TNPSC MAINS ANSWER WRITING – ANSWER – DEC 30

What are the provisions of the Anti-Defection Law (10th Schedule)? Discuss its effectiveness and suggested reforms.

Introduction

The Anti-Defection Law was introduced through the 52nd Constitutional Amendment Act, 1985, by inserting the 10th Schedule into the Constitution. Its primary objective is to prevent political defections motivated by personal gains, ensure stability of governments, and uphold the sanctity of the electoral mandate.

Provisions of the Anti-Defection Law (10th Schedule)

1. Grounds for Disqualification

A member of Parliament or State Legislature is disqualified if:

(a) Voluntary Giving Up of Party Membership

• If an elected member voluntarily gives up membership of the political party on whose ticket he/she was elected.
• Even without formal resignation, conduct indicating disloyalty can amount to defection.

(b) Voting or Abstaining Against Party Whip

• If a member votes or abstains contrary to the party whip without prior permission.
• The party may condone the act within 15 days to avoid disqualification.

2. Independent Members

• An independent member who joins any political party after election is disqualified.

3. Nominated Members

• A nominated member can join a political party within 6 months of taking seat.
• Joining after 6 months leads to disqualification.

4. Exception – Merger

• Disqualification does not apply if:
  • Two-thirds of the legislators of a party agree to merge with another party.
• This provision was retained after the 91st Constitutional Amendment Act, 2003, which removed the earlier protection to “split”.

5. Presiding Officer as Deciding Authority

• The Speaker/Chairman of the House decides questions of disqualification.
• His/her decision is subject to judicial review (as per Kihoto Hollohan case, 1992).

6. Rule-making Power

• The Speaker/Chairman is empowered to make rules to implement the 10th Schedule.

Effectiveness of the Anti-Defection Law

Achievements / Positive Aspects

1. Reduced Individual Defections
   • The law has curtailed frequent party-switching by individual legislators.
2. Stability of Governments
   • Prevents arbitrary collapse of governments due to opportunistic defections.
3. Party Discipline
   • Ensures adherence to party ideology and manifesto commitments.

Limitations / Criticisms

1. Misuse of Merger Provision
   • Mass defections disguised as mergers undermine the spirit of the law.
2. Speaker’s Partisanship
   • The Speaker, being a political figure, may delay or bias decisions.
3. Erosion of Legislative Freedom
   • Members are forced to vote as per whip even on non-confidence or policy matters, reducing debate and deliberation.
4. No Time Limit for Decision
   • Delays in deciding disqualification cases affect political stability.
5. Does Not Prevent Horse-Trading
   • The law focuses on post-defection punishment, not prevention.

Suggested Reforms

1. Independent Adjudicatory Authority
   • Transfer decision-making power from Speaker to an independent tribunal or Election Commission.
2. Time-bound Decisions
   • Fix a mandatory time limit (e.g., 3 months) for deciding defection cases.
3. Limit Scope of Whip
   • Restrict whip only to:
     • Confidence motions
     • No-confidence motions
     • Money Bills
4. Review Merger Provision
   • Tighten rules to prevent misuse of the two-thirds merger clause.
5. Promote Inner-Party Democracy
   • Strengthening internal democracy can reduce dissent-driven defections.

Conclusion

While the Anti-Defection Law has played a significant role in ensuring political stability, its implementation has diluted democratic values like free speech and accountability. Reforms focusing on independence, transparency, and balance between party discipline and legislative freedom are essential to make the law truly effective.

TAMIL VERSION

கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் விதிகள் (10-வது அட்டவணை)

அறிமுகம்

கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் 1985-ஆம் ஆண்டு 52-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்தின் மூலம் அரசியலமைப்பில் 10-வது அட்டவணையைச் சேர்த்ததன் மூலம் அறிமுகப்படுத்தப்பட்டது. தனிப்பட்ட ஆதாயங்களுக்காகச் செய்யப்படும் அரசியல் கட்சித் தாவல்களைத் தடுப்பது, அரசாங்கங்களின் ஸ்திரத்தன்மையை உறுதி செய்வது மற்றும் தேர்தல் ஆணையின் புனிதத்தைப் பேணுவது ஆகியவையே இதன் முதன்மை நோக்கங்களாகும்.

கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டத்தின் விதிகள் (10-வது அட்டவணை)

1. தகுதியிழப்புக்கான அடிப்படைகள்

நாடாளுமன்றம் அல்லது மாநில சட்டமன்ற உறுப்பினர் பின்வரும் சூழல்களில் தகுதியிழப்பு செய்யப்படுவார்:

• (அ) தாமாகவே முன்வந்து கட்சிப் பதவியைத் துறத்தல்: தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட உறுப்பினர், தான் எந்தக் கட்சியின் சார்பாகத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டாரோ, அந்த அரசியல் கட்சியின் உறுப்பினராக இருப்பதை அவராகவே முன்வந்து துறந்தால். (முறையான ராஜினாமா இல்லாவிட்டாலும், கட்சிக்கு விசுவாசமற்ற நடத்தையே கட்சித் தாவலாகக் கருதப்படலாம்).
• (ஆ) கட்சியின் விப்பிற்கு (Whip) எதிராக வாக்களித்தல் அல்லது விலகுதல்: கட்சியின் முன் அனுமதியின்றி, கட்சித் தலைமை பிறப்பிக்கும் உத்தரவுக்கு (Whip) மாறாக வாக்களித்தாலோ அல்லது வாக்கெடுப்பில் கலந்து கொள்ளாமல் தவிர்த்தாலோ தகுதியிழப்பு செய்யப்படுவார். (15 நாட்களுக்குள் கட்சி இதனை மன்னித்தால் தகுதியிழப்பு தவிர்க்கப்படலாம்).

2. சுயேச்சை உறுப்பினர்கள்

தேர்தலுக்குப் பிறகு ஏதேனும் ஒரு அரசியல் கட்சியில் சேரும் சுயேச்சை உறுப்பினர் தகுதியிழப்பு செய்யப்படுவார்.

3. நியமன உறுப்பினர்கள்

• ஒரு நியமன உறுப்பினர் தனது பதவியேற்ற 6 மாதங்களுக்குள் ஒரு அரசியல் கட்சியில் சேரலாம்.
• 6 மாதங்களுக்குப் பிறகு கட்சியில் சேர்ந்தால் அவர் தகுதியிழப்பு செய்யப்படுவார்.

4. விதிவிலக்கு – இணைப்பு (Merger)

பின்வரும் சூழலில் தகுதியிழப்பு பொருந்தாது:

• ஒரு கட்சியின் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) உறுப்பினர்கள் மற்றொரு கட்சியுடன் இணைய ஒப்புக்கொண்டால்.
• 2003-ஆம் ஆண்டின் 91-வது அரசியலமைப்புத் திருத்தச் சட்டத்திற்குப் பிறகு “பிளவு” (Split) என்ற பெயரில் வழங்கப்பட்ட பாதுகாப்பு நீக்கப்பட்டு, “இணைப்பு” மட்டுமே அனுமதிக்கப்படுகிறது.

5. தீர்மானிக்கும் அதிகாரியாக அவைத் தலைவர்

• உறுப்பினர்களின் தகுதியிழப்பு குறித்த கேள்விகளை அவையின் சபாநாயகர் (Speaker) அல்லது தலைவர் (Chairman) தீர்மானிப்பார்.
• அவரது முடிவு நீதிமன்ற ஆய்வுக்கு (Judicial Review) உட்பட்டது (1992-ஆம் ஆண்டின் கிஹோட்டோ ஹொல்லோஹன் வழக்கின்படி).

