Analyze the impact of the Permanent Settlement on Tamil Nadu’s agrarian economy during British rule.
The Permanent Settlement of 1793, introduced by Lord Cornwallis in Bengal, was experimented with on a limited scale in parts of the Madras Presidency, including Thanjavur, Salem, and Ramnad. Although it was not widely implemented in Tamil Nadu, its impact on the agrarian economy was significant and shaped future British revenue policies. The experiment revealed the unsuitability of the zamindari system to Tamil agrarian conditions, thereby influencing the shift to the Ryotwari system.
Limited Introduction of Permanent Settlement
The British initially believed Tamil regions possessed large landlords similar to Bengal’s zamindars. In reality, Tamil Nadu’s agricultural landscape was dominated by:
- Peasant proprietors
- Village communities
- The mirasi system, which vested hereditary rights in cultivators
- A sensitive tank-based irrigation network
Ignoring these realities, the British granted zamindari rights to revenue farmers, military chiefs, and others, creating an artificial landlord class with little traditional authority.
Impact on Agrarian Economy
1. Creation of Artificial Landlordism
Newly created zamindars often lacked legitimacy and knowledge of local agriculture. Their primary aim was revenue extraction rather than improvement of land.
This led to:
- Disruption of traditional agrarian institutions
- Loss of autonomy for village communities
- Increasing social stratification
2. Exploitation of Cultivators
Zamindars maximized profits by increasing rents, imposing cesses, and enforcing arbitrary evictions. Many peasants were subjected to:
- Illegal levies
- Forced labour (vetti)
- Excessive rent demands
This contributed to widespread indebtedness, migration, and declining living standards of cultivators.
3. Neglect of Irrigation Systems
Tamil Nadu’s agriculture depended heavily on tanks, channels, and anicuts. Under Permanent Settlement:
- Zamindars had no incentive to invest in irrigation, because revenue demand was fixed.
- Numerous tanks fell into disrepair, affecting wetland agriculture and paddy cultivation.
The result was reduced productivity, frequent crop failures, and an increase in wastelands.
4. Decline of the Mirasi System
The mirasi system, central to Tamil agrarian governance, suffered severe erosion.
Zamindars overrode mirasidars’ hereditary rights, leading to:
- Loss of communal control over land
- Weakening of village-level decision-making
- Social tensions between new landlords and traditional rights-holders
5. Financial Instability and Estate Auctions
Many zamindars defaulted on their fixed revenue payments. The British auctioned several estates, bringing in:
- Moneylenders
- Merchants
- Absentee landlords
This further alienated peasants, as new owners were often more exploitative and detached from local needs.
Long-Term Consequences
- Agricultural stagnation due to irrigation neglect
- Economic hardship for peasants
- Weakening of indigenous agrarian institutions
- Emergence of rural inequalities
However, the failures of the Permanent Settlement convinced officials like Thomas Munro that Tamil Nadu was more suited to a peasant-based revenue system. This paved the way for the adoption of the Ryotwari Settlement, recognizing individual cultivators as the primary revenue payers.
Conclusion
Though limited in scope, the Permanent Settlement had a deeply disruptive impact on Tamil Nadu’s agrarian economy. It undermined traditional land systems, intensified peasant exploitation, weakened irrigation, and created unstable landlordism. Its failure directly influenced the shift to the Ryotwari system, shaping the trajectory of agrarian relations in colonial Tamil Nadu.
TAMIL VERSION
நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தின் (Permanent Settlement) தாக்கமும் தமிழ்நாட்டின் வேளாண் பொருளாதாரமும்: ஒரு ஆய்வு
கான்வாலிஸ் பிரபுவால் 1793 ஆம் ஆண்டில் வங்காளத்தில் அறிமுகப்படுத்தப்பட்ட நிரந்தர நிலவரித் திட்டம் (Permanent Settlement), மெட்ராஸ் பிரெசிடென்சியின் ஒரு சில பகுதிகளில், குறிப்பாக தஞ்சாவூர், சேலம் மற்றும் இராமநாதபுரம் போன்ற பகுதிகளில் சோதனை அடிப்படையில் செயல்படுத்தப்பட்டது. இது தமிழ்நாட்டில் பரவலாக அமல்படுத்தப்படாவிட்டாலும், அதன் தாக்கம் வேளாண் பொருளாதாரத்தில் குறிப்பிடத்தக்கதாக இருந்தது, மேலும் இது எதிர்கால பிரிட்டிஷ் வருவாய் கொள்கைகளை வடிவமைத்தது. இந்தச் சோதனையானது, தமிழ்நாட்டின் விவசாய நிலைமைகளுக்கு ஜமீன்தாரி முறை பொருத்தமற்றது என்பதை வெளிப்படுத்தியது, இதன் மூலம் இரயத்துவாரி முறைக்கு மாற வழிவகுத்தது.
