“The Tenth Schedule has failed to stem opportunistic floor-crossing and wholesale defections.” Discuss the structural loopholes and suggest remedial reforms.
INTRODUCTION
The Tenth Schedule of the Indian Constitution, inserted by the 52nd Amendment Act (1985), was enacted to combat the political evil of the “Aaya Ram, Gaya Ram” syndrome. Its primary objective was to bring stability to the parliamentary system by penalising political defectors. However, the contemporary political landscape—marked by the toppling of elected state governments through mass resignations and factional splits—demonstrates that the law has merely shifted the nature of defections from “retail” to “wholesale,” failing its foundational objective.
STRUCTURAL LOOPHOLES IN THE TENTH SCHEDULE
1. The Exemption for “Mergers” (Paragraph 4)
- The law penalises individual defections but protects “mass defections.” Under Paragraph 4, if two-thirds (2/3) of the members of a legislative party merge with another party, they are exempted from disqualification.
- This structural flaw has effectively legalised wholesale floor-crossing, where opposition parties are entirely swallowed by ruling dispensations.
2. The Partisan Role of the Presiding Officer (Speaker)
- The Speaker or Chairman acts as the sole adjudicator of defection petitions. Since the Speaker belongs to the ruling party, their decisions are often influenced by partisan interests.
- The Tenth Schedule does not prescribe a specific time limit for the Speaker to decide on disqualification petitions. Consequently, Speakers either delay decisions to protect defecting MLAs supporting the ruling party or act with undue haste to disqualify opposition members.
3. The “Resignation” Loophole
- The law does not address the resignation of legislators. In recent years, a new modus operandi has emerged: MLAs resign from their seats to deliberately reduce the majority mark of the House, thereby bringing down the government.
- Once a new government is formed, these resigned members are often rewarded with ministerial berths and subsequently re-elected in by-polls, completely bypassing the penal consequences of the Tenth Schedule.
4. Suppression of Intra-Party Democracy
- The anti-defection law applies to every voting process in the legislature. A member can be disqualified for voting against the party “Whip” even on minor legislative bills.
- This has reduced elected representatives to mere rubber stamps of the party high command, stifling constructive dissent, freedom of speech, and intra-party democracy.
5. Anomalies regarding Nominated and Independent Members
- An independent member is disqualified if they join any political party after the election. However, a nominated member can join a political party, provided they do so within six months of taking their seat. This creates an illogical disparity in treating legislators.
REMEDIAL REFORMS AND THE WAY FORWARD
To restore constitutional morality and the sanctity of the electoral mandate, several committees and the Supreme Court have suggested robust reforms:
1. Stripping the Speaker’s Adjudicatory Power
- Supreme Court’s View: In the Keisham Meghachandra Singh vs. The Hon’ble Speaker (2020) case, the Supreme Court suggested amending the Constitution to create an Independent Permanent Tribunal headed by a retired Supreme Court or High Court Judge to decide disqualification disputes, ensuring absolute neutrality.
- Election Commission’s Role: The Dinesh Goswami Committee and the 2nd Administrative Reforms Commission (ARC) recommended that defection cases should be decided by the President/Governor on the binding advice of the Election Commission of India (ECI), similar to Article 103/192.
2. Prescribing a Mandatory Time Limit
- The Supreme Court has mandated that the Speaker must decide on disqualification petitions within a maximum period of three months from the date of filing, except in extraordinary circumstances. This must be codified into the Tenth Schedule.
3. Restricting the Scope of the “Whip”
- To balance government stability with the freedom of speech of legislators, the Dinesh Goswami Committee suggested that disqualification should only apply in cases where a member votes against the party whip during a No-Confidence Motion, Money Bill, or Vote of Thanks. For ordinary legislation, members should be free to vote their conscience.
4. Deleting the Merger Provision
- The Law Commission of India (170th Report) recommended the complete deletion of the 2/3rd merger provision (Paragraph 4). Defection, whether individual or collective, is a breach of the voters’ mandate and should uniformly attract disqualification.
5. Penalising the “Resignation” Route
- The National Commission to Review the Working of the Constitution (NCRWC – Venkatachaliah Commission) recommended that a defector or a member who resigns to circumvent the law should be barred from holding any public office, including ministerships, or remunerative political posts for the remainder of the term of the existing legislature.
CONCLUSION
The Tenth Schedule was a noble constitutional experiment that has outlived its original architecture due to the evolving complexities of political opportunism. As observed by the Supreme Court in the Kihoto Hollohan case (1992), the anti-defection law aims to strengthen the fabric of Indian parliamentary democracy by curbing unprincipled political defections. Implementing the recommendations of the Election Commission and judicial pronouncements to remove the adjudication power from the Speaker and eliminate the merger clause is imperative. Only a comprehensive structural overhaul can ensure that the electoral mandate is respected and governments are run on principles rather than political maneuvering.