சவால்கள் மற்றும் திறத்தன்மை (Effectiveness)

சாதனைகள் / நேர்மறையான அம்சங்கள்:

• தனிநபர் கட்சித் தாவல் குறைப்பு: தனிப்பட்ட உறுப்பினர்கள் அடிக்கடி கட்சி மாறுவதை இந்தச் சட்டம் கட்டுப்படுத்தியுள்ளது.
• அரசாங்க ஸ்திரத்தன்மை: சந்தர்ப்பவாத கட்சித் தாவல்களால் அரசாங்கம் தன்னிச்சையாகக் கவிழ்வதைத் தடுக்கிறது.
• கட்சி ஒழுக்கம்: கட்சித் தத்துவங்கள் மற்றும் தேர்தல் வாக்குறுதிகளைப் பின்பற்றுவதை உறுதி செய்கிறது.

குறைபாடுகள் / விமர்சனங்கள்:

• இணைப்பு விதியின் தவறான பயன்பாடு: “இணைப்பு” என்ற போர்வையில் நடத்தப்படும் பெருந்திரள் கட்சித் தாவல்கள் சட்டத்தின் நோக்கத்தையே சிதைக்கின்றன.
• சபாநாயகரின் ஒருதலைப்பட்சமான முடிவு: சபாநாயகர் ஒரு அரசியல் சார்ந்த நபராக இருப்பதால், முடிவுகளை எடுப்பதில் தாமதம் அல்லது பாரபட்சம் காட்ட வாய்ப்புள்ளது.
• சட்டமன்ற சுதந்திரம் பறிப்பு: கொள்கை சார்ந்த விஷயங்களில் கூட உறுப்பினர்கள் கட்சியின் உத்தரவுப்படி (Whip) வாக்களிக்க வேண்டியிருப்பதால், விவாதங்கள் குறைகின்றன.
• காலக்கெடு இல்லாமை: தகுதியிழப்பு வழக்குகளைத் தீர்மானிக்கக் காலக்கெடு இல்லாதது அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையைப் பாதிக்கிறது.

பரிந்துரைக்கப்படும் சீர்திருத்தங்கள்

• சுயாதீன தீர்ப்பாயம்: முடிவெடுக்கும் அதிகாரத்தைச் சபாநாயகரிடமிருந்து மாற்றி, ஒரு சுதந்திரமான தீர்ப்பாயத்திடம் அல்லது தேர்தல் ஆணையத்திடம் ஒப்படைத்தல்.
• காலவரையறை நிர்ணயம்: கட்சித் தாவல் வழக்குகளைத் தீர்மானிக்க ஒரு குறிப்பிட்ட கால வரம்பை (எ.கா. 3 மாதங்கள்) கட்டாயமாக்குதல்.
• விப்பின் (Whip) எல்லையைக் கட்டுப்படுத்துதல்: நம்பிக்கையில்லா தீர்மானம், நிதி மசோதாக்கள் போன்ற முக்கியமான வாக்கெடுப்புகளுக்கு மட்டும் “விப்” முறையை மட்டுப்படுத்துதல்.
• உள்-கட்சி ஜனநாயகம்: கட்சிகளுக்குள் ஜனநாயகத்தைப் பலப்படுத்துவதன் மூலம் அதிருப்தி காரணமாக ஏற்படும் கட்சித் தாவல்களைக் குறைக்கலாம்.

முடிவுரை

கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் அரசியல் ஸ்திரத்தன்மையை உறுதி செய்வதில் முக்கியப் பங்காற்றினாலும், பேச்சுரிமை மற்றும் பொறுப்புக்கூறல் போன்ற ஜனநாயக விழுமியங்களைச் சில நேரங்களில் நீர்த்துப்போகச் செய்கிறது. சுதந்திரமான செயல்பாடுகள் மற்றும் வெளிப்படைத்தன்மையை மையமாகக் கொண்ட சீர்திருத்தங்கள் இந்தச் சட்டத்தை உண்மையிலேயே பயனுள்ளதாக்க அவசியமாகும்.