“The Governor’s discretionary powers often lead to friction between the Centre and the States.” Evaluate this statement with recent examples.
1. Introduction
Under Article 153 of the Indian Constitution, a Governor is appointed for each state as the nominal executive head and a vital constitutional link between the Centre and the States. While Article 163(1) mandates that the Governor must generally act on the “aid and advice” of the Council of Ministers headed by the Chief Minister, Article 163(2) simultaneously vests them with “discretionary powers.” The ambiguous boundary and subjective application of this discretion frequently trigger intense constitutional and political friction between the Union and the State governments.
2. Discretionary Powers of the Governor
The Constitution delineates the Governor’s discretion into two broad categories:
- Constitutional / Explicit Discretion:
- Article 200: Reserving certain Bills passed by the State Legislature for the consideration of the President.
- Article 356: Recommending the imposition of President’s Rule in a state when its constitutional machinery breaks down.
- Situational Discretion:
- Appointing a Chief Minister when no single political party or alliance secures a clear majority post-election.
- Dismissing a Council of Ministers or dissolving the Legislative Assembly if the ruling government loses its majority and refuses to face a floor test.
3. Core Areas of Friction
State governments frequently contend that the office of the Governor is leveraged by the ruling party at the Centre to interfere with regional autonomy. The primary friction points include:
- Withholding Assent to Bills (“Pocket Veto”): Delaying or refusing to sign Bills passed by the state legislature indefinitely disrupts the legislative intent of an elected government.
- University Governance (The Chancellorship Dispute): Governors acting in their ex-officio capacity as University Chancellors have clashed with state executives over the appointment of Vice-Chancellors, undermining state-run higher education policies.
- Partisan Behavior: Abandoning the role of a detached, apolitical umpire to publicly critique state policies or run a parallel administration.
4. Contemporary and Recent Examples
- Tamil Nadu (The Stand-off over Bills): A major flashpoint occurred when the Governor withheld assent or returned key pieces of legislation—including the Online Gambling Prohibition Bill and Bills stripping the Governor of power to appoint Vice-Chancellors. The Tamil Nadu Assembly had to convene special sessions to re-pass and send the Bills back, forcing constitutional boundaries.
- Kerala and Punjab (Supreme Court Intervention): The state governments of Kerala and Punjab approached the Supreme Court against their respective Governors for sitting on crucial Bills. The apex court explicitly remarked that Governors cannot “subvert the law-making process” by indefinitely sitting on passed legislations.
- Post-Election Formations: Instances of situational discretion being used to invite minority parties or post-poll coalitions in a non-standardized manner have periodically generated severe federal pushback across various states.
5. Judicial Safeguards and Parameters
The Supreme Court of India has actively intervened to check the arbitrary use of gubernatorial discretion:
- S.R. Bommai v. Union of India (1994): The Court ruled that the floor of the Legislative Assembly (Floor Test) is the only legal forum to test a government’s majority, severely curbing the misuse of Article 356.
- Nabam Rebia v. Deputy Speaker (2016): The Constitutional Bench clarified that the Governor’s discretionary power under Article 163 is not all-encompassing. The Governor cannot act independently of the Council of Ministers in summoning or dissolving the house unless the government has demonstrably lost its majority.
6. Recommendations of Constitutional Committees
- Sarkaria Commission (1988): Recommended that the Governor must be an eminent person from outside the state, detached from local politics. It emphasized that situational discretion should follow strict hierarchical protocols (e.g., inviting a pre-poll alliance first).
- Punchhi Commission (2010): Proposed a strict six-month timeframe within which a Governor must decide on a Bill under Article 200. It also recommended enabling provisions to allow state legislatures to impeach the Governor in cases of systemic constitutional deadlock.