TAMIL VERSION
“சந்தர்ப்பவாத கட்சித் தாவல்களையும் ஒட்டுமொத்த விலகல்களையும் தடுப்பதில் பத்தாவது அட்டவணை தவறிவிட்டது.” இதிலுள்ள கட்டமைப்பு ஓட்டைகளை விவாதித்து, தீர்வுக்கான சீர்திருத்தங்களைப் பரிந்துரைக்கவும்.
அறிமுகம் இந்திய அரசியலமைப்பின் 52-வது திருத்தச் சட்டம் (1985) மூலம் சேர்க்கப்பட்ட பத்தாவது அட்டவணையானது, “ஆயா ராம், கயா ராம்” (Aaya Ram, Gaya Ram) என்ற அரசியல் தீமையைக் கட்டுப்படுத்தும் நோக்கில் இயற்றப்பட்டது. அரசியல் கட்சித் தாவுபவர்களைத் தண்டிப்பதன் மூலம் நாடாளுமன்ற முறைக்கு ஸ்திரத்தன்மையைக் கொண்டுவருவதே இதன் முதன்மை நோக்கமாகும். இருப்பினும், ஒட்டுமொத்த ராஜினாமாக்கள் மற்றும் கோஷ்டிப் பிளவுகள் மூலம் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட மாநில அரசுகளைக் கவிழ்ப்பதைக் குறிக்கும் தற்கால அரசியல் நிலவரமானது, இந்தச் சட்டம் கட்சித் தாவல்களின் தன்மையை “சில்லறையிலிருந்து” “மொத்தமாக” மாற்றியுள்ளதே தவிர, தனது அடிப்படை நோக்கத்தில் தோல்வியடைந்துவிட்டது என்பதையே நிரூபிக்கிறது.
பத்தாவது அட்டவணையில் உள்ள கட்டமைப்பு ஓட்டைகள்
1. “இணைப்புகளுக்கு” (Mergers) அளிக்கப்படும் விலக்கு (பத்தி 4)
- இச்சட்டம் தனிநபர் கட்சித் தாவல்களைத் தண்டிக்கிறது, ஆனால் “ஒட்டுமொத்த விலகல்களைப்” பாதுகாக்கிறது. பத்தி 4-இன் கீழ், ஒரு சட்டமன்றக் கட்சியின் மூன்றில் இரண்டு பங்கு (2/3) உறுப்பினர்கள் மற்றொரு கட்சியுடன் இணைந்தால், அவர்களுக்குத் தகுதியிழப்பிலிருந்து விலக்கு அளிக்கப்படுகிறது.
- இந்தக் கட்டமைப்பு குறைபாடு, எதிர்க்கட்சிகளை ஆளும் அரசுகள் முழுமையாக விழுங்கும் ஒட்டுமொத்த கட்சித் தாவல்களைச் சட்டபூர்வமாக்கியுள்ளது.
2. தலைமை தாங்கும் அதிகாரியின் (சபாநாயகர்) ஒருதலைப்பட்சமான பங்கு
- கட்சித் தாவல் மனுக்கள் மீது தீர்ப்பளிக்கும் ஒரே அதிகாரியாக சபாநாயகர் அல்லது தலைவர் செயல்படுகிறார். சபாநாயகர் ஆளும் கட்சியைச் சேர்ந்தவர் என்பதால், அவரது முடிவுகள் பெரும்பாலும் ஒருதலைப்பட்சமான நலன்களால் பாதிக்கப்படுகின்றன.
- தகுதியிழப்பு மனுக்கள் மீது முடிவெடுக்க சபாநாயகருக்குக் குறிப்பிட்ட காலக்கெடுவை பத்தாவது அட்டவணை பரிந்துரைக்கவில்லை. இதன் விளைவாக, ஆளும் கட்சியை ஆதரிக்கும் தாவல் எம்.எல்.ஏ.-க்களைப் பாதுகாப்பதற்காக சபாநாயகர்கள் முடிவுகளைத் தாமதப்படுத்துகின்றனர் அல்லது எதிர்க்கட்சி உறுப்பினர்களைத் தகுதியிழப்புச் செய்ய தேவையற்ற அவசரத்துடன் செயல்படுகின்றனர்.
