The Governor acts as the constitutional head and the link between Centre and State.
- The Inter-State Council (Art. 263) promotes cooperation, but is underutilised.
3. Financial Relations
- Articles 268–293 deal with revenue sharing.
- The Finance Commission (Art. 280) recommends the division of taxes.
- States often face fiscal dependence on the Centre due to limited taxation powers and grant-based transfers, creating vertical imbalance.
Role of the Governor in Centre–State Relations
Constitutional Role
- Appointed by the President (Article 153), the Governor functions as the constitutional head of the state.
- Acts on the aid and advice of the Council of Ministers (Article 163), except in matters requiring discretion.
- Key powers: summoning and dissolving the Assembly, giving or withholding assent to bills, recommending President’s Rule (Article 356), and reporting to the Centre on constitutional breakdown.
Discretionary Powers and Controversies
- The Governor may act without ministerial advice in appointing a Chief Minister, recommending President’s Rule, or reserving bills.
- Frequent accusations of partisanship have emerged when Governors delay assent or make politically loaded remarks.
- Commissions like Sarkaria and Punchhi recommended limiting these discretionary powers and ensuring the Governor’s impartiality.
Recent Controversies in Tamil Nadu
- The Tamil Nadu government and Governor R. N. Ravi have clashed over several issues:
- Delay and refusal of assent to multiple bills (e.g., NEET exemption bill).
- Reservation of state bills for Presidential assent without valid justification.
- Public statements and omissions from the Governor’s address viewed as politically motivated.
- The Supreme Court (2025) held that Governors cannot indefinitely withhold assent and must act within a reasonable time, reinforcing legislative supremacy of the State Assembly.
- These incidents highlight how the Governor’s actions can affect the balance of federal relations, transforming a constitutional post into a political flashpoint.
Conclusion
India’s federal structure seeks a fine equilibrium between unity and autonomy. While the Centre ensures national cohesion, states like Tamil Nadu embody regional aspirations. The Governor’s conduct must therefore reflect constitutional morality and political neutrality. Strengthening cooperative mechanisms, rather than confrontation, is vital to preserve the true spirit of Indian federalism.
TAMIL VERSION
மைய-மாநில உறவுகளைக் கொண்டு இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பை ஆய்வு செய்தல்
இச்சந்தர்ப்பத்தில் ஆளுநரின் பங்கினை, அண்மையில் தமிழ்நாட்டில் நடந்த சர்ச்சைகளைக் குறிப்பிட்டு, விமர்சனப்பூர்வமாக ஆய்வு செய்க.
அறிமுகம்
இந்தியா, “மாநிலங்களின் ஒன்றியம்” (சரத்து 1) என்று விவரிக்கப்படுகிறது. இது கூட்டாட்சி மற்றும் ஒற்றையாட்சி அம்சங்களின் தனித்துவமான கலவையைக் குறிக்கிறது. அரசியலமைப்பு சட்டம், அதிகாரப் பகிர்வுடன் கூடிய இரட்டை நிர்வாக முறையை—மத்திய அரசு மற்றும் மாநில அரசுகள்—உருவாக்குகிறது, ஆனாலும் தேசிய ஒற்றுமையைப் பாதுகாக்க வலுவான மையப்படுத்தப்பட்ட கூறுகளையும் தக்க வைத்துக் கொள்கிறது. மாநில சுயாட்சிக்கும் மத்திய அதிகாரத்திற்கும் இடையிலான சமநிலையே இந்தியக் கூட்டாட்சியின் சாராம்சமாகும்.
இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பு: அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பு
இந்தியாவின் கூட்டாட்சி தன்மை பின்வருவனவற்றில் பிரதிபலிக்கிறது:
- எழுத்துப்பூர்வ அரசியலமைப்பு: மத்திய மற்றும் மாநிலங்களுக்கு இடையேயான அதிகாரங்களை தெளிவாகப் பிரித்துக் காட்டுகிறது.
- அரசியலமைப்பு மற்றும் நீதித்துறையின் மேலாதிக்கம்: இரு மட்டங்களும் அரசியலமைப்பு வரம்புகளுக்குள் செயல்படுவதை உறுதி செய்கிறது.
