Assess the role of the Indian Working Class and Trade Union movements in radicalizing the national freedom struggle during the Non-Cooperation and Civil Disobedience phases.
Introduction The Indian working-class movement, initially born out of economic grievances against poor working conditions, gradually matured into a formidable political force. During the Non-Cooperation Movement (NCM, 1920-1922) and the Civil Disobedience Movement (CDM, 1930-1934), the trade unions merged their class struggles with the national anti-imperialist movement. This integration provided a militant and radical edge to the Indian National Congress (INC) led freedom struggle, transforming it from a middle-class agitation into a true mass movement.
1. The Non-Cooperation Movement (1920-1922) and Early Radicalization
The period surrounding the NCM witnessed a massive upsurge in working-class consciousness, driven by post-World War I economic distress, inflation, and the political awakening sparked by Mahatma Gandhi.
- Formation of the AITUC (1920): The establishment of the All India Trade Union Congress (AITUC) in 1920, with Lala Lajpat Rai as its first president, marked the formal integration of the labor movement with the national struggle. The INC officially welcomed the formation of AITUC at its Gaya session (1922).
- Political Strikes and Boycotts: Workers went beyond demanding better wages; they actively participated in political strikes. For example, the Prince of Wales’s visit in 1921 was met with massive strikes by Bombay textile workers.
- Widespread Labor Agitations: Significant strikes occurred across the country, including the Buckingham and Carnatic Mills strike in Madras, strikes in the Assam tea gardens, and the East Indian Railway strike. The Assam tea garden laborers walked out en masse, chanting “Gandhi Maharaj ki Jai,” directly linking their economic exploitation to British political rule.
- Shift from Economic to Anti-Imperialist Demands: The working class began to realize that their primary exploiters were not just local capitalists, but the British imperialist structure, thereby radicalizing the nationalist agenda.
2. The Interwar Phase and the Rise of Leftist Ideology (Late 1920s)
Between the NCM and CDM, the working-class movement was heavily influenced by Marxist ideologies and the Russian Revolution. This period acted as a bridge that hyper-radicalized the labor force before the CDM.
- Workers and Peasants Parties (WPPs): Formed within the Congress, these parties injected socialist ideas into the mainstream freedom struggle, demanding complete independence and the abolition of landlordism.
- Militant Trade Unionism: The late 1920s saw massive strikes, such as the 1928 Bombay Textile strike led by the Girni Kamgar Union.
- The Meerut Conspiracy Case (1929): The British government, terrified of the growing radicalization and the potential alliance between nationalists and communists, arrested 31 labor leaders. This trial backfired on the British, as it brought immense national sympathy to the working class and further radicalized the youth within the Congress (like Jawaharlal Nehru and Subhas Chandra Bose).
3. The Civil Disobedience Movement (1930-1934) and Militant Action
By the time the Civil Disobedience Movement was launched, the working class was highly politicized and ready for direct, militant confrontation with the colonial state.
- The Sholapur Uprising (1930): The most striking example of working-class radicalization occurred in Sholapur, Maharashtra. Following Gandhi’s arrest in May 1930, textile mill workers practically took over the town. They established a parallel government, replacing British authority for over a week until martial law was imposed.
- G.I.P. Railway Strike: The Great Indian Peninsula Railway strike of 1930 paralyzed the colonial transport network, demonstrating the structural power of the working class in crippling the British administrative machinery.
- Boycott of Foreign Goods: The working class was instrumental in the physical enforcement of boycotts. Dockworkers in Bombay and Calcutta refused to unload foreign cloth and British goods, transforming the Swadeshi call into actionable economic sabotage against the empire.
- Defiance of Draconian Laws: Workers actively defied laws like the Trade Disputes Act and the Public Safety Act, courting arrest and filling British jails, thereby amplifying the pressure on the colonial government.
4. Impact on the Indian National Congress and Nationalist Ideology
The radicalism of the working class profoundly altered the ideological trajectory of the Indian National Congress.
- The Karachi Resolution (1931): The pressure and sacrifices of the working class culminated in the INC’s Karachi Session, which passed the Resolution on Fundamental Rights and Economic Policy. For the first time, the Congress committed to a living wage, limited working hours, the right to form unions, and state ownership of key industries.
- Mainstreaming of Socialist Thought: The militant posture of the trade unions empowered the left-wing within the Congress (led by Nehru and Bose), ensuring that the definition of “Swaraj” expanded from mere political independence to include economic justice and freedom from capitalist exploitation.