3. “ராஜினாமா” ஓட்டை
- சட்டமியற்றுபவர்களின் ராஜினாமா குறித்து இச்சட்டம் எதுவும் கூறவில்லை. சமீபத்திய ஆண்டுகளில், ஒரு புதிய செயல்முறை உருவாகியுள்ளது: சட்டமன்றத்தின் பெரும்பான்மை அளவை வேண்டுமென்றே குறைப்பதற்காக எம்.எல்.ஏ.-க்கள் தங்கள் பதவிகளை ராஜினாமா செய்து, அதன் மூலம் அரசைக் கவிழ்க்கின்றனர்.
- புதிய அரசு அமைந்தவுடன், ராஜினாமா செய்த இந்த உறுப்பினர்களுக்குப் பெரும்பாலும் அமைச்சர் பதவிகள் பரிசளிக்கப்படுகின்றன, பின்னர் அவர்கள் இடைத்தேர்தல்களில் மீண்டும் தேர்ந்தெடுக்கப்படுகிறார்கள்; இதன்மூலம் பத்தாவது அட்டவணையின் தண்டனை விளைவுகளை இவர்கள் முழுமையாகத் தவிர்க்கின்றனர்.
4. கட்சிக்குள் ஜனநாயகத்தை ஒடுக்குதல்
- சட்டமன்றத்தில் நடக்கும் ஒவ்வொரு வாக்கெடுப்புச் செயல்முறைக்கும் கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் பொருந்தும். சிறிய மசோதாக்களில் கூட கட்சியின் “கொறடா” (Whip) உத்தரவுக்கு எதிராக வாக்களித்தால் ஒரு உறுப்பினர் தகுதியிழப்பு செய்யப்படலாம்.
- இது தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட பிரதிநிதிகளைக் கட்சித் தலைமையின் வெறும் ரப்பர் ஸ்டாம்புகளாகக் குறைத்துள்ளதுடன், ஆக்கபூர்வமான கருத்து வேறுபாடு, பேச்சு சுதந்திரம் மற்றும் கட்சிக்குள்ளான ஜனநாயகத்தையும் நசுக்குகிறது.
5. நியமன மற்றும் சுயேச்சை உறுப்பினர்கள் தொடர்பான முரண்பாடுகள்
- தேர்தலுக்குப் பிறகு ஒரு சுயேச்சை உறுப்பினர் ஏதேனும் அரசியல் கட்சியில் இணைந்தால் அவர் தகுதியிழப்பு செய்யப்படுகிறார். இருப்பினும், ஒரு நியமன உறுப்பினர் தனது பதவியேற்ற ஆறு மாதங்களுக்குள் ஒரு அரசியல் கட்சியில் சேரலாம். இது சட்டமியற்றுபவர்களை நடத்துவதில் ஒரு பகுத்தறிவற்ற ஏற்றத்தாழ்வை உருவாக்குகிறது.
தீர்வுக்கான சீர்திருத்தங்கள் மற்றும் முன்னோக்கிய பாதை
அரசியலமைப்பு அறநெறியையும் மக்கள் தீர்ப்பின் புனிதத்தன்மையையும் மீட்டெடுக்க, பல குழுக்களும் உச்ச நீதிமன்றமும் வலுவான சீர்திருத்தங்களைப் பரிந்துரைத்துள்ளன:
1. சபாநாயகரின் தீர்ப்பளிக்கும் அதிகாரத்தைப் பறித்தல்
- உச்ச நீதிமன்றத்தின் பார்வை: கெய்ஷாம் மேகச்சந்திர சிங் எதிர் மாண்புமிகு சபாநாயகர் (2020) வழக்கில், முழுமையான நடுநிலைமையை உறுதி செய்யும் வகையில், தகுதியிழப்புத் தகராறுகளை முடிவெடுக்க, ஓய்வுபெற்ற உச்ச நீதிமன்ற அல்லது உயர் நீதிமன்ற நீதிபதி தலைமையிலான ‘சுயாதீன நிரந்தரத் தீர்ப்பாயம்’ ஒன்றை உருவாக்க அரசியலமைப்பைத் திருத்துமாறு உச்ச நீதிமன்றம் பரிந்துரைத்தது.
- தேர்தல் ஆணையத்தின் பங்கு: தினேஷ் கோஸ்வாமி குழு மற்றும் 2-வது நிர்வாகச் சீர்திருத்த ஆணையம் (ARC) ஆகியவை, விதிகள் 103/192-ஐப் போலவே, இந்தியத் தேர்தல் ஆணையத்தின் (ECI) கட்டுப்படுத்தும் ஆலோசனையின் பேரில் குடியரசுத் தலைவர்/ஆளுநரால் கட்சித் தாவல் வழக்குகள் முடிவெடுக்கப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தன.