7. Conclusion
In a parliamentary democracy, the democratic mandate lies with the elected Council of Ministers, not the nominated head of state. The Governor’s office must function as a sagacious guide and a constitutional bridge, rather than an adversarial power center. Implementing the structural timelines recommended by the Punchhi Commission and adhering to the judicial discipline set by the Supreme Court is vital to ensuring that gubernatorial discretion strengthens, rather than strains, India’s cooperative federal framework.
TAMIL VERSION
“ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரங்கள் பெரும்பாலும் மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே உராய்வுக்கு வழிவகுக்கின்றன.” சமீபத்திய உதாரணங்களுடன் இந்த கூற்றை மதிப்பிடுக.
1. அறிமுகம் (Introduction)
இந்திய அரசியலமைப்பின் 153-வது விதியின் கீழ், ஒவ்வொரு மாநிலத்திற்கும் ஒரு ஆளுநர் பெயரளவு நிர்வாகத் தலைவராகவும், மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையிலான ஒரு முக்கிய அரசியலமைப்பு இணைப்பாகவும் நியமிக்கப்படுகிறார். 163(1) விதியானது, ஆளுநர் பொதுவாக முதலமைச்சரின் தலைமையிலான அமைச்சரவையின் “உதவி மற்றும் ஆலோசனையின்” படி செயல்பட வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்தினாலும், அதே நேரத்தில் 163(2) விதியானது அவர்களுக்கு “விருப்புரிமை அதிகாரங்களை” வழங்குகிறது. இந்த விருப்புரிமையின் தெளிவற்ற எல்லையும், அகநிலை சார்ந்த செயல்பாடும் (Subjective application) பெரும்பாலும் மத்திய மற்றும் மாநில அரசுகளுக்கு இடையே கடுமையான அரசியலமைப்பு மற்றும் அரசியல் உராய்வுகளைத் தூண்டுகின்றன.
2. ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரங்கள் (Discretionary Powers of the Governor)
அரசியலமைப்புச் சட்டம் ஆளுநரின் விருப்புரிமையை இரண்டு பரந்த வகைகளாகப் பிரிக்கிறது:
- அரசியலமைப்பு சார்ந்த / வெளிப்படையான விருப்புரிமை (Constitutional / Explicit Discretion):
- விதி 200: மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட சில மசோதாக்களைக் குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்காக நிறுத்தி வைப்பது.
- விதி 356: ஒரு மாநிலத்தின் அரசியலமைப்பு இயந்திரம் சீர்குலைந்தால், அங்கு குடியரசுத் தலைவர் ஆட்சியை அமல்படுத்தப் பரிந்துரைப்பது.
- சூழ்நிலை சார்ந்த விருப்புரிமை (Situational Discretion):
- தேர்தலுக்குப் பிறகு எந்தவொரு அரசியல் கட்சிக்கும் அல்லது கூட்டணிக்கும் தெளிவான பெரும்பான்மை கிடைக்காதபோது ஒரு முதலமைச்சரை நியமிப்பது.
- ஆளும் அரசு தனது பெரும்பான்மையை இழந்து, சட்டமன்றத்தில் நம்பிக்கைப் வாக்கெடுப்பைச் சந்திக்க மறுத்தால், அமைச்சரவையைக் கலைப்பது அல்லது சட்டமன்றத்தைக் கலைப்பது.
3. உராய்விற்கான முக்கிய காரணங்கள் (Core Areas of Friction)
மாநில தன்னாட்சியில் தலையிடுவதற்காக மத்தியிலுள்ள ஆளும் கட்சியால் ஆளுநர் அலுவலகம் ஒரு கருவியாகப் பயன்படுத்தப்படுவதாக மாநில அரசுகள் அடிக்கடி வாதிடுகின்றன. முக்கிய உராய்வுப் புள்ளிகள் பின்வருமாறு:
- மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்காமல் நிறுத்தி வைத்தல் (“பாக்கெட் வீட்டோ” – Pocket Veto): மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களுக்கு ஒப்புதல் அளிக்காமல் காலவரம்பின்றி தாமதப்படுத்துவது அல்லது மறுப்பது, மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட ஒரு அரசாங்கத்தின் சட்டமன்ற நோக்கத்தையே முடக்குகிறது.