Conclusion The Indian working class and Trade Union movements acted as a vital catalyst in radicalizing the freedom struggle. During the Non-Cooperation and Civil Disobedience movements, they shattered the myth of British invincibility through mass strikes and parallel governments like in Sholapur. By forcing the Indian National Congress to adopt progressive economic policies, the working class ensured that the fight against British imperialism was simultaneously a fight for a democratic and egalitarian India.
TAMIL VERSION
ஒத்துழையாமை மற்றும் சட்டமறுப்பு இயக்கங்களின் போது தேசிய சுதந்திரப் போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்துவதில் இந்திய தொழிலாளர் வர்க்கம் மற்றும் தொழிற்சங்க இயக்கங்களின் பங்கை மதிப்பிடுக.
அறிமுகம் ஆரம்பத்தில் மோசமான பணி நிலைமைகளுக்கு எதிரான பொருளாதாரக் குறைகளிலிருந்து உருவான இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கம், படிப்படியாக ஒரு வலிமையான அரசியல் சக்தியாக முதிர்ச்சியடைந்தது. ஒத்துழையாமை இயக்கம் (NCM, 1920-1922) மற்றும் சட்டமறுப்பு இயக்கம் (CDM, 1930-1934) ஆகியவற்றின் போது, தொழிற்சங்கங்கள் தங்கள் வர்க்கப் போராட்டங்களை தேசிய ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு இயக்கத்துடன் இணைத்தன. இந்த ஒருங்கிணைப்பு இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் (INC) தலைமையிலான சுதந்திரப் போராட்டத்திற்கு ஒரு போர்க்குணமிக்க மற்றும் தீவிரமான உத்வேகத்தை அளித்தது, இது நடுத்தர வர்க்கப் போராட்டத்திலிருந்து ஒரு உண்மையான மக்கள் இயக்கமாக மாறியது.
1. ஒத்துழையாமை இயக்கம் (1920-1922) மற்றும் ஆரம்பகால தீவிரமயமாக்கல் ஒத்துழையாமை இயக்கத்தைச் சுற்றியுள்ள காலகட்டம் தொழிலாளர் வர்க்க உணர்வில் ஒரு பெரிய எழுச்சியைக் கண்டது, இது முதலாம் உலகப் போருக்குப் பிந்தைய பொருளாதாரத் துயரம், பணவீக்கம் மற்றும் மகாத்மா காந்தியால் தூண்டப்பட்ட அரசியல் விழிப்புணர்வு ஆகியவற்றால் உந்தப்பட்டது.
- AITUC உருவாக்கம் (1920): லாலா லஜபதி ராயை முதல் தலைவராகக் கொண்டு 1920 ஆம் ஆண்டில் அகில இந்தியத் தொழிற்சங்க காங்கிரஸ் (AITUC) நிறுவப்பட்டது, தொழிலாளர் இயக்கத்தை தேசியப் போராட்டத்துடன் முறையாக ஒருங்கிணைப்பதைக் குறித்தது. 1922 ஆம் ஆண்டு கயா அமர்வில் AITUC உருவாக்கப்பட்டதை காங்கிரஸ் (INC) அதிகாரப்பூர்வமாக வரவேற்றது.
- அரசியல் வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் புறக்கணிப்புகள்: தொழிலாளர்கள் சிறந்த ஊதியத்தைக் கோருவதைத் தாண்டி, அரசியல் வேலைநிறுத்தங்களில் தீவிரமாகப் பங்கேற்றனர். எடுத்துக்காட்டாக, 1921 இல் வேல்ஸ் இளவரசரின் வருகையை பம்பாய் ஜவுளித் தொழிலாளர்கள் மாபெரும் வேலைநிறுத்தங்கள் மூலம் எதிர்த்தனர்.
- பரவலான தொழிலாளர் போராட்டங்கள்: மதராஸில் பக்கிங்காம் மற்றும் கர்நாடிக் ஆலை வேலைநிறுத்தம், அசாம் தேயிலைத் தோட்டங்களில் வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் கிழக்கு இந்திய ரயில்வே வேலைநிறுத்தம் உட்பட நாடு முழுவதும் குறிப்பிடத்தக்க வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன. அசாம் தேயிலைத் தோட்டத் தொழிலாளர்கள் “காந்தி மகாராஜ் கி ஜே” என்று முழக்கமிட்டபடி ஒட்டுமொத்தமாக வெளியேறினர், இது அவர்களின் பொருளாதாரச் சுரண்டலை பிரிட்டிஷ் அரசியல் ஆட்சியுடன் நேரடியாக இணைத்தது.