2. கட்டாயக் காலக்கெடுவை நிர்ணயித்தல்
- அசாதாரணச் சூழ்நிலைகள் தவிர, மற்ற நேரங்களில் மனு தாக்கல் செய்யப்பட்ட நாளிலிருந்து அதிகபட்சம் மூன்று மாதங்களுக்குள் சபாநாயகர் தகுதியிழப்பு மனுக்கள் மீது முடிவெடுக்க வேண்டும் என்று உச்ச நீதிமன்றம் கட்டளையிட்டுள்ளது. இது பத்தாவது அட்டவணையில் சட்டமாக்கப்பட வேண்டும்.
3. “கொறடா”வின் வரம்பைக் கட்டுப்படுத்துதல்
- அரசின் ஸ்திரத்தன்மையையும் சட்டமன்ற உறுப்பினர்களின் பேச்சு சுதந்திரத்தையும் சமநிலைப்படுத்த, ஒரு உறுப்பினர் நம்பிக்கையில்லாத் தீர்மானம், பண மசோதா அல்லது நன்றி தெரிவிக்கும் தீர்மானம் ஆகியவற்றின் போது கட்சியின் கொறடாவுக்கு எதிராக வாக்களித்தால் மட்டுமே தகுதியிழப்பு பொருந்தும் என்று தினேஷ் கோஸ்வாமி குழு பரிந்துரைத்தது. சாதாரண மசோதாக்களுக்கு, உறுப்பினர்கள் தங்கள் மனசாட்சிப்படி சுதந்திரமாக வாக்களிக்க அனுமதிக்கப்பட வேண்டும்.
4. இணைப்புப் பிரிவை நீக்குதல்
- இந்தியச் சட்ட ஆணையம் (170-வது அறிக்கை) 2/3 இணைப்புப் பிரிவை (பத்தி 4) முழுமையாக நீக்கப் பரிந்துரைத்தது. கட்சித் தாவல் என்பது தனிநபரோ அல்லது ஒட்டுமொத்தமோ, அது வாக்காளர்களின் தீர்ப்பை மீறுவதாகும், எனவே அது சீராகத் தகுதியிழப்பைக் கொண்டுவர வேண்டும்.
5. “ராஜினாமா” வழியைத் தண்டித்தல்
- அரசியலமைப்பின் செயல்பாட்டை மறுஆய்வு செய்வதற்கான தேசிய ஆணையம் (NCRWC – வெங்கடாசலய்யா ஆணையம்), கட்சித் தாவுபவர் அல்லது சட்டத்திலிருந்து தப்பிக்க ராஜினாமா செய்யும் உறுப்பினர் யாராக இருந்தாலும், தற்போதுள்ள சட்டமன்றத்தின் எஞ்சிய காலத்திற்கு அமைச்சர் பதவிகள் உட்பட எந்தவொரு பொதுப் பதவியையோ அல்லது ஊதியம்பெறும் அரசியல் பதவியையோ வகிக்கத் தடை விதிக்கப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.
முடிவுரை
பத்தாவது அட்டவணை என்பது ஒரு உன்னதமான அரசியலமைப்புப் பரிசோதனையாகும், ஆனால் வளர்ந்து வரும் அரசியல் சந்தர்ப்பவாதத்தின் சிக்கல்களால் இது அதன் அசல் கட்டமைப்பைக் கடந்து பயனற்றதாகிவிட்டது. கிஹோட்டோ ஹொல்லோஹன் வழக்கில் (1992) உச்ச நீதிமன்றம் கவனித்தது போல், கொள்கையற்ற அரசியல் கட்சித் தாவல்களைக் கட்டுப்படுத்துவதன் மூலம் இந்திய நாடாளுமன்ற ஜனநாயகத்தின் கட்டமைப்பை வலுப்படுத்துவதையே கட்சித் தாவல் தடைச் சட்டம் நோக்கமாகக் கொண்டுள்ளது. சபாநாயகரிடமிருந்து தீர்ப்பளிக்கும் அதிகாரத்தை நீக்குவதற்கும், இணைப்புப் பிரிவை ஒழிப்பதற்கும் தேர்தல் ஆணையத்தின் பரிந்துரைகள் மற்றும் நீதித்துறைத் தீர்ப்புகளைச் செயல்படுத்துவது அவசியமாகும். ஒரு விரிவான கட்டமைப்புச் சீரமைப்பு மட்டுமே தேர்தல் தீர்ப்பு மதிக்கப்படுவதையும், அரசுகள் அரசியல் தந்திரங்களை விடக் கொள்கைகளின் அடிப்படையில் நடத்தப்படுவதையும் உறுதி செய்ய முடியும்.