- பல்கலைக்கழக நிர்வாகம் (துணைவேந்தர் பதவி குறித்த சர்ச்சை): பல்கலைக்கழகங்களின் வேந்தர்கள் என்ற முறையில் தங்களின் பதவியின் வழியிலான அதிகாரத்தைப் (Ex-officio capacity) பயன்படுத்தி, துணைவேந்தர்களை நியமிப்பதில் ஆளுநர்கள் மாநில நிர்வாகங்களுடன் மோதுகிறார்கள், இது மாநில அரசுகளின் உயர்கல்விக் கொள்கைகளைச் சீர்குலைக்கிறது.
- அரசியல் சார்பு நிலை (Partisan Behavior): ஒரு நடுநிலையான, அரசியல் சார்பற்ற நடுவர் என்ற பங்கைத் துறந்து, மாநில அரசின் கொள்கைகளை பகிரங்கமாக விமர்சிப்பது அல்லது ஒரு இணை அரசாங்கத்தை (Parallel administration) நடத்துவது.
4. சமகால மற்றும் சமீபத்திய உதாரணங்கள் (Contemporary and Recent Examples)
- தமிழ்நாடு (மசோதாக்கள் மீதான முட்டுக்கட்டை): ஆன்லைன் சூதாட்டத் தடை மசோதா மற்றும் துணைவேந்தர்களை நியமிக்கும் அதிகாரத்தை ஆளுநரிடமிருந்து நீக்கும் மசோதாக்கள் உள்ளிட்ட முக்கியச் சட்டங்களுக்கு ஆளுநர் ஒப்புதல் அளிக்காமல் நிறுத்தி வைத்தது அல்லது திருப்பி அனுப்பியபோது ஒரு பெரிய உராய்வுப் புள்ளி ஏற்பட்டது. தமிழ்நாடு சட்டமன்றம் சிறப்புக்கூட்டங்களைக் கூட்டி அவற்றை மீண்டும் நிறைவேற்றித் திருப்பி அனுப்ப வேண்டியிருந்தது, இது அரசியலமைப்பு எல்லைகளைப் பலமாக உந்தியது.
- கேரளா மற்றும் பஞ்சாப் (உச்ச நீதிமன்றத்தின் தலையீடு): கேரளா மற்றும் பஞ்சாப் மாநில அரசுகள் தத்தமது ஆளுநர்கள் முக்கியமான மசோதாக்களைக் கிடப்பில் போட்டதற்கு எதிராக உச்ச நீதிமன்றத்தை நாடின. சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களைக் காலவரம்பின்றி கிடப்பில் போடுவதன் மூலம் ஆளுநர்கள் “சட்டமியற்றும் செயல்முறையைத் தலைகீழாக மாற்ற முடியாது” என்று உச்ச நீதிமன்றம் வெளிப்படையாகக் குறிப்பிட்டது.
- தேர்தலுக்குப் பிந்தைய அரசு அமைத்தல்: சிறுபான்மைக் கட்சிகள் அல்லது தேர்தலுக்குப் பிந்தைய கூட்டணிகளை நிலையற்ற முறையில் ஆட்சி அமைக்க அழைப்பதற்காகச் சூழ்நிலை சார்ந்த விருப்புரிமை பயன்படுத்தப்பட்ட நிகழ்வுகள், பல்வேறு மாநிலங்களில் அவ்வப்போது கடுமையான கூட்டாட்சி எதிர்ப்புகளை உருவாக்கியுள்ளன.