வரையறுக்கப்பட்ட நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தின் அறிமுகம்
வங்காளத்தின் ஜமீன்தார்களைப் போன்ற பெரிய நிலப்பிரபுக்கள் தமிழ்நாட்டிலும் இருந்தனர் என்று ஆங்கிலேயர்கள் முதலில் நம்பினர். ஆனால், உண்மையில், தமிழ்நாட்டின் விவசாய நிலப்பரப்பில் ஆதிக்கம் செலுத்தியவை:
- குடிவார விவசாயிகள் (Peasant proprietors)
- கிராம சமூகங்கள் (Village communities)
- விவசாயிகளுக்கு பரம்பரை உரிமைகளை வழங்கிய மிராஸ் முறை (Mirasi system)
- குளங்களை அடிப்படையாகக் கொண்ட நுட்பமான நீர்ப்பாசன அமைப்பு
இந்த யதார்த்தங்களைப் புறக்கணித்த பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள், வருவாய் வசூலிப்பவர்கள், இராணுவத் தலைவர்கள் மற்றும் பிறருக்கு ஜமீன்தாரி உரிமைகளை வழங்கினர். இதன் விளைவாக, பாரம்பரிய அதிகாரம் இல்லாத செயற்கை நிலப்பிரபுத்துவ வர்க்கம் (artificial landlord class) உருவாக்கப்பட்டது.
வேளாண் பொருளாதாரத்தின் மீதான தாக்கம்
1. செயற்கை நிலப்பிரபுத்துவத்தின் உருவாக்கம்
புதிதாக உருவாக்கப்பட்ட ஜமீன்தார்களிடம் பெரும்பாலும் சட்டபூர்வமான அங்கீகாரமோ அல்லது உள்ளூர் விவசாயம் பற்றிய அறிவோ இல்லை. அவர்களின் முதன்மை நோக்கம் நிலத்தை மேம்படுத்துவதை விட வருவாயை அதிகரிப்பதாகவே இருந்தது.
இது பின்வருவனவற்றிற்கு வழிவகுத்தது:
- பாரம்பரிய விவசாய நிறுவனங்களின் சீர்குலைவு
- கிராம சமூகங்களுக்கான தன்னாட்சி இழப்பு
- சமூக அடுக்கடுக்கின் அதிகரிப்பு (Increasing social stratification)
2. விவசாயிகளைச் சுரண்டுதல்
ஜமீன்தாரர்கள் குத்தகையை அதிகரிப்பதன் மூலமும், கூடுதல் வரிகளை விதிப்பதன் மூலமும், தன்னிச்சையான வெளியேற்றங்களை அமல்படுத்துவதன் மூலமும் இலாபத்தை அதிகப்படுத்தினர். பல விவசாயிகள் பின்வருவனவற்றிற்கு உட்படுத்தப்பட்டனர்:
- சட்டவிரோத வரிகள் (Illegal levies)
- கட்டாய உழைப்பு (வெட்டி – Vetti)
- அளவுக்கு அதிகமான குத்தகை கோரிக்கைகள் (Excessive rent demands)
இது பரவலான கடன்படுதல், குடியேற்றம் (migration) மற்றும் விவசாயிகளின் வாழ்க்கைத்தரத்தில் சரிவு ஆகியவற்றிற்கு வழிவகுத்தது.
3. நீர்ப்பாசன அமைப்புகளைப் புறக்கணித்தல்
தமிழ்நாட்டின் விவசாயம் பெருமளவில் குளங்கள், கால்வாய்கள் மற்றும் அணைக்கட்டுகள் ஆகியவற்றையே சார்ந்து இருந்தது. நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தின் கீழ்:
- வருவாய் தேவை நிலையாக நிர்ணயிக்கப்பட்டதால், நீர்ப்பாசனத்தில் முதலீடு செய்ய ஜமீன்தார்களுக்கு ஊக்கத்தொகை இல்லை.
