“The office of the Governor has become the principal cockpit of Centre-State friction.” Critically evaluate the Governor’s discretionary powers under Article 163 and Article 200 in light of recent Supreme Court rulings.
INTRODUCTION The Governor occupies a dual role in the Indian Constitutional scheme: the constitutional head of the State and the vital link between the Union and the State. However, in recent years, the partisan exercise of discretionary powers has transformed the Raj Bhavan from a symbol of constitutional dignity into a “cockpit of Centre-State friction”, directly challenging the principles of cooperative federalism and representative democracy.
CONSTITUTIONAL FRAMEWORK
- Article 163: Mandates that the Governor shall exercise their functions on the “aid and advice” of the Council of Ministers (CoM) headed by the Chief Minister, except in matters where the Constitution explicitly requires them to act in their discretion.
- Article 200: Outlines the Governor’s options when presented with a Bill passed by the State Legislature:
- Grant assent.
- Withhold assent.
- Return the Bill (if it is not a Money Bill) requesting reconsideration.
- Reserve the Bill for the President’s consideration. Proviso: If the Bill is returned and the State Legislature re-passes it, the Governor “shall not withhold assent.”
AREAS OF CENTRE-STATE FRICTION
- Indefinite Delay (Pocket Veto): Governors in states like Tamil Nadu, Kerala, and Punjab have kept critical Bills pending for months or years without citing reasons, paralyzing state governance.
- Arbitrary Withholding: Withholding assent to Bills (like the University Amendment Bills) contrary to the advice of the elected CoM.
- Parallel Administration: Seeking direct reports from state officials and publicly criticizing the elected government, violating the cabinet form of government.
CRITICAL EVALUATION IN LIGHT OF SUPREME COURT RULINGS The Supreme Court has recently intervened to curb the misuse of gubernatorial discretion, reinforcing constitutional morality:
- Meaning of “As Soon As Possible” (State of Punjab vs. Principal Secretary to Governor, 2023): The Court ruled that the phrase “as soon as possible” in Article 200 conveys a constitutional imperative of expedition. Governors cannot indefinitely sit on Bills. Unexplained delays constitute a subversion of the legislative process.
- Withholding Assent is Not a Veto (State of Tamil Nadu vs. Governor of TN, 2023): The Supreme Court clarified that the power to “withhold assent” is not absolute. If a Governor withholds assent, they are constitutionally bound to return the Bill to the legislature for reconsideration. They cannot simply “kill” a Bill through silence.
- Mandatory Assent for Re-passed Bills: Once a returned Bill is re-adopted by the State Assembly, the Governor’s discretion ends. They cannot subsequently reserve a re-passed Bill for the President.
- Limits of Discretion under Article 163 (Nabam Rebia Case, 2016): The Court established that Article 163 does not give the Governor a general discretionary power to act against or without the advice of the CoM. The discretionary power is strictly limited to specific constitutional provisions.
RECOMMENDATIONS OF COMMISSIONS
- Sarkaria Commission (1988): Stated that the Governor should not act contrary to the CoM’s advice unless explicitly required by the Constitution. Article 200 should be used rarely.
- Punchhi Commission (2010): Recommended a strict six-month timeline for the Governor to take action on a Bill to prevent the misuse of the unwritten “pocket veto”.
- Venkatachaliah Commission (NCRWC, 2002): Suggested that the Governor be appointed by a committee comprising the PM, Home Minister, Lok Sabha Speaker, and the State Chief Minister to ensure neutrality.
WAY FORWARD
- Codification of Timelines: Parliament or the Supreme Court must lay down strict, enforceable timelines (e.g., 30 to 90 days) for Governors to act on State Bills.
- Written Justifications: Governors must be mandated to provide written, constitutionally valid reasons when returning or reserving a Bill.
- Depoliticization of Appointments: The appointment process must involve consultation with the State Chief Minister to ensure the individual appointed commands bipartisan trust.