- அதிகாரப் பகிர்வு: சரத்துகள் 245–255 மற்றும் ஏழாவது அட்டவணையில் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது—
- யூனியன் பட்டியல் (பட்டியல் I): தேசிய முக்கியத்துவம் வாய்ந்த விஷயங்கள் (பாதுகாப்பு, வெளிவிவகாரங்கள்).
- மாநிலப் பட்டியல் (பட்டியல் II): உள்ளூர் முக்கியத்துவம் வாய்ந்த பாடங்கள் (காவல்துறை, வேளாண்மை).
- பொதுப் பட்டியல் (பட்டியல் III): இரண்டு அரசுகளும் சட்டம் இயற்றலாம்; முரண்பாடு ஏற்பட்டால் யூனியன் சட்டமே மேலோங்கும்.
ஆயினும், அவசரகால விதிகள், அகில இந்தியப் பணிகள் மற்றும் குடியரசுத் தலைவரால் நியமிக்கப்படும் ஆளுநர் அலுவலகம் போன்ற ஒற்றையாட்சிக் கூறுகளையும் அரசியலமைப்பு உள்ளடக்கியுள்ளது—இது இந்தியாவை “அரை-கூட்டாட்சி” (quasi-federal) ஆக்குகிறது.
மைய–மாநில உறவுகள்
1. சட்டமியற்றும் உறவுகள்
- மாநிலப் பட்டியலில் உள்ள பாடங்கள் மீது மாநிலங்களுக்கு சுயாட்சி உள்ளது, ஆனால் குறிப்பிட்ட நிபந்தனைகளில் (சரத்துகள் 249, 250) நாடாளுமன்றம் இவற்றின் மீது சட்டம் இயற்றலாம்.
- சரத்து 200 ஆளுநர், மசோதாக்களைக் குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்காக நிறுத்தி வைக்க அனுமதிக்கிறது, இது மாநிலச் சட்டமியற்றலை மத்திய அரசின் கட்டுப்பாட்டுடன் இணைக்கிறது.
- நடைமுறையில், பாடங்களின் ஒன்றுடன் ஒன்று கலப்பு மற்றும் பொதுவான விஷயங்களில் நாடாளுமன்றத்தின் ஆதிக்கம் ஆகியவை மாநில சுயாட்சியைக் கட்டுப்படுத்துகின்றன.
2. நிர்வாக உறவுகள்
- யூனியன் சட்டங்களை அமல்படுத்துவதை மாநிலங்கள் உறுதி செய்ய வேண்டும் என்று சரத்துகள் 256–257 கோருகின்றன.
- ஆளுநர் அரசியலமைப்புத் தலைவராகவும் மத்திய-மாநிலத்திற்கு இடையிலான இணைப்பாகவும் செயல்படுகிறார்.
- மாநிலங்களுக்கு இடையேயான கவுன்சில் (சரத்து 263) ஒத்துழைப்பை ஊக்குவிக்கிறது, ஆனால் இது குறைவாகவே பயன்படுத்தப்படுகிறது.
3. நிதி உறவுகள்
- சரத்துகள் 268–293 வருவாய் பகிர்வு பற்றிக் கையாளுகின்றன.
- நிதி ஆணையம் (சரத்து 280) வரிகளைப் பிரித்துப் பகிர்ந்தளிக்கப் பரிந்துரைக்கிறது.
- வரையறுக்கப்பட்ட வரி விதிப்பு அதிகாரங்கள் மற்றும் மானிய அடிப்படையிலான நிதிப் பரிமாற்றங்கள் காரணமாக மாநிலங்கள் பெரும்பாலும் மத்திய அரசைச் சார்ந்திருக்கும் நிலையை எதிர்கொள்கின்றன, இதனால் செங்குத்து சமநிலையற்ற தன்மை (vertical imbalance) உருவாகிறது.
மைய–மாநில உறவுகளில் ஆளுநரின் பங்கு
அரசியலமைப்புப் பங்கு
- குடியரசுத் தலைவரால் (சரத்து 153) நியமிக்கப்படும் ஆளுநர், மாநிலத்தின் அரசியலமைப்புத் தலைவராக செயல்படுகிறார்.
- சுய விருப்பத்தின் பேரில் முடிவெடுக்க வேண்டிய விஷயங்களைத் தவிர்த்து, அமைச்சரவையின் உதவி மற்றும் ஆலோசனையின் பேரில் (சரத்து 163) செயல்படுகிறார்.