5. நீதித்துறை பாதுகாப்புகள் மற்றும் எல்லைகள் (Judicial Safeguards and Parameters)
ஆளுநரின் தன்னிச்சையான விருப்புரிமை அதிகாரங்களைச் சரிபார்க்க இந்திய உச்ச நீதிமன்றம் தீவிரமாகத் தலையிட்டுள்ளது:
- எஸ்.ஆர். பொம்மை விவகாரம் v. இந்திய ஒன்றியம் (1994): ஒரு அரசாங்கத்தின் பெரும்பான்மையைச் சோதிப்பதற்கான ஒரே சட்டப்பூர்வ தளம் சட்டமன்றப் பேரவை (Floor Test) மட்டுமே என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது, இது 356-வது விதியின் தவறான பயன்பாட்டை பெருமளவில் கட்டுப்படுத்தியது.
- நபம் ரேபியா v. துணை சபாநாயகர் (2016): 163-வது விதியின் கீழ் ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரம் எல்லையற்றது அல்ல என்று அரசியலமைப்பு அமர்வு தெளிவுபடுத்தியது. அரசாங்கம் தனது பெரும்பான்மையை இழந்துவிட்டது என்பது நிரூபிக்கப்படாதவரை, சபையைக் கூட்டுவதிலோ அல்லது கலைப்பதிலோ அமைச்சரவையின் ஆலோசனைக்கு மாறாக ஆளுநர் தன்னிச்சையாகச் செயல்பட முடியாது.
6. அரசியலமைப்பு நிலைக்குழுக்களின் பரிந்துரைகள் (Recommendations of Constitutional Committees)
- சர்க்காரியா ஆணையம் (1988): ஆளுநராக நியமிக்கப்படுபவர் மாநிலத்திற்கு வெளியேயுள்ள ஒரு புகழ்பெற்ற நபராகவும், உள்ளூர் அரசியலில் தொடர்பில்லாதவராகவும் இருக்க வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது. சூழ்நிலை சார்ந்த விருப்புரிமையானது கடுமையான படிநிலை நெறிமுறைகளைப் (Strict hierarchical protocols) பின்பற்ற வேண்டும் (எ.கா. முதலில் தேர்தலுக்கு முந்தைய கூட்டணிக்கு முன்னுரிமை அளிப்பது) என்பதை அது வலியுறுத்தியது.
- பூஞ்சி ஆணையம் (2010): 200-வது விதியின் கீழ் ஒரு மசோதா மீது ஆளுநர் முடிவெடுப்பதற்கு ஆறு மாத கால அவகாசத்தை (Six-month timeframe) நிர்ணயிக்க முன்மொழிந்தது. மேலும், முறையான அரசியலமைப்பு முட்டுக்கட்டைகள் ஏற்படும் காலங்களில், மாநில சட்டமன்றங்களே ஆளுநரைப் பதவி நீக்கம் செய்ய (Impeach) வழிவகுக்கும் விதிகளையும் இது பரிந்துரைத்தது.
7. முடிவுரை (Conclusion)
ஒரு நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தில், மக்களாட்சி அதிகாரம் என்பது மக்களால் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரவையிடமே உள்ளது, நியமிக்கப்பட்ட மாநிலத் தலைவரிடம் அல்ல. ஆளுநர் அலுவலகம் ஒரு முரண்பட்ட அதிகார மையமாகச் செயல்படாமல், ஒரு விவேகமான வழிகாட்டியாகவும் அரசியலமைப்புப் பாலமாகவும் செயல்பட வேண்டும். பூஞ்சி ஆணையம் பரிந்துரைத்த உள்கட்டமைப்பு காலக்கெடுவை நடைமுறைப்படுத்துவதும், உச்ச நீதிமன்றம் வகுத்துள்ள நீதித்துறை ஒழுக்கத்தைக் கடைப்பிடிப்பதும், ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரம் இந்தியாவின் கூட்டுறவு கூட்டாட்சிக் கட்டமைப்பை (Cooperative federal framework) பலவீனப்படுத்துவதற்குப் பதிலாக வலுப்படுத்துவதை உறுதி செய்ய இன்றியமையாததாகும்.