CONCLUSION The Governor is a constitutional sentinel, not a parallel power centre or an agent of the Union government. The recent Supreme Court rulings serve as a vital constitutional reset, affirming that the Governor’s discretionary powers cannot be weaponized to thwart the democratic will of the State Legislature. Upholding constitutional morality and strictly adhering to the aid and advice of the Council of Ministers is imperative to restore the dignity of the office and maintain the delicate fabric of India’s cooperative federalism.
TAMIL VERSION
“ஆளுநர் அலுவலகம் மத்திய-மாநில அரசுகளுக்கிடையேயான உராய்வின் முக்கிய மையமாக மாறியுள்ளது.” சமீபத்திய உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புகளின் அடிப்படையில் சட்டப்பிரிவு 163 மற்றும் 200-ன் கீழ் ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரங்களை விமர்சன ரீதியாக மதிப்பீடு செய்க.
அறிமுகம் இந்திய அரசியலமைப்புத் திட்டத்தில் ஆளுநர் இரட்டைப் பங்கை வகிக்கிறார்: மாநிலத்தின் அரசியலமைப்புத் தலைவர் மற்றும் மத்திய-மாநில அரசுகளுக்கிடையேயான முக்கிய இணைப்புப் பாலம். இருப்பினும், சமீபத்திய ஆண்டுகளில், விருப்புரிமை அதிகாரங்களின் ஒருதலைப்பட்சமான செயல்பாடானது ஆளுநர் மாளிகையை (ராஜ் பவன்) அரசியலமைப்பு கண்ணியத்தின் அடையாளத்திலிருந்து “மத்திய-மாநில உராய்வின் களமாக” மாற்றியுள்ளது; இது கூட்டுறவுக் கூட்டாட்சி மற்றும் பிரதிநிதித்துவ ஜனநாயகத்தின் கொள்கைகளுக்கு நேரடியாக சவால் விடுகிறது.
அரசியலமைப்பு கட்டமைப்பு
- சட்டப்பிரிவு 163: அரசியலமைப்பு வெளிப்படையாகத் தனது விருப்புரிமையின்படி செயல்படக் கோரும் விவகாரங்களைத் தவிர, மற்ற விவகாரங்களில் முதலமைச்சர் தலைமையிலான அமைச்சரவையின் (CoM) “உதவி மற்றும் ஆலோசனை”யின் பேரில் ஆளுநர் தனது செயல்பாடுகளை மேற்கொள்ள வேண்டும் என்று கட்டாயப்படுத்துகிறது.
- சட்டப்பிரிவு 200: மாநில சட்டமன்றத்தால் நிறைவேற்றப்பட்ட ஒரு மசோதா ஆளுநரிடம் சமர்ப்பிக்கப்படும் போது அவருக்கு உள்ள விருப்பத் தேர்வுகளைக் கோடிட்டுக் காட்டுகிறது:
- ஒப்புதல் அளித்தல்.
- ஒப்புதல் அளிப்பதை நிறுத்தி வைத்தல்.
- மறுபரிசீலனை செய்யக் கோரி மசோதாவைத் திருப்பி அனுப்புதல் (அது பண மசோதாவாக இல்லாத பட்சத்தில்).
- குடியரசுத் தலைவரின் பரிசீலனைக்காக மசோதாவை ஒதுக்கி வைத்தல்.
- வரம்புரை (Proviso): மசோதா திருப்பி அனுப்பப்பட்டு, மாநில சட்டமன்றம் அதை மீண்டும் நிறைவேற்றினால், ஆளுநர் “ஒப்புதலை நிறுத்தக் கூடாது.”
மத்திய-மாநில உராய்வுக்கான பகுதிகள்
- காலவரையற்ற தாமதம் (பாக்கெட் வீட்டோ – Pocket Veto): தமிழ்நாடு, கேரளா மற்றும் பஞ்சாப் போன்ற மாநிலங்களில் உள்ள ஆளுநர்கள், காரணங்களைக் கூறாமல் மாதங்கள் அல்லது வருடக் கணக்கில் முக்கியமான மசோதாக்களை நிலுவையில் வைத்து, மாநில நிர்வாகத்தை முடக்குகின்றனர்.
