Discuss the Amendment Process of the Indian Constitution and the “Basic Structure” doctrine.
Introduction
The Indian Constitution is neither wholly rigid nor wholly flexible; it is a harmonious blend of both. The makers of the Constitution provided an amendment mechanism under Article 368 to ensure adaptability while preserving core constitutional values. However, to prevent misuse of this power, the Supreme Court evolved the “Basic Structure” doctrine, which acts as a limitation on Parliament’s amending power.
Amendment Process of the Indian Constitution
The procedure for amendment is laid down primarily in Article 368. Amendments can be initiated only in Parliament (not in State Legislatures), and there is no provision for a referendum.
1. Amendment by Simple Majority
Certain provisions can be amended by a simple majority of Parliament (like ordinary laws). These are not considered amendments under Article 368.
Examples include:
- Formation of new states (Articles 2 & 3)
- Citizenship provisions
- Delimitation of constituencies
This reflects flexibility in non-fundamental matters.
2. Amendment by Special Majority
Most constitutional provisions require a special majority, meaning:
- Majority of the total membership of each House, and
- Two-thirds majority of members present and voting.
This method applies to amendments related to Fundamental Rights, Directive Principles, and most other provisions.
3. Amendment by Special Majority + State Ratification
Certain federal provisions require:
- Special majority in Parliament, and
- Ratification by at least half of the State Legislatures.
These include matters related to:
- Election of the President
- Distribution of legislative powers (Seventh Schedule)
- Representation of states in Parliament
- Article 368 itself
This ensures protection of the federal structure.
The “Basic Structure” Doctrine
Although Article 368 grants Parliament the power to amend the Constitution, the extent of this power became a matter of judicial interpretation.
Evolution of the Doctrine
- Shankari Prasad (1951) – Parliament can amend Fundamental Rights.
- Golaknath (1967) – Parliament cannot amend Fundamental Rights.
- Kesavananda Bharati (1973) – Landmark judgment: Parliament can amend any part of the Constitution, but cannot alter its “Basic Structure.”
The doctrine was firmly established in the case of
Kesavananda Bharati v. State of Kerala.
Elements of the Basic Structure
The Supreme Court did not provide an exhaustive list, but over time identified key features such as:
- Supremacy of the Constitution
- Republican and democratic form of government
- Secularism
- Federalism
- Separation of powers
- Judicial review
- Rule of law
- Free and fair elections
- Unity and integrity of the nation
These principles cannot be destroyed or altered in essence.
Subsequent Developments
- In Indira Gandhi v. Raj Narain (1975), free and fair elections were held part of the basic structure.
- In Minerva Mills (1980), the balance between Fundamental Rights and Directive Principles was recognized as part of the basic structure.
The doctrine ensures constitutional supremacy over parliamentary supremacy.
Conclusion
The amendment process under Article 368 reflects a careful balance between flexibility and rigidity, enabling constitutional evolution. At the same time, the Basic Structure doctrine ensures that Parliament’s amending power is not absolute and that the core identity of the Constitution remains inviolable.
TAMIL VERSION
இந்திய அரசியலமைப்பின் திருத்தமுறை மற்றும் “அடிப்படை கட்டமைப்பு” கோட்பாடு
அறிமுகம்
இந்திய அரசியலமைப்பு முழுமையாக நெகிழ்வற்றதோ (Rigid) அல்லது முழுமையாக நெகிழ்வுத்தன்மை (Flexible) கொண்டதோ அல்ல; இது இரண்டின் இணக்கமான கலவையாகும். அரசியலமைப்பை உருவாக்கியவர்கள், அதன் முக்கிய மதிப்புகளைப் பாதுகாக்கும் அதே வேளையில், கால மாற்றத்திற்கு ஏற்ப மாற்றியமைப்பதை உறுதி செய்ய பிரிவு 368-ன் (Article 368) கீழ் திருத்த முறையை வழங்கியுள்ளனர். இருப்பினும், இந்த அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்க, உச்ச நீதிமன்றம் “அடிப்படை கட்டமைப்பு” (Basic Structure) கோட்பாட்டை உருவாக்கியது. இது நாடாளுமன்றத்தின் அரசியலமைப்புத் திருத்த அதிகாரத்தின் மீதான வரம்பாகச் செயல்படுகிறது.
இந்திய அரசியலமைப்பின் திருத்தமுறை
அரசியலமைப்பைத் திருத்துவதற்கான நடைமுறைகள் முதன்மையாக பிரிவு 368-ல் கூறப்பட்டுள்ளன. அரசியலமைப்புத் திருத்தத்தை நாடாளுமன்றத்தில் மட்டுமே தொடங்க முடியும் (மாநிலச் சட்டமன்றங்களில் முடியாது). மேலும், இதில் பொதுவாக்கெடுப்பிற்கு (Referendum) இடமில்லை.
1. சாதாரண பெரும்பான்மை மூலம் திருத்தம் (Simple Majority)
சில விதிகளை சாதாரண சட்டங்களைப் போலவே நாடாளுமன்றத்தின் சாதாரண பெரும்பான்மை மூலம் திருத்தலாம். இவை பிரிவு 368-ன் கீழ் வரும் அரசியலமைப்புத் திருத்தங்களாகக் கருதப்படுவதில்லை.
- உதாரணங்கள்: புதிய மாநிலங்களை உருவாக்குதல் (பிரிவு 2 மற்றும் 3), குடியுரிமை விதிகள், தொகுதிகளின் எல்லை நிர்ணயம்.
- இது அடிப்படை அல்லாத விஷயங்களில் அரசியலமைப்பின் நெகிழ்வுத்தன்மையைப் பிரதிபலிக்கிறது.