- முக்கிய அதிகாரங்கள்: சட்டமன்றத்தைக் கூட்டுதல் மற்றும் கலைத்தல், மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளித்தல் அல்லது நிறுத்தி வைத்தல், குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியைப் பரிந்துரைத்தல் (சரத்து 356), மற்றும் அரசியலமைப்பு முறிவு குறித்து மத்திய அரசுக்கு அறிக்கை அளித்தல்.
சுய விருப்ப அதிகாரங்கள் மற்றும் சர்ச்சைகள்
- முதலமைச்சரை நியமித்தல், குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியைப் பரிந்துரைத்தல் அல்லது மசோதாக்களை நிறுத்தி வைத்தல் போன்ற சந்தர்ப்பங்களில் ஆளுநர் அமைச்சரவையின் ஆலோசனை இல்லாமலும் செயல்படலாம்.
- ஆளுநர்கள் மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிப்பதில் தாமதம் செய்வது அல்லது அரசியல் ரீதியாகப் பாரபட்சமான கருத்துகளைத் தெரிவிக்கும்போது பக்கச்சார்பு பற்றிய குற்றச்சாட்டுகள் அடிக்கடி எழுகின்றன.
- சர்க்காரியா மற்றும் பூஞ்சி போன்ற கமிஷன்கள் இந்த சுய விருப்ப அதிகாரங்களைக் கட்டுப்படுத்தவும், ஆளுநரின் நடுநிலைத்தன்மையை உறுதிப்படுத்தவும் பரிந்துரைத்தன.
அண்மைய தமிழ்நாட்டில் நடந்த சர்ச்சைகள்
தமிழ்நாடு அரசுக்கும், ஆளுநர் ஆர். என். ரவிக்கும் இடையே பல விஷயங்களில் மோதல்கள் ஏற்பட்டுள்ளன:
- பல மசோதாக்களுக்கு (எ.கா. நீட் விலக்கு மசோதா) ஒப்புதல் அளிப்பதில் தாமதம் மற்றும் மறுப்பு.
- சரியான நியாயம் இன்றி மாநில மசோதாக்களைக் குடியரசுத் தலைவரின் ஒப்புதலுக்காக நிறுத்தி வைத்தல்.
- அரசியல் உள்நோக்கம் கொண்டதாகக் கருதப்பட்ட ஆளுநரின் உரையில் செய்யப்பட்ட பொது அறிக்கைகள் மற்றும் விடுவிக்கப்பட்ட தகவல்கள்.
உச்ச நீதிமன்றம் (2025) ஆளுநர்கள் காலவரையின்றி ஒப்புதலை நிறுத்தி வைக்க முடியாது என்றும், நியாயமான காலத்திற்குள் செயல்பட வேண்டும் என்றும் தீர்ப்பளித்தது, இது மாநில சட்டமன்றத்தின் சட்டமியற்றும் மேலாதிக்கத்தை வலுப்படுத்துகிறது.
இந்தச் சம்பவங்கள் ஆளுநரின் நடவடிக்கைகள் கூட்டாட்சி உறவுகளின் சமநிலையை எவ்வாறு பாதிக்கலாம் என்பதை எடுத்துக்காட்டுகின்றன, இது ஒரு அரசியலமைப்புப் பதவியை அரசியல் மோதல் புள்ளியாக மாற்றுகிறது.
முடிவுரை
இந்தியாவின் கூட்டாட்சி அமைப்பு ஒற்றுமை மற்றும் சுயாட்சிக்கு இடையே ஒரு நல்ல சமநிலையைத் தேடுகிறது. மத்திய அரசு தேசிய ஒருமைப்பாட்டை உறுதிப்படுத்தும் அதே வேளையில், தமிழ்நாடு போன்ற மாநிலங்கள் பிராந்திய அபிலாஷைகளை உள்ளடக்கியுள்ளன. எனவே, ஆளுநரின் நடத்தை அரசியலமைப்பு ஒழுக்கம் மற்றும் அரசியல் நடுநிலைமை ஆகியவற்றைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும். மோதலை விட, கூட்டுறவு வழிமுறைகளை வலுப்படுத்துவது இந்தியக் கூட்டாட்சியின் உண்மையான உணர்வைப் பாதுகாக்க மிக அவசியம்.