- தன்னிச்சையாக நிறுத்தி வைத்தல்: தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அமைச்சரவையின் ஆலோசனைக்கு முரணாக (பல்கலைக்கழக திருத்த மசோதாக்கள் போன்ற) மசோதாக்களுக்கான ஒப்புதலை நிறுத்தி வைத்தல்.
- இணையான நிர்வாகம்: மாநில அதிகாரிகளிடமிருந்து நேரடி அறிக்கைகளைக் கோருதல் மற்றும் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்ட அரசாங்கத்தைப் பகிரங்கமாக விமர்சித்தல்; இது அமைச்சரவை முறையிலான அரசாங்கத்தை மீறும் செயலாகும்.
சமீபத்திய உச்ச நீதிமன்ற தீர்ப்புகளின் ஒளியில் விமர்சன ரீதியான மதிப்பீடு ஆளுநரின் விருப்புரிமை தவறாகப் பயன்படுத்தப்படுவதைக் கட்டுப்படுத்த உச்ச நீதிமன்றம் சமீபத்தில் தலையிட்டு, அரசியலமைப்பு அறத்தை வலுப்படுத்தியுள்ளது:
- “முடிந்தவரை விரைவில்” என்பதன் பொருள் (பஞ்சாப் மாநிலம் எதிர் ஆளுநரின் முதன்மைச் செயலர், 2023): சட்டப்பிரிவு 200-ல் உள்ள “முடிந்தவரை விரைவில்” என்ற சொற்றொடர், விரைந்து செயல்பட வேண்டிய அரசியலமைப்பு அவசியத்தை உணர்த்துகிறது என்று நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது. ஆளுநர்கள் மசோதாக்களைக் காலவரையின்றி கிடப்பில் போட முடியாது. விளக்கமளிக்கப்படாத தாமதங்கள் சட்டமன்ற செயல்முறையை சீர்குலைப்பதாகும்.
- ஒப்புதலை நிறுத்தி வைப்பது என்பது வீட்டோ அல்ல (தமிழ்நாடு மாநிலம் எதிர் தமிழ்நாடு ஆளுநர், 2023): “ஒப்புதலை நிறுத்தி வைக்கும்” அதிகாரம் முழுமையானது அல்ல என்று உச்ச நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியது. ஆளுநர் ஒப்புதலை நிறுத்தி வைத்தால், மறுபரிசீலனைக்காக மசோதாவைச் சட்டமன்றத்திற்குத் திருப்பி அனுப்ப அவர் அரசியலமைப்பு ரீதியாகக் கடமைப்பட்டவர். மௌனத்தின் மூலம் ஒரு மசோதாவை அவர்கள் வெறுமனே “கொல்ல” முடியாது.
- மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாக்களுக்கு கட்டாய ஒப்புதல்: திருப்பி அனுப்பப்பட்ட மசோதா மாநிலச் சட்டமன்றத்தால் மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்டவுடன், ஆளுநரின் விருப்புரிமை முடிவடைகிறது. மீண்டும் நிறைவேற்றப்பட்ட மசோதாவைக் குடியரசுத் தலைவருக்காக அவர்கள் பின்னர் ஒதுக்க முடியாது.
- சட்டப்பிரிவு 163-ன் கீழ் விருப்புரிமையின் வரம்புகள் (நபாம் ரெபியா வழக்கு, 2016): அமைச்சரவையின் ஆலோசனைக்கு எதிராகவோ அல்லது அது இல்லாமலோ செயல்பட ஆளுநருக்கு பொதுவான விருப்புரிமை அதிகாரத்தை பிரிவு 163 வழங்கவில்லை என்பதை நீதிமன்றம் நிறுவியது. விருப்புரிமை அதிகாரம் குறிப்பிட்ட அரசியலமைப்பு விதிகளுக்கு மட்டுமே கண்டிப்பாக வரம்பிற்குட்பட்டது.