- பொருளாதாரத்திலிருந்து ஏகாதிபத்திய எதிர்ப்பு கோரிக்கைகளுக்கான மாற்றம்: தங்களின் முக்கிய சுரண்டல்காரர்கள் உள்ளூர் முதலாளிகள் மட்டுமல்ல, பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்திய கட்டமைப்பும் கூட என்பதை தொழிலாளர் வர்க்கம் உணரத் தொடங்கியது, இதன் மூலம் தேசியவாத நிகழ்ச்சி நிரல் தீவிரமடைந்தது.
2. போர்களுக்கு இடைப்பட்ட காலம் மற்றும் இடதுசாரி சித்தாந்தத்தின் எழுச்சி (1920களின் பிற்பகுதி) ஒத்துழையாமை இயக்கம் (NCM) மற்றும் சட்டமறுப்பு இயக்கத்திற்கு (CDM) இடையில், தொழிலாளர் வர்க்க இயக்கம் மார்க்சிய சித்தாந்தங்கள் மற்றும் ரஷ்யப் புரட்சியால் பெரிதும் தாக்கத்திற்கு உள்ளானது. இந்த காலகட்டம் CDM-க்கு முன்னதாக தொழிலாளர் படையை அதி-தீவிரமயமாக்கும் ஒரு பாலமாக செயல்பட்டது.
- தொழிலாளர்கள் மற்றும் விவசாயிகள் கட்சிகள் (WPPs): காங்கிரசுக்குள் உருவாக்கப்பட்ட இந்தக் கட்சிகள், சோசலிசக் கருத்துக்களை பிரதான சுதந்திரப் போராட்டத்தில் செலுத்தி, முழுமையான சுதந்திரம் மற்றும் நிலப்பிரபுத்துவத்தை ஒழிக்கக் கோரின.
- போர்க்குணமிக்க தொழிற்சங்கவாதம்: 1920களின் பிற்பகுதியில், கிர்னி காம்கர் யூனியன் (Girni Kamgar Union) தலைமையிலான 1928 பம்பாய் ஜவுளி வேலைநிறுத்தம் போன்ற பெரிய அளவிலான வேலைநிறுத்தங்கள் நடந்தன.
- மீரட் சதி வழக்கு (1929): வளர்ந்து வரும் தீவிரவாதத்தையும், தேசியவாதிகள் மற்றும் கம்யூனிஸ்டுகளுக்கு இடையிலான சாத்தியமான கூட்டணியையும் கண்டு அஞ்சிய பிரிட்டிஷ் அரசாங்கம், 31 தொழிலாளர் தலைவர்களைக் கைது செய்தது. இந்த விசாரணை பிரிட்டிஷாருக்கு பாதகமாக முடிந்தது, ஏனெனில் இது தொழிலாளர் வர்க்கத்திற்கு மகத்தான தேசிய அனுதாபத்தைக் கொண்டு வந்ததோடு, காங்கிரசுக்குள் இருந்த இளைஞர்களை (ஜவஹர்லால் நேரு மற்றும் சுபாஷ் சந்திர போஸ் போன்றவர்கள்) மேலும் தீவிரப்படுத்தியது.
3. சட்டமறுப்பு இயக்கம் (1930-1934) மற்றும் போர்க்குணமிக்க நடவடிக்கை சட்டமறுப்பு இயக்கம் தொடங்கப்பட்ட நேரத்தில், தொழிலாளர் வர்க்கம் அதிகளவில் அரசியலாக்கப்பட்டு, காலனித்துவ அரசுடன் நேரடியான, போர்க்குணமிக்க மோதலுக்குத் தயாராக இருந்தது.
- சோலாப்பூர் எழுச்சி (1930): தொழிலாளர் வர்க்க தீவிரமயமாக்கலின் மிகச் சிறந்த உதாரணம் மகாராஷ்டிராவின் சோலாப்பூரில் நிகழ்ந்தது. மே 1930 இல் காந்தி கைது செய்யப்பட்டதைத் தொடர்ந்து, ஜவுளி ஆலைத் தொழிலாளர்கள் நடைமுறையில் நகரத்தையே தங்கள் கட்டுப்பாட்டில் கொண்டு வந்தனர். அவர்கள் ஒரு இணை அரசாங்கத்தை நிறுவினர், இராணுவச் சட்டம் விதிக்கப்படும் வரை ஒரு வாரத்திற்கும் மேலாக பிரிட்டிஷ் அதிகாரத்தை மாற்றியமைத்தனர்.
- G.I.P. ரயில்வே வேலைநிறுத்தம்: 1930 ஆம் ஆண்டின் கிரேட் இந்தியன் பெனின்சுலா ரயில்வே வேலைநிறுத்தம் காலனித்துவ போக்குவரத்து வலையமைப்பை முடக்கியது, இது பிரிட்டிஷ் நிர்வாக இயந்திரத்தை முடக்குவதில் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் கட்டமைப்பு சக்தியை நிரூபித்தது.