2. சிறப்புப் பெரும்பான்மை மூலம் திருத்தம் (Special Majority)
அரசியலமைப்பின் பெரும்பாலான விதிகள் சிறப்புப் பெரும்பான்மை மூலம் திருத்தப்பட வேண்டும். இதன் பொருள்:
- ஒவ்வொரு அவையின் மொத்த உறுப்பினர்களில் பெரும்பான்மை, மற்றும்
- அவையில் வருகை தந்து வாக்களிக்கும் உறுப்பினர்களில் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) பெரும்பான்மை.
- பயன்பாடு: அடிப்படை உரிமைகள், அரசு நெறிமுறைப்படுத்தும் கோட்பாடுகள் (DPSP) மற்றும் பெரும்பாலான பிற விதிகள் இந்த முறையில் திருத்தப்படுகின்றன.
3. சிறப்புப் பெரும்பான்மை + மாநிலங்களின் ஒப்புதல்
கூட்டாட்சித் தத்துவத்துடன் தொடர்புடைய சில விதிகளுக்கு பின்வருபவை தேவைப்படுகின்றன:
- நாடாளுமன்றத்தின் சிறப்புப் பெரும்பான்மை, மற்றும்
- குறைந்தது பாதி மாநிலச் சட்டமன்றங்களின் ஒப்புதல் (Ratification).
- உதாரணங்கள்: குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல், மத்திய-மாநில சட்ட அதிகாரப் பகிர்வு (ஏழாவது அட்டவணை), நாடாளுமன்றத்தில் மாநிலங்களின் பிரதிநிதித்துவம், பிரிவு 368-ல் மாற்றம் செய்தல்.
- இது நாட்டின் கூட்டாட்சி அமைப்பைப் பாதுகாப்பதை உறுதி செய்கிறது.
“அடிப்படை கட்டமைப்பு” (Basic Structure) கோட்பாடு
பிரிவு 368 நாடாளுமன்றத்திற்கு அரசியலமைப்பைத் திருத்தும் அதிகாரத்தை வழங்கினாலும், அந்த அதிகாரத்தின் வரம்பு நீதித்துறை விளக்கத்திற்கு உட்பட்டதாக மாறியது.
கோட்பாட்டின் பரிணாம வளர்ச்சி
- சங்கரி பிரசாத் வழக்கு (1951): நாடாளுமன்றம் அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்த முடியும்.
- கோலக்நாத் வழக்கு (1967): நாடாளுமன்றம் அடிப்படை உரிமைகளைத் திருத்த முடியாது.
- கேசவானந்த பாரதி வழக்கு (1973): இது ஒரு வரலாற்றுச் சிறப்புமிக்க தீர்ப்பு. நாடாளுமன்றம் அரசியலமைப்பின் எந்தப் பகுதியையும் திருத்தலாம், ஆனால் அதன் “அடிப்படை கட்டமைப்பை” மாற்ற முடியாது என்று உச்ச நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
அடிப்படை கட்டமைப்பின் கூறுகள்
உச்ச நீதிமன்றம் அடிப்படை கட்டமைப்பிற்கு ஒரு முழுமையான பட்டியலை வழங்கவில்லை என்றாலும், காலப்போக்கில் பின்வரும் முக்கிய அம்சங்களை அடையாளம் கண்டுள்ளது:
- அரசியலமைப்பின் மேலாதிக்கம் (Supremacy of the Constitution)
- குடியரசு மற்றும் ஜனநாயக ஆட்சி முறை
- மதச்சார்பின்மை (Secularism)
- கூட்டாட்சித் தத்துவம் (Federalism)
- அதிகாரப் பகிர்வு (Separation of Powers)
- நீதித்துறை ஆய்வு (Judicial Review)
- சட்டத்தின் ஆட்சி (Rule of Law)
- சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல்
- நாட்டின் ஒற்றுமை மற்றும் ஒருமைப்பாடு
இந்தக் கொள்கைகளை அடியோடு அழிக்கவோ அல்லது மாற்றவோ முடியாது.
பிற்கால வளர்ச்சிகள்
- இந்திரா காந்தி v. ராஜ் நாராயண் (1975): சுதந்திரமான மற்றும் நியாயமான தேர்தல் அடிப்படை கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதி என உறுதி செய்யப்பட்டது.
- மினர்வா மில்ஸ் வழக்கு (1980): அடிப்படை உரிமைகளுக்கும் அரசு நெறிமுறைப்படுத்தும் கோட்பாடுகளுக்கும் இடையிலான சமநிலை அடிப்படை கட்டமைப்பின் ஒரு பகுதியாக அங்கீகரிக்கப்பட்டது.
இந்தக் கோட்பாடு நாடாளுமன்ற மேலாதிக்கத்தை விட அரசியலமைப்பின் மேலாதிக்கத்தை உறுதி செய்கிறது.
முடிவுரை
பிரிவு 368-ன் கீழ் உள்ள திருத்தமுறை நெகிழ்வுத்தன்மைக்கும் நெகிழ்வற்ற தன்மைக்கும் இடையிலான ஒரு நுணுக்கமான சமநிலையைப் பிரதிபலிக்கிறது. இது அரசியலமைப்பு காலத்திற்கு ஏற்ப வளர உதவுகிறது. அதே நேரத்தில், அடிப்படை கட்டமைப்பு கோட்பாடு நாடாளுமன்றத்தின் திருத்தும் அதிகாரம் வரம்பற்றது அல்ல என்பதையும், அரசியலமைப்பின் மைய அடையாளம் மீறப்படக்கூடாது என்பதையும் உறுதி செய்கிறது.