குழுக்களின் பரிந்துரைகள்
- சர்க்காரியா குழு (1988): அரசியலமைப்பால் வெளிப்படையாகக் கோரப்படாவிட்டால், அமைச்சரவையின் ஆலோசனைக்கு முரணாக ஆளுநர் செயல்படக்கூடாது என்று கூறியது. சட்டப்பிரிவு 200-ஐ அரிதாகவே பயன்படுத்த வேண்டும்.
- பூஞ்சி குழு (2010): எழுதப்படாத “பாக்கெட் வீட்டோ” அதிகாரத்தைத் தவறாகப் பயன்படுத்துவதைத் தடுக்க, ஒரு மசோதா மீது ஆளுநர் நடவடிக்கை எடுக்க 6 மாத காலக்கெடுவை கண்டிப்பாகப் பரிந்துரைத்தது.
- வெங்கடாசலையா குழு (NCRWC, 2002): நடுநிலையை உறுதி செய்வதற்காக, பிரதமர், உள்துறை அமைச்சர், மக்களவை சபாநாயகர் மற்றும் சம்பந்தப்பட்ட மாநில முதலமைச்சர் ஆகியோர் அடங்கிய குழுவால் ஆளுநர் நியமிக்கப்பட வேண்டும் என்று பரிந்துரைத்தது.
முன்னோக்கிய பாதை
- காலக்கெடுவை சட்டமாக்குதல்: மாநில மசோதாக்கள் மீது ஆளுநர்கள் நடவடிக்கை எடுக்க, நாடாளுமன்றம் அல்லது உச்ச நீதிமன்றம் கடுமையான, செயல்படுத்தக்கூடிய காலக்கெடுவை (எ.கா., 30 முதல் 90 நாட்கள் வரை) நிர்ணயிக்க வேண்டும்.
- எழுத்துப்பூர்வ நியாயங்கள்: ஒரு மசோதாவைத் திருப்பி அனுப்பும்போதோ அல்லது ஒதுக்கி வைக்கும்போதோ, ஆளுநர்கள் எழுத்துப்பூர்வமான, அரசியலமைப்பு ரீதியாகச் செல்லுபடியாகும் காரணங்களை வழங்குவது கட்டாயமாக்கப்பட வேண்டும்.
- நியமனங்களை அரசியலாக்காமல் இருத்தல்: நியமிக்கப்படும் நபர் இருதரப்பு நம்பிக்கையைப் பெறுவதை உறுதிசெய்ய, நியமனச் செயல்பாட்டில் மாநில முதலமைச்சருடனான கலந்தாலோசனை உள்ளடக்கப்பட வேண்டும்.
முடிவுரை ஆளுநர் என்பவர் அரசியலமைப்பின் பாதுகாவலரே தவிர, இணையான அதிகார மையமோ அல்லது மத்திய அரசின் முகவரோ அல்ல. சமீபத்திய உச்ச நீதிமன்றத் தீர்ப்புகள் ஒரு முக்கியமான அரசியலமைப்பு மீட்டமைப்பாகச் செயல்படுகின்றன; ஆளுநரின் விருப்புரிமை அதிகாரங்களை மாநிலச் சட்டமன்றத்தின் ஜனநாயக விருப்பத்தை முறியடிப்பதற்கான ஆயுதமாகப் பயன்படுத்த முடியாது என்பதை இவை உறுதிப்படுத்துகின்றன. அரசியலமைப்பு அறத்தை நிலைநிறுத்துவதும், அமைச்சரவையின் உதவி மற்றும் ஆலோசனைக்குக் கண்டிப்பாகக் கட்டுப்படுவதும், ஆளுநர் அலுவலகத்தின் கண்ணியத்தை மீட்டெடுக்கவும், இந்தியாவின் கூட்டுறவுக் கூட்டாட்சியின் நுட்பமான கட்டமைப்பைப் பராமரிக்கவும் இன்றியமையாததாகும்.