- வெளிநாட்டுப் பொருட்கள் புறக்கணிப்பு: புறக்கணிப்புகளை நேரடியாகச் செயல்படுத்துவதில் தொழிலாளர் வர்க்கம் முக்கியப் பங்காற்றியது. பம்பாய் மற்றும் கல்கத்தாவில் உள்ள துறைமுகத் தொழிலாளர்கள் வெளிநாட்டுத் துணிகள் மற்றும் பிரிட்டிஷ் பொருட்களை இறக்க மறுத்துவிட்டனர், சுதேசி அழைப்பை பேரரசுக்கு எதிரான ஒரு நேரடிப் பொருளாதாரப் போராக மாற்றினர்.
- கடுமையான சட்டங்களை மீறுதல்: வர்த்தகத் தகராறு சட்டம் மற்றும் பொதுப் பாதுகாப்புச் சட்டம் போன்ற சட்டங்களைத் தொழிலாளர்கள் தீவிரமாக மீறினர், கைதாவதை வரவேற்று பிரிட்டிஷ் சிறைகளை நிரப்பினர், இதன் மூலம் காலனித்துவ அரசாங்கத்தின் மீதான அழுத்தத்தை அதிகரித்தனர்.
4. இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் மற்றும் தேசியவாத சித்தாந்தத்தின் மீதான தாக்கம் தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் தீவிரவாதம் இந்திய தேசிய காங்கிரஸின் கருத்தியல் பாதையை ஆழமாக மாற்றியது.
- கராச்சி தீர்மானம் (1931): தொழிலாளர் வர்க்கத்தின் அழுத்தம் மற்றும் தியாகங்கள் INC-யின் கராச்சி அமர்வில் உச்சக்கட்டத்தை அடைந்தன, அங்கு அடிப்படை உரிமைகள் மற்றும் பொருளாதாரக் கொள்கை குறித்த தீர்மானம் நிறைவேற்றப்பட்டது. முதன்முறையாக, காங்கிரஸ் கட்சி ஒரு நியாயமான வாழ்க்கை ஊதியம், வரையறுக்கப்பட்ட வேலை நேரம், தொழிற்சங்கங்களை அமைக்கும் உரிமை மற்றும் முக்கிய தொழில்களின் அரச உடைமை ஆகியவற்றுக்கு உறுதியளித்தது.
- சோசலிச சிந்தனையை மையப்படுத்துதல்: தொழிற்சங்கங்களின் போர்க்குணமிக்க நிலைப்பாடு காங்கிரசுக்குள்ளேயே இடதுசாரிகளுக்கு (நேரு மற்றும் போஸ் தலைமையில்) அதிகாரமளித்தது, இது “சுயராஜ்ஜியம்” என்பதன் வரையறையை வெறும் அரசியல் சுதந்திரம் என்பதிலிருந்து விரிவுபடுத்தி, பொருளாதார நீதி மற்றும் முதலாளித்துவ சுரண்டலில் இருந்து சுதந்திரம் ஆகியவற்றையும் உள்ளடக்கியதாக மாற்றுவதை உறுதி செய்தது.
முடிவுரை இந்தியத் தொழிலாளர் வர்க்கம் மற்றும் தொழிற்சங்க இயக்கங்கள் சுதந்திரப் போராட்டத்தை தீவிரப்படுத்துவதில் ஒரு முக்கிய ஊக்கியாகச் செயல்பட்டன. ஒத்துழையாமை மற்றும் சட்டமறுப்பு இயக்கங்களின் போது, அவர்கள் வெகுஜன வேலைநிறுத்தங்கள் மற்றும் சோலாப்பூர் போன்ற இடங்களில் அமைக்கப்பட்ட இணை அரசாங்கங்கள் மூலம் பிரிட்டிஷாரை வெல்ல முடியாது என்ற கட்டுக்கதையை உடைத்தெறிந்தனர். முற்போக்கான பொருளாதாரக் கொள்கைகளை ஏற்றுக்கொள்வதற்கு இந்திய தேசிய காங்கிரசை நிர்ப்பந்தித்ததன் மூலம், பிரிட்டிஷ் ஏகாதிபத்தியத்திற்கு எதிரான போராட்டம் என்பது ஒரே நேரத்தில் ஒரு ஜனநாயக மற்றும் சமத்துவ இந்தியாவிற்கான போராட்டம் என்பதை தொழிலாளர் வர்க்கம் உறுதி செய்தது.