- ஏராளமான குளங்கள் பழுதுபடாமல் சிதைந்து போயின. இது நன்செய் விவசாயத்தையும் நெல் சாகுபடியையும் பாதித்தது.
இதன் விளைவாக உற்பத்தித்திறன் குறைந்தது, அடிக்கடிப் பயிர்ச் சேதங்கள் ஏற்பட்டன, மற்றும் தரிசு நிலங்கள் (wastelands) அதிகரித்தன.
4. மிராஸ் முறையின் சரிவு
தமிழர்களின் வேளாண் நிர்வாகத்தில் மையமாக இருந்த மிராஸ் முறை கடுமையான அரிப்பைச் சந்தித்தது.
ஜமீன்தாரர்கள் மிராசுதாரர்களின் பரம்பரை உரிமைகளை மீறினர். இது பின்வருவனவற்றிற்கு இட்டுச் சென்றது:
- நிலத்தின் மீதான சமூகக் கட்டுப்பாட்டின் இழப்பு
- கிராம அளவில் முடிவெடுக்கும் திறன் பலவீனமடைதல்
- புதிய நிலப்பிரபுக்களுக்கும் பாரம்பரிய உரிமையாளர்களுக்கும் இடையே சமூகப் பதட்டங்கள்
5. நிதி நிலைத்தன்மையின்மை மற்றும் எஸ்டேட் ஏலங்கள்
பல ஜமீன்தாரர்கள் தங்களின் நிலையான வருவாய் செலுத்துதல்களில் தவறினர். பிரிட்டிஷ் ஆட்சியாளர்கள் பல எஸ்டேட்டுகளை ஏலம் எடுத்தனர், இதன் மூலம்:
- பணம் கொடுப்பவர்கள் (Moneylenders)
- வர்த்தகர்கள் (Merchants)
- ஊரில் இல்லாத நிலப்பிரபுக்கள் (Absentee landlords) ஆகியோர் வந்தனர்.
புதிய உரிமையாளர்கள் பெரும்பாலும் அதிகச் சுரண்டல் மனப்பான்மை கொண்டவர்களாகவும், உள்ளூர் தேவைகளில் இருந்து விலகி இருந்ததாலும், இது விவசாயிகளை மேலும் பிரித்தது.
நீண்ட கால விளைவுகள் (Long-Term Consequences)
- நீர்ப்பாசனப் புறக்கணிப்பு காரணமாக வேளாண் தேக்கம்
- விவசாயிகளுக்கு பொருளாதார நெருக்கடி
- சுதேசிய விவசாய நிறுவனங்களின் பலவீனம்
- கிராமப்புற சமத்துவமின்மையின் தோற்றம்
இருப்பினும், நிரந்தர நிலவரித் திட்டத்தின் தோல்விகள் தாமஸ் மன்றோ (Thomas Munro) போன்ற அதிகாரிகளுக்குத் தமிழ்நாடு ஒரு விவசாயிகள் அடிப்படையிலான வருவாய் முறைக்கு (Ryotwari) மிகவும் பொருத்தமானது என்று நம்ப வைத்தது. இது தனிப்பட்ட விவசாயிகளை முதன்மை வருவாய் செலுத்துவோராக அங்கீகரித்து இரயத்துவாரித் திட்டத்தை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு வழி வகுத்தது.
முடிவுரை (Conclusion)
வரையறுக்கப்பட்ட அளவில் இருந்தாலும், நிரந்தர நிலவரித் திட்டம் தமிழ்நாட்டின் வேளாண் பொருளாதாரத்தில் ஆழமான சீர்குலைக்கும் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது. இது பாரம்பரிய நில அமைப்புகளைச் சீர்குலைத்தது, விவசாயிகளின் சுரண்டலைத் தீவிரப்படுத்தியது, நீர்ப்பாசனத்தைப் பலவீனப்படுத்தியது மற்றும் நிலையற்ற நிலப்பிரபுத்துவத்தை உருவாக்கியது. அதன் தோல்வியானது இரயத்துவாரி முறைக்கு மாறுவதில் நேரடியாகத் தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியது, காலனித்துவத் தமிழ்நாட்டில் வேளாண் உறவுகளின் பாதையை வடிவமைத்தது.
